Κάθαρση

Μαθαίνουν οι λαοί από την ιστορία, την πρόσφατη και την παλιότερη, τη δική τους και των άλλων; Διδάσκονται από τα λάθη τους; ‘Η οργίζονται, αντιδρούν, διορθώνουν κι ύστερα από λίγο καιρό ξεχνούν, συγχωρούν, επαναλαμβάνουν;

Η άνοδος των ποσοστών του Εθνικού Λαϊκού Μετώπου στην Κύπρο, με αποτέλεσμα να καταλάβει την τέταρτη θέση,  μοιάζει με κακόγουστη φάρσα. Οπως εξηγούσε την περασμένη Παρασκευή ο ανταποκριτής των «ΝΕΩΝ» στη Λευκωσία, εδώ δεν μιλάμε για ένα κόμμα που μιμείται τους έλληνες νεοναζί, ή εμπνέεται από αυτούς, αλλά για κανονικό παράρτημα της Χρυσής Αυγής. Ο αρχηγός του ήταν στην προσωπική φρουρά του Μιχαλολιάκου όταν ζούσε στην Αθήνα!

Το ότι το κόμμα αυτό καρπώνεται ένα μέρος της δυσαρέσκειας των ψηφοφόρων για τα σκάνδαλα, ενισχυόμενο μάλιστα υπογείως από την προεδρία και την εκκλησία, αποτελεί ένα ακόμη μεγαλύτερο σκάνδαλο. Είναι σαν να χρειάζονται και οι Κύπριοι έναν Παύλο Φύσσα για να συνειδητοποιήσουν ποια δύναμη ενισχύουν. Ας ελπίσουμε να μη συμβεί κάτι τέτοιο και να γίνει η κάθαρση με πιο παραγωγικό και λιγότερο δραματικό τρόπο.

Γιατί η κάθαρση είναι αναγκαία στο νησί – και αυτό δεν αφορά μόνο τους νεοναζί. Η μείωση της δύναμης του ΑΚΕΛ αποτελεί βέβαια μια τιμωρία για τη συμμετοχή ενός βουλευτή του σε παράνομες πράξεις. Η μικρότερη του αναμενομένου πτώση των ποσοστών του Δημοκρατικού Συναγερμού, όμως, δείχνει ότι ο πρόεδρος Αναστασιάδης εξακολουθεί να χαίρει της εμπιστοσύνης ενός τμήματος της κοινωνίας. Παρά την εμπλοκή του στην υπόθεση των χρυσών διαβατηρίων. Παρά την καταστροφική διαχείριση του Κυπριακού. Παρά τους εκβιασμούς που έχει επιχειρήσει να ασκήσει σε ευρωπαϊκό επίπεδο – καλύπτοντας κάποια στιγμή ακόμη και τον δικτάτορα Λουκασένκο – για να καλύψει τις δικές του αποτυχίες.

‘Η μήπως ακριβώς χάρις σε όλα αυτά; Μήπως έτσι εξηγείται το γεγονός ότι το βράδυ ακριβώς μιας έστω και περιορισμένης ήττας του κόμματός του, και παρά τις έως τώρα εξαγγελίες του, ο Νίκος Αναστασιάδης άφησε ανοιχτό το ενδεχόμενο να θέσει εκ νέου υποψηφιότητα στις εκλογές του 2023, εμφανιζόμενος ως εγγυητής αυτού που ο ίδιος αποκαλεί ηρεμία και σταθερότητα, αλλά κάποιος άλλος θα μπορούσε να αποκαλέσει τέλμα;

Διαφαίνεται έτσι ο κίνδυνος η Κύπρος να μη γυρίσει σύντομα σελίδα, όπως γύρισε η Ελλάδα μετά την παρένθεση των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ. Και αυτό δεν αφορά μόνο τους Κύπριους. Αλλά καθιστά αναγκαίο να αντλήσει και η ελληνική κυβέρνηση τα συμπεράσματά της, να πάρει τις αποστάσεις της, να μην επιτρέπει πλέον να επηρεάζονται οι ελληνοτουρκικές συνομιλίες από το αδιέξοδο του Κυπριακού.

Το δόγμα «Η Κύπρος αποφασίζει, η Ελλάδα συμπαραστέκεται» υπήρξε για ένα διάστημα επιβεβλημένο. Στη συνέχεια έγινε απλώς αναγκαίο. Υστερα υπηρέτησε τη λογική της αδράνειας, που τόσα δεινά έχει προκαλέσει στην εξωτερική μας πολιτική. Σήμερα έχει εξελιχθεί σε τροχοπέδη.