Εμμονές

Οι πληροφορίες λένε ότι ο Τσίπρας έχει αποφασίσει να αλλάξει ρεπερτόριο. Και από την καταστροφολογία, την γκρίνια ή τη μιζέρια να επενδύσει στην αισιοδοξία και στην ελπίδα.

Δεν ξέρω αν ισχύει, πόσο ισχύει, ούτε φυσικά αν θα το υλοποιήσει.

Μεταξύ μας, το βρίσκω λίγο δύσκολο. Δεν πιστεύω ότι οι πολιτικοί μπορούν εύκολα να υπηρετούν διαφορετικά ρεπερτόρια.

Αν όμως ισχύει, τότε είναι η καλύτερη ιδέα που είχε ο Τσίπρας τα τελευταία τέσσερα, πέντε χρόνια.

Κι ο λόγος είναι διπλός.

Αφενός επειδή η ελπίδα κι η αισιοδοξία συγκροτούν σήμερα το κυρίαρχο αίτημα της ελληνικής κοινωνίας. Αντιθέτως, ουδείς ενδιαφέρεται αν θα δικαιωθεί ή δεν θα δικαιωθεί η διακυβέρνηση των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ.

Αφετέρου επειδή το μόνο που πετυχαίνει η «καταστροφολογία» είναι να καταστρέφει τον Τσίπρα. Μόνο διαταραγμένοι μπορεί να πιστεύουν ότι η ΝΔ είναι κάτι σαν ακροδεξιά χούντα ή ότι ο Μητσοτάκης διαλύει τη χώρα – όπως υποστηρίζουν φρενιασμένα οι εφημερίδες της αξιωματικής αντιπολίτευσης…

Ευτυχώς  Ή δυστυχώς, η ιστορία παράγει πολιτική. Η υστερία όχι.

Και τι μας λέει η ιστορία; Πως οι λαοί είναι σκληρά καρύδια. Σπανίως μεταβάλλουν τη διαμορφωμένη γνώμη τους.

Η στάμπα της αποτυχίας κυνηγάει την κυβέρνηση Γ. Παπανδρέου από το 2011. Οσα αντεπιχειρήματα, ελαφρυντικά ή νέα στοιχεία έχουν διατυπωθεί έκτοτε πήγαν στον βρόντο. Κανείς δεν ασχολείται.

Αντιστοίχως ο ΣΥΡΙΖΑ αποδοκιμάστηκε οικτρά τον Μάιο – Ιούλιο 2019. Ο λαός τον απέπεμψε, τέλος. Θέλει πολύ χρόνο και πολύ κόπο να αναθεωρήσει την άποψή του ή να το δει κάπως διαφορετικά – κι αν το δει….

Το στοιχειώδες ένστικτο αυτοσυντήρησης του ΣΥΡΙΖΑ θα ήταν αντί να αναμασά και να μηρυκάζει πτυχές μιας διακυβέρνησης που αποδοκιμάστηκε, αντί να τη θυμίζει συνεχώς κηρύσσοντας τη δικαίωσή της, να ξεφύγει από το παρελθόν του. Για να κοιτάξει το μέλλον.

Αντιλαμβάνομαι ότι δεν είναι πάντα εύκολο. Βλέπω, ας πούμε, γνωστούς «πρεσπαδόρους» και όχι απαραιτήτως ΣΥΡΙΖΑ που προσπαθούν σε κάθε ευκαιρία να μας πουν ότι τότε είχαν δίκιο.

Υποθέτω ότι θα πρέπει να έφαγαν πολύ ξύλο (μεταφορικά, εννοώ…) για τις Πρέσπες. Δεν εξηγείται διαφορετικά η εμμονή να το θυμίζουν ζητώντας να… δικαιωθούν!

Αλλά με εμμονές δεν φτιάχνεται πολιτική ατζέντα, ούτε οικοδομείται πολιτική στρατηγική. Μόνο κουβέντα καφενείου μπορείς να κάνεις.

Μακάρι λοιπόν οι πληροφορίες να αποδειχθούν βάσιμες κι ο Τσίπρας να έχει αντιληφθεί τι συμβαίνει.

Διαφορετικά κάνει κακό στον εαυτό του, πράγμα που είναι δικό του θέμα. Αλλά και στον τόπο, πράγμα που μας αφορά όλους.