Πρωταθλήτρια… διετίας

Με την ελπίδα πως αυτό ήταν το πρώτο και ταυτόχρονα μοναδικό Final 4 που δεν φιλοξένησε κόσμο στις εξέδρες, ολοκληρώθηκε ακόμα μία διοργάνωση και συνέβη αυτό που συμβαίνει τις περισσότερες φορές: η καλύτερη ομάδα είναι πρωταθλήτρια Ευρώπης. Οσο κι αν πολλοί κατηγορούν το Final 4 πως μπορεί να αποτελεί κάτι άδικο, αφού μια ομάδα που είναι καλύτερη στη διάρκεια της σεζόν μπορεί να τα χάσει όλα σε μια κακή βραδιά, συνήθως στο τέλος ανεβαίνει στο πρώτο σκαλί εκείνος που το αξίζει περισσότερο. Υπάρχουν και οι εξαιρέσεις, αλλά και πού δεν υπάρχουν; Η Εφές δικαίως βρέθηκε το βράδυ της Κυριακής στην κορυφή της Ευρώπης. Δεν ήταν απλά η κορυφαία ομάδα της σεζόν. Ηταν η κορυφαία ομάδα της διετίας 2019-2021.

Αν η Euroleague δεν είχε διακοπεί εκτάκτως την περασμένη χρονιά λόγω κορωνοϊού, η Εφές θα ήταν από τον Μάιο του 2020 πρωταθλήτρια Ευρώπης. Αυτό σκέφτηκαν όλο το καλοκαίρι στην Τουρκία και διατήρησαν σχεδόν ακέραιο το ρόστερ τους. Ιδιαίτερα τους δύο κορυφαίους παίκτες αυτού: τον Μίσιτς και τον Λάρκιν, δύο παίκτες που δεν ανήκουν στα μέρη μας. Είναι επιπέδου NBA. Το απέδειξαν και σε όλη τη σεζόν και στο Final 4, εκεί που πρέπει να… μιλάνε οι μεγάλοι παίκτες. Η αγκαλιά τους και το χαμόγελό τους στο φινάλε ήταν μια δικαίωση για εκείνους και για την επιλογή τους να μην το κουνήσουν από την Κωνσταντινούπολη και να πάρουν αυτό που ένας ιός τους στέρησε έναν χρόνο νωρίτερα.

Λάρκιν – Μίσιτς θα αποτελούν ένα δίδυμο που θα το θυμόμαστε μέσα στα κορυφαία όλων των εποχών όσον αφορά το ευρωπαϊκό μπάσκετ. Οπως θα θυμόμαστε και τον Αταμάν ως τον πιο «αντιτουριστικό» πιθανότατα προπονητή που έχει σηκώσει την κούπα της Euroleague. Το παρουσιαστικό, όμως, δεν κάνει τον προπονητή σε κανένα άθλημα. Ο Αταμάν, με τα καλά του και τα στραβά του όπως όλοι, είναι ένας προπονητής που δεν… κάθεται σε ησυχία. Που έχει φτιάξει καλές ομάδες με πολλά ή με λιγότερα χρήματα. Και που θα παραμείνει μέλος της κορυφαίας διοργάνωσης στην Ευρώπη και θα έχει πολλές προτάσεις όταν αποφασίσει να αφήσει την Εφές.