Ο «Παππούς» από την Πολωνία

«Δεν νομίζω πως αποτελεί προσβολή για κανέναν αν πω ότι ήταν ο Πάπας του πολωνικού ποδοσφαίρου. Ηταν σαν δεύτερος πατέρας για μένα. Για αυτά που πετύχαμε μαζί του, θα ζει στη μνήμη μου για πάντα».

Ο μεγάλος πολωνός τερματοφύλακας, Γιαν Τομαζέφσκι, είχε πει αυτά τα λόγια για τον μεγάλο Κάζιμιρ Γκόρσκι (ή Γκούρσκι κατά τους Πολωνούς), όταν έφυγε από τη ζωή νικημένος από τον καρκίνο, τέτοιες μέρες, στις 23 Μαΐου του 2006 και σε ηλικία 85 ετών.

Ενας φιλόσοφος του ποδοσφαίρου, που είχαμε την τύχη να δουλέψει στην Ελλάδα, ενώ στα χέρια του η Εθνική Πολωνίας έγραψε τις πιο χρυσές σελίδες της ιστορίας της.

Με κορυφαία στιγμή την 3η θέση (με νίκη επί της κατόχου του τίτλου Βραζιλίας) στο Παγκόσμιο Κύπελλο της Γερμανίας το 1974. Εκεί που έφτασε να διεκδικεί η Πολωνία πρόκριση στον τελικό και λύγισε πολύ δύσκολα στο καθοριστικό παιχνίδι του ομίλου από τη διοργανώτρια – και μετέπειτα παγκόσμια πρωταθλήτρια – Γερμανία με 1-0.

Δύο χρόνια νωρίτερα στο ίδιο γήπεδο, το Ολυμπιακό Στάδιο του Μονάχου, η Πολωνία είχε κατακτήσει το χρυσό μετάλλιο στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1972 και το αργυρό στο Μόντρεαλ το 1976. Οι Πολωνοί ήθελαν πάλι το χρυσό και ο Γκόρσκι έφυγε και τον διαδέχτηκε ο συνεργάτης του, ο γνωστός μας Γιάτσεκ Γκμοχ.

Τον Δεκέμβριο του ίδιου χρόνου (1976) ήρθε στον Παναθηναϊκό στην 9η αγωνιστική με τους Πράσινους να είναι 3οι και να μην έχουν ξεκινήσει καλά.

«Θέλουμε να εξασφαλίσει η ομάδα το ευρωπαϊκό εισιτήριο» ήταν αυτό που του ζήτησαν αφού η ομάδα (4η την περασμένη σεζόν) δεν έδειχνε ικανή για να πάρει τον τίτλο.

«Αφήστε με να κάνω τη δουλειά μου όπως ξέρω» είχε πει τότε ο Γκόρσκι, με τον Παναθηναϊκό όχι μόνο να κατακτά το πρωτάθλημα, αλλά και το νταμπλ (στον τελικό Κυπέλλου με τον ΠΑΟΚ) και ο πολωνός τεχνικός να γίνεται παράλληλα μόλις ο δεύτερος προπονητής του Τριφυλλιού, μετά από 47 χρόνια που νίκησε εντός κι εκτός έδρας το ντέρμπι Αιωνίων μετά το Γιόζεφ Κίνσλερ το 1930.

Παράλληλα έγινε ο μοναδικός προπονητής του Παναθηναϊκού που κατέκτησε διεθνή διοργάνωση, το βαλκανικό κύπελλο του 1977 κόντρα στη Σλάβια Σόφιας στον διπλό τελικό (0-0 εκτός και 2-1 εντός).

Αργότερα έστησε την ομάδα θαύμα της Καστοριάς, που ενώ είχε φύγει πλέον πήρε το Κύπελλο Ελλάδος (1979)! Ενώ μετά στον Ολυμπιακό κατέκτησε τρία σερί πρωταθλήματα και ένα Κύπελλο (1980-83).

Η FIFA τον τίμησε με το χρυσό της μετάλλιο (ανώτατη διάκριση), ενώ έξω από το εθνικό στάδιο της Βαρσοβίας δεσπόζει το άγαλμά του. Με τη σύζυγό του Μαρία Στέφαντσακ απέκτησαν δύο παιδιά, τον Ντάριους και την Ούρσουλα (1956), η οποία έμεινε μόνιμα στην Ελλάδα.