Η αντίδραση στο εργασιακό νομοσχέδιο – «έκτρωμα»

Σοσιαλ-λαϊκισμός: εχθρότητα προς τις ελίτ, πολεμική διάθεση εναντίον του Κατεστημένου, το οποίο εκλαμβάνεται και προπαγανδίζεται ως αμετάκλητα «δεξιό», κολακεία του λαού και προφητείες περί αέναης επιστροφής του φασισμού και του «Μεσαίωνα». Η αντίδραση της αριστεράς στο εργασιακό νομοσχέδιο είναι συνδυασμός όλων αυτών, μαζί με πνευματική τεμπελιά και προχειρότητα (κανείς δεν φαίνεται να διέτρεξε το προτεινόμενο κείμενο), ψέματα, εικασίες, τεχνοφοβία, συντηρητισμό, αντιδεξιό μίσος και μια σειρά κοινοτοπίες ― τις γνωστές κοινοτοπίες που εκστομίζει η αριστερά χρησιμοποιώντας το χαρακτηριστικό λεξιλόγιο του ΚΚΕ. Εργατιά, νόμος είναι το δίκιο του εργάτη, εργασιακή Κόλαση, ολομέτωπη επίθεση της εργοδοσίας, ντόπια και ξένα μονοπώλια. Βιβλικές εικόνες, ψευτομαρξιστικά τσιτάτα, απειλές για ροβεσπιερικές τιμωρίες, εορτασμοί της Πρωτομαγιάς τρεις φορές απανωτά με συνθήματα όπως: «Παράγουμε εμείς, καρπώνεστε εσείς, ήρθε η ώρα της ανατροπής», «Ο πλούτος ανήκει στους εργάτες και όχι στα παράσιτα τους κεφαλαιοκράτες», «Ευέλικτο 10ωρο και σύγχρονη σκλαβιά, αυτό το νομοσχέδιο θα μείνει στα χαρτιά».

Τα χιλιαστικά οράματα των μαρτύρων της αριστεράς θα ήταν φαιδρά αν δεν επηρέαζαν μια οριακή πλειοψηφία που δεν κάνει ποτέ τον κόπο να ενημερωθεί για το νομοθετικό έργο της εκάστοτε κυβέρνησης (όπως και για τίποτε άλλο): το ίδιο είχε συμβεί με το νομοσχέδιο περί παιδείας που βούλιαξε μέσα στις κραυγές, κι αφού το υπονόμευσαν οι συνδικαλιστές όλων των παρατάξεων, οι οποίοι, υπογραμμίζω, είναι καθηγητές· διδάσκουν παιδιά. Το εργασιακό νομοσχέδιο, το οποίο υποτίθεται ότι αντανακλά τις κεφαλαιοκρατικές σχέσεις, κινδυνεύει να έχει την ίδια τύχη, παρότι η τόνωση των επιχειρήσεων, ο εκσυγχρονισμός της εργασίας, η αύξηση της παραγωγικότητας είναι ζητήματα επιβίωσης της ελληνικής οικονομίας και κοινωνίας. Αλλά, δεν ενδιαφερόμαστε για την οικονομία: εκτός του ότι ζούμε στη σκιά του τεράστιου λεφτόδεντρου, πιστεύουμε ότι οι κοινωνικές ανάγκες μπορούν να ικανοποιηθούν μέσω της αναδιανομής· της φορολόγησης των «πλουσίων» και του μοιράσματος «κονδυλίων» που η Ευρωπαϊκή Ενωση δήθεν οφείλει στον αιωνίως πένητα Νότο. Όμως, η κρίση χρέους που μας ταλαιπώρησε επί δέκα χρόνια έχει επιδεινωθεί: η ευρωπαϊκή στήριξη στη διάρκεια της πανδημίας προστίθεται, αν και με ευνοϊκούς όρους, στα ήδη ιλιγγιώδη ποσά που χρωστάμε.

Οποιοδήποτε μπορεί να διαβάσει το νομοσχέδιο: έχει αναρτηθεί, ως είθισται, στην ιστοσελίδα του αρμόδιου υπουργείου. Αλλά οι συριζοκουκουέδες δεν διαβάζουν· καταγγέλλουν, όπως κάνουν πάντοτε τα αριστερά κόμματα στο πλαίσιο της οικονομίας της αγοράς: οποιαδήποτε αλλαγή, οποιοδήποτε βήμα, νομοθετικό ή εκτελεστικό, θεωρείται εγκληματική απόπειρα επιδείνωσης μιας ήδη φρικτής κατάστασης. Στα μάτια της αριστεράς ό,τι συμβαίνει σ’ αυτόν τον καπιταλισμό που αργοσέρνει τα πόδια του, συμβαίνει εναντίον των εργαζομένων: οι εικόνες που έχει για το οικονομικοκοινωνικό σύστημα στη Δύση είναι οι ιδέες του Μαρξ στην Αγγλία του 1850. Πλην όμως, ο Μαρξ αναγνώριζε τον δυναμισμό και τις δυνατότητες του καπιταλισμού και, κατά κάποιον τρόπο, χειροκροτούσε την πρόοδο που είχε σημειωθεί τους τελευταίους δύο αιώνες. Για τον ΣΥΡΙΖΑ και το ΚΚΕ πάντως, ο κόσμος χωρίζεται σε κακούς εργοδότες, σε καλούς εργαζομένους και σε υπέροχους, ηρωικούς, συνδικαλιστές. Αν δεν υπήρχαν οι τιτάνες της ΓΣΕΕ, εμείς οι εργαζόμενοι θα ήμασταν ακόμα δουλοπάροικοι. Με λίγα λόγια, η αριστερά δεν έχει κατανοήσει τη ζημιά που προκάλεσε στην Ελλάδα ο κουκουέδικος και πασοκικός συνδικαλισμός ο οποίος δεν άργησε να γίνει ένα είδος μαφίας που πουλάει προστασία σε περιβάλλον omertà.

Στην πραγματικότητα, εμείς οι πολίτες οφείλουμε να στηρίξουμε για το συμφέρον μας οποιοδήποτε νομοσχέδιο μάς απαλλάσσει από τους αργόμισθους που βγαίνουν από τη ραθυμία τους μόνο για να κηρύξουν απεργίες (πριν από ενδεχόμενες διαπραγματεύσεις και σε πείσμα αυτών), να σκορπίσουν το χάος στον δημόσιο χώρο και να συρρικνώσουν ακόμα περισσότερο τον παραγωγικό τομέα. Πράγματι, η κανονικότητα δεν είναι το φόρτε της αριστεράς, όχι μόνο επειδή όπως δηλώνουν στελέχη της, εντελώς αναίσχυντα, «η κανονικότητα ενισχύει τον ατομισμό», αλλά και επειδή η αντικαπιταλιστική ανατροπή χρειάζεται κρίση, κατάρρευση της οικονομίας και των θεσμών -χρειάζεται μεγαλύτερη δυστυχία από αυτή που υπάρχει.

Πιστεύω ότι η αριστερά συμπεριφέρεται ανελέητα στους φτωχούς. Έχει τέτοια άγνοια, ιδεοληψία και αμβλύνοια ώστε δεν καταλαβαίνει ότι η ανάπτυξη, η επιχειρηματικότητα, η νομική διευκόλυνση της παραγωγής αγαθών θα μπορούσε να καταλήξει σε μείωση της ανεργίας, σε αυξήσεις μισθών, σε καλύτερες συνθήκες για το ξεχασμένο 20% του πληθυσμού το οποίο είναι μέρος του λαού, των μαζών· όχι των μειονοτήτων τις οποίες θωπεύει μαζεύοντας ψηφαλάκια.

Ο συντηρητισμός είναι εγκληματικός όταν παρουσιάζεται σαν προοδευτικότητα ή επαναστατικότητα. Οι άνθρωποι που συνωστίζονται γύρω από τους συριζοκουκουέδες βλέπουν τον κόσμο και τον εαυτό τους με συλλογισμούς της δεκαετίας του 1980: είναι άκρως συντηρητικοί, δεν θέλουν να αλλάξει τίποτα. Η πασοκοκρατία δημιούργησε μια τάξη πραγμάτων -τερατώδη τριτογενή τομέα, κρατικό συνδικαλισμό, συστημική φυγοπονία- που δεν έχει ανατραπεί: στα διαλείμματα ιμιτασιόν «φιλελεύθερων» κυβερνήσεων ενθαρρύνονταν οι πασοκο-κουκουέδικες συνήθειες. Redwashing λέγεται η τακτική: η δεξιά την εφαρμόζει από το 1974.

Τίποτα απ’ αυτά δεν πρέπει να μας κάνει εντύπωση. Στην Ελλάδα, κάθε νομοθετική αλλαγή πυροδοτεί ψευδολογία και απεργιακές αποκρίσεις. Στην περίπτωση του εργασιακού νομοσχεδίου ακούγονται ψέματα για 10ωρη εργασία χωρίς πρόσθετη αμοιβή, για «ποινικοποίηση της συνδικαλιστικής δράσης», για κατάργηση του απεργιακού δικαιώματος και για γενίκευση και μονιμοποίηση της τηλεργασίας, την οποία η αριστερά αντιμετωπίζει με καχυποψία. Εκτός του ότι η τηλεργασία δεν προβλέπει σφυρί και δρεπάνι, δυσχεραίνει την πλύση εγκεφάλου των εργαζομένων από τους εργατοπατέρες. Αλλά βεβαίως αυτός είναι ο raison d’être της αριστεράς: όχι η αναζήτηση της ορθώς αμειβόμενης εργασίας, όχι η προσωπική προσπάθεια, όχι η κοινωνική συνεννόηση, όχι αυτό που έλεγαν οι παλιότεροι «προκοπή» -αντί οι πολίτες να διδάσκονται την «κανονικότητα» στο πλαίσιο της δημοκρατίας, ωθούνται σε εξορμήσεις, αφισοκολλήσεις, περιοδείες, συσκέψεις, συνελεύσεις, σε «κάθε πρόσφορη μορφή οργάνωσης της πάλης». Αυτές οι γραφικότητες συντηρούν ένα πλήθος αναξιοπαθούντων, ένα λούμπεν προλεταριάτο που μοιάζει πράγματι με εκείνο της εποχής του Μαρξ.