Η δημόσια τάξη

Υπάρχει μια αριστερή ανάγνωση της πραγματικότητας που δεν βλέπει με καλό μάτι τη δημόσια τάξη. Θεωρεί ότι ο όρος κρύβει πίσω του τον αυταρχισμό του κράτους και των μηχανισμών του, την καταστολή.

Η αντίληψη αυτή, στην Ελλάδα, έχει μεγεθυνθεί από τη μνήμη του μεταπολεμικού κράτους και, ιδίως, από τη μνήμη της χούντας, του καθεστώτος που στηρίχτηκε στους μηχανισμούς καταστολής. Αλλα σαράντα επτά χρόνια μετά είναι πολύς καιρός για να συγκρίνουμε ό,τι συμβαίνει σήμερα στην Ελληνική Δημοκρατία με μια ζοφερή περίοδο της εθνικής ιστορίας.

Οι πρόσφατες μαφιόζικες δολοφονίες στην πρωτεύουσα, όμως, μοιάζει να αλλάζουν τη στάση της Αριστεράς. Πλέον ζητείται γερή και αποτελεσματική Αστυνομία για το ποινικό έγκλημα, αφετέρου όμως παραμένει το αίτημα απόσυρσης της Αστυνομίας από περιοχές όπου η παρανομία τελείται υπό την αιγίδα κινημάτων – όπως π.χ. τα πανεπιστήμια. Αλλά πώς είναι δυνατόν να τεμαχίζεται η δημόσια τάξη και η επιβολή της, πώς είναι δυνατόν να διαχωρίζεται η επιβολή του νόμου με βάση ιδεολογικά κριτήρια; Μπορεί μια Αστυνομία να είναι ισχυρή όταν κρίνεται όχι με βάση τον σεβασμό των οργάνων της στον νόμο αλλά με βάση την ιδεολογία όσων την κρίνουν;

Η κυβέρνηση δεν έχει επιλογές: στόχος πρέπει να είναι η δημόσια τάξη. Χωρίς αστερίσκους που βάζουν ιδεοληπτικές αντιλήψεις και κομματικοί καιροσκοπισμοί.