«Ενας φαύλος κύκλος»

«Παρότι κανένας μας δεν είναι πραγματικά πρόθυμος να καταλάβει πώς ξεκίνησε αυτός ο εφιάλτης, όλοι γνωρίσουν βαθιά μέσα τους πώς θα τελειώσει: ως απάντηση στις ρουκέτες της Χαμάς και τον βαρύ ανθρώπινο απολογισμό τους, θα βομβαρδίσουμε περισσότερα κτίρια στη Γάζα, ώστε να πληρώσουν οι εχθροί μας ένα ακόμα βαρύτερο τίμημα, θα αναβαθμίσουμε την προβληματική αποτρεπτική μας ικανότητα, θα δολοφονήσουμε περισσότερους γηραιούς αξιωματούχους της Χαμάς, τους οποίους θα διαδεχθούν νέοι αξιωματούχοι, και δεν θα μετρήσουμε τα πολλά παράπλευρα θύματα και τα πολλά παιδιά. Ο θάνατος αυτών των παλαιστίνιων πολιτών και αυτών των παιδιών θα σοκάρει τον κόσμο και εμείς θα κατηγορήσουμε τον κόσμο ότι είναι υποκριτής. Το Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης θα δηλώσει πως ξεκινά έρευνα και εμείς θα δηλώσουμε πως η έρευνα είναι αντισημιτική και στο τέλος, άπαξ και ολοκληρωθεί για μία ακόμα φορά το τελετουργικό… θα τα ξαναρχίσουμε όλα από την αρχή»: για τον ισραηλινό συγγραφέα Ετγκαρ Κέρετ, έναν από τους πιο ενδιαφέροντες διηγηματογράφους της εποχής μας (στα ελληνικά κυκλοφορούν αρκετά βιβλία του, από τις εκδόσεις Καστανιώτη) «μία νορμάλ χώρα θα καταλάβαινε πως ο τρόμος που λυσσομανά στους δρόμους της έχει ρίζες βαθιές στις οποίες δεν μπορεί να επιτίθεται μόνο με την ισχύ και τη βία».

«Ο συντηρητικός, πανταχού παρών δημοσιογράφος Σιμόν Ρίκλιν», γράφει στη γαλλική «Libération», «τουίταρε το ακόλουθο μήνυμα: “Σε μία νορμάλ χώρα, η μισή Γάζα ήδη θα καιγόταν”. Εχει σημασία να του θυμίσουμε πως σε μία νορμάλ χώρα, ο Ιταμάρ Μπεν Γκβιρ (ηγέτης του ακροδεξιού κόμματος Ισραηλινή Δύναμη) δεν θα είχε εκλεγεί στην Κνεσέτ και δεν θα άνοιγε, χέρι χέρι με τη ρατσιστική οργάνωση Λεχάβα, αυτό που βάφτισε “κοινοβουλευτικό γραφείο” του στο Σέικ Τζαράχ, αραβική συνοικία της ανατολικής Ιερουσαλήμ, ένα κοινοβουλευτικό γραφείο που αποτελείται από δύο πλαστικές καρέκλες. Σε μία νορμάλ χώρα, ο Αμίρ Οχανά, ο υπουργός Δημόσιας Ασφάλειας, που αρέσκεται να δηλώνει πως είναι υπεύθυνος για όλα αλλά ένοχος για τίποτα, δεν θα έδινε εντολή να αποκλειστούν τα σκαλοπάτια της Πύλης της Δαμασκού εν μέσω Ραμαζανιού. Σε μία νορμάλ χώρα, η ισραηλινή αστυνομία θα απαντούσε με πιο συγκρατημένο τρόπο στις ταραχές στην Ιερουσαλήμ, όπως συνήθιζε να κάνει, αντί να πετάει χειροβομβίδες κρότου λάμψης ακόμα και μέσα στο τέμενος Αλ Ακσα. Μία νορμάλ χώρα θα πολεμούσε τη Χαμάς αξιοποιώντας όλη την ισχύ της, αλλά και όλη την κατανόησή της, για να παραδεχθεί πως μία τέτοια μάχη, όσο άγρια και αν είναι, δεν θα μπορέσει να εξαλείψει τις εντάσεις, τις συγκρούσεις, την αναρχία και το συναίσθημα αποστέρησης στη Λοντ, την Τζάφα και την ανατολική Ιερουσαλήμ».

Σε μία νορμάλ χώρα, συνεχίζει το ιδιαίτερο κατηγορώ του ο Ετγκαρ Κέρετ, «θα καταλαβαίναμε πως πρέπει να αλλάξει κάτι και ότι η συγκρότηση μιας κυβέρνησης ικανής να συμπεριλάβει ένα αραβικό κόμμα θα μπορούσε να αποτελέσει μία πραγματική κοινή προσπάθεια με στόχο την επίλυση του προβλήματος μαζί με τους Αραβες του Ισραήλ, και όχι στη θέση τους. Μόνο να: η χώρα μας δεν είναι μία νορμάλ χώρα και δεν είναι έτοιμη να αναγνωρίσει τα λάθη της. Αλλά μικρή σημασία έχει. Την επόμενη φορά, θα τους βομβαρδίσουμε πιο βίαια από ποτέ και θα βάλουμε τέλος σε αυτή την ιστορία, μία και καλή». Μέχρι την επόμενη φορά.