«Ο νανογίγαντας {LF}της Ιστορίας»

Ο Αλέκος Σμπαρούνης συστήνεται ως σατιρικός συγγραφέας στο πρώτο του μυθιστόρημα (και ενώ έχει ήδη βραβευτεί για το διήγημά του «ιστορία (με ι μικρό)» στον πανελλήνιο διαγωνισμό «1 + 821: 1 φράση + 821 λέξεις για το 1821», του Εθνικού

Ιστορικού Μουσείου). Στην «Επιτροπή» (εκδ. Νεφέλη), που αναμένεται τις επόμενες ημέρες, εξαπολύει μαύρο χιούμορ στην εποχή του – πανδημία, 200ετηρίδα, διεκδίκηση Γλυπτών του Παρθενώνα – με τα «όπλα» που του παρέχει η εργαλειοθήκη του Ροΐδη, του Τσιφόρου και του άνευ όρων αριστοφανικού μπρουταλισμού. Το παιχνίδι φαίνεται κυρίως στη γλώσσα, όπου όλα επιτρέπονται. Τα greeklish της ημιμάθειας, τα λογοπαίγνια, οι παρενθετικές παραπομπές, η καθαρεύουσα που όσο την ξεσκεπάζεις τόσο ανακαλύπτεις το αφήγημα του συγγραφέα για τα πάθη της εθνικής ιδέας (διόλου τυχαία πρωταγωνιστικά πρόσωπα είναι τα μέλη μιας Επιτροπής που ετοιμάζουν πάνδημο εορτασμό). Πίσω, ωστόσο, από την ανελέητη σάτιρα στέκεται, καθόλου παραγκωνισμένη, η έγνοια – και ο σεβασμός τελικά; – για τους χαρακτήρες του, που «ουδεμία πλήρη σχέση έχουν με την υπαρκτή μας πραγματικότητα». Με την άδεια του εκδοτικού οίκου, δημοσιεύουμε χαρακτηριστικό απόσπασμα που αναφέρεται στη συμφωνία ανάμεσα στον άγγλο πρωθυπουργό Τσάρλι Μπρόνσον και την ελληνική κυβέρνηση για την παραχώρηση των Γλυπτών του Παρθενώνα.

Το Ηνωμένο Βασίλειο της Μεγάλης Βρετανίας (της χώρας προφανώς, και όχι του ξενοδοχείου, σαχλορρεπέστατε αναγνώστα) συμφωνούσε να παραχωρήσει τα επονομαζόμενα και «Γλυπτά του Παρθενώνα», που είχαν περιέλθει στην (ασφυκτικήν) κατοχήν του κατόπιν εκνόμων ενεργειών (καίτοι νομίμων τότε, αλλά υπό νόμων νομοθετηθέντων υπό παρανόμως κατόχων την ελληνικήν επικράτειαν και ψυχήν), ναι, κατόπιν εκνόμων ενεργειών του 13ου Λόρδου Έλκειν (a.k.a. του Γρουσούζη), όστις τοιουτοτρόπως ενεργηθείς, είχε παραδώσει τα ενεργήματα του αυτά προς φύλαξιν στο εν λόγω Μουσείο, έναντι αδράς μεταπολιτικής [προς διορθωτή: διάβαζε μεταπωλητικής;] αμοιβής. Η κυβέρνηση του ως άνω Ηνωμένου Βασιλεί-ουουου (ρε ουουου!), δρώσα ως πληρεξούσιος, αλλ’ εν τοις πράγμασι ντε φάκτο (de fuckto) ως ψιλή και ψηλή κυρία κι επικαρπώτρα των προσόδων και γενικών πόρων του Βρετανικού (αυτής) Μουσείου, παραχωρούσε τα Μάρμαρα αυτά σε καλή γενικώς κατάσταση (παρά τις κατά τόπους εμφανείς «τσουγκρανιές» που είχαν τραυματίσει τα πάλλευκα το πάλαι μάρμαρα, ως αποτέλεσμα των ανεξελέγκτων καθαριστικών αποξέσεων που διενήργησε κατά καιρούς το κατέχον αυτά (αλλ’ ου κατέχον μία) Βρετανικό Μουσείο) και η αποδεχομένη αυτά Ελληνική Δημοκρατία διά της παρούσης συναποδεχόταν ότι η παρούσα των Μαρμάρων κατάστασις ετύγχανε, αν όχι της αρεσκείας της, τουλάχιστον της σχετικής ικανοποιήσεώς της που τα είχε επιτέλους «φέρει πίσω στον τόπο τους». Κοινώς, της αρέσανε της Ελληνικής Δημοκρατίας ως είχαν κι όπως ήταν, παρά τους βαρβαρικώς εκτελεσθέντες ακρωτηριασμούς (καθότι «όνο που σ’ τον χαρίζουνε δεν τον κοιτάς στον πόλο (ήτοι «στα καπούλια»), πόσω δε μάλλον στα δόντια»), οπότε και αυτή (η Ελληνική Δημοκρατία) δεχόταν να τα φιλοξενήσει για ικανό διάστημα (που όμως θα υπερέβαινε τη χιλιετία), υπό μορφήν μεν δανείου, αλλ’, επειδή ουδέν μονιμώτερον του χιλιετούς, υπό μορφήν, εν όλοις τοις πρακτικοίς πράγμασιν, «χαρισιάς» ή δώρου…

Δεύτερον, το Κράτος της Ελληνικής Δημοκρατίας δεσμευόταν διά της παρούσης (ευκαιρίας άλλης μη ούσης) να κρατάει τα Μάρμαρα σε καλή κατάσταση, και πάντα εντός του ειδικώς προορισμένου και ωκοδομημένου για να στεγάζει αυτά Μουσείου…

Τρίτον (και εδώ ήτο το κατά το κοινώς λεγόμενον ζουμί της υποθέσεως, όπως αυτό είχε προκύψει ως απόσταγμα του πρωθυπουργικού ως άνω ονείρου), η Μεγάλη Βρετανία, ως Ηνωμένο μεν Βασίλειο πλην όμως Αποσπασθέν (σαν άλλο Μάρμαρο) από του κορμού του λεγομένου Ευρωπαϊκού Οικοδομήματος, μέσω του άρτι συντελεσθέντος Βρέγξιτ (σαν αριστοφανικός κοασμός ακούσθη αυτό, καθώς διαβαζόταν το της συμφωνίας κείμενο στο ευρύ κοινό), θα έχαιρε ειδικών ιδικών της αποκλειστικών δικαιωμάτων και προνομίων σε θέματα εμπορικών ανταλλαγών και διασυνοριακών διελεύσεων, σε αντιστάθμισμα της γενναιόψυχης υπ’ αυτής αναγνωρίσεως και πανθομολογήσεως της δολεράς πράξεως του ως άνω Έλκειν, αλλά και του λάθους της κλεπταποδοχής των εκ της κλοπής προϊόντων κλαπέντων Μαρμάρων (αφού είχε δεχθεί ο Σερ Τσάρλι την αναφορά σε κλοπή, θα του το τρίβανε και οι πρώην υπόδουλοι στη μούρη – «δώσε θάρρος στον αγωγιάτη να σ’ ανέβει στο μουλάρι», που λένε και οι Βρετανοί της υπαίθρου). Οι δε προνομίες αυτές θα αφόρουν σε θέματα όπως (ενδεικτικώς) οι ελεύθερες (ήτοι εντελώς ατελώνιστες) διασυνοριακές διελεύσεις και ροές ευπαθών βρετανικών προϊόντων και αγαθών όπως τα συμπαθή οικόσιτα τετράποδα (κοινώς pets) βρετανικής ράτσας, τύπου (ενδηκτικώς) Cocker Spaniel ή Dachshund εν τέλει να αποφευχθούν οι οικείες σε όλους λιστομαχίες […]

Αυτά ήταν τα βασικότερα σημεία αναφοράς της επιτευχθείσας συμφωνίας Ελλάδος – Ηνωμένου Βασιλείου, που επικρίθηκε (όχι ευρέως αλλά στενώς, πολύ στενώς και στενοκάρδως) ως «η συμφωνία που ‘κανε τον Παρθενώνα περίπτερο» (αλλά αυτά απ’ τους ανθελληνοκαλοθελητάς), ενώ ο πολύς λαός την είδε ως αυτό που πραγματικά ήταν: μια νέα μαρμαριγή του Ελληνισμού (αφού ριγήσανε απ’ τη συγκίνηση ακόμα και τα Μάρμαρα), ένα λαμπρυντικό της φυλής κατόρθωμα, ένα διάτορον γκοου-μπάκ (όρος που είχε καθιερώσει ένας προσωρινός, παρενθετικός σχεδόν, πρωθυπουργός απ’ τη λεγομένη κυβερνώσα-όσα Αριστερά), ναι, ένα αδούλωτο, περήφανο γκοουμπάκ προς τους ισχυρούς της γης (αλλά και προς τα Μάρμαρα που επέστρεφαν), μια κραυγή ελευθερίας των ιδεών και του εμπορίου από αυτόν εδώ, τον περήφανο και μερακλή νάνο της Ανατολικής Μεσογείου, τον νανογίγαντα της Ιστορίας.