Σέικ Τζαράχ, {LF}η μάχη της Ιερουσαλήμ

Στο Σέικ Τζαράχ υπάρχει παντού μια πολύ άσχημη μυρωδιά. Ισραηλινά αστυνομικά οχήματα περνούν και ψεκάζουν σπίτια, καταστήματα και δημόσιους χώρους των Παλαιστινίων με βρωμόνερο σε υψηλή πίεση. Η μυρωδιά είναι αφόρητη, προκαλεί εμετό, στομαχόπονο και δερματικά προβλήματα και δημιουργήθηκε από ισραηλινή εταιρεία για να απωθεί διαδηλωτές. Η βρώμα διαρκεί μέρες στα ρούχα, στο δέρμα και στα σπίτια των Παλαιστινίων. Οι διαδηλωτές γίνονται στόχος και με άλλους τρόπους. Ξυλοκοπούνται αγρίως, συλλαμβάνονται από την αστυνομία, δέχονται επιθέσεις από εποίκους και τους επιτίθενται με πλαστικές σφαίρες. Αυτές οι μορφές συλλογικής τιμωρίας έχουν στόχο να σταματήσουν το διογκούμενο κίνημα για να σωθεί το Σέικ Τζαράχ και να σταματήσει ο εκτοπισμός 27 παλαιστινιακών οικογενειών από τα σπίτια τους εκεί.

Η οικογένειά μου ζει στην Ιερουσαλήμ εδώ και αρκετές γενιές από τότε που έφυγαν για να γλιτώσουν τη γενοκτονία των Αρμενίων το 1915. Το 1948, στη διάρκεια της Νάκμπα (της παλαιστινιακής «καταστροφής»), εκδιώχθηκαν από τα σπίτια τους στη δυτική Ιερουσαλήμ και βρήκαν καταφύγιο στην ανατολική πλευρά της πόλης. Τώρα ζούμε στο Σέικ Τζαράχ και οι γείτονές μου εκδιώκονται από τα σπίτια τους. Η γειτονιά έχει μεταμορφωθεί σε στρατιωτική ζώνη.  Πρέπει να ανεχθούμε τις παρενοχλήσεις από τους εποίκους απλώς και μόνο επειδή ζούμε στα σπίτια μας. Ωστόσο αυτή η κατάσταση δεν είναι καινούργια. Τον περασμένο Σεπτέμβριο, την ημέρα που πέθανε η γιαγιά μου, πάνω στο αμάξι μου έγραψαν «Οι Αραβες είναι σκατά». Πριν από δύο εβδομάδες, γιορτάζοντας το Πάσχα των ορθοδόξων, οι αστυνομικοί επιτέθηκαν στην παρέλαση της αρμενικής κοινότητας. Λίγο αργότερα, πιστοί δέχθηκαν βίαιη επίθεση καθώς προσεύχονταν στο τέμενος Αλ Ακσα. Ως Παλαιστίνιοι, αισθανόμαστε πως κάθε έκφραση της ταυτότητάς μας γίνεται προσπάθεια να σβηστεί και να περιθωριοποιηθεί.

Η πολιτική διακρίσεων του Ισραήλ στην Ιερουσαλήμ είναι διαρκής. Ισραηλινοί αξιωματούχοι μάς περιγράφουν ως «δημογραφική βόμβα». Σε αυτή την πόλη, η ιδέα της «δημογραφικής ισορροπίας» μεταξύ Αράβων και Εβραίων διέπει κάθε απόφαση. Από το 1967 και την παράνομη κατοχή της ανατολικής Ιερουσαλήμ, η ισραηλινή αστυνομία προσπαθεί να διατηρήσει μια ποσόστωση 70:30 Εβραίων προς Αραβες στην πόλη – αργότερα έγινε 60:40. Αυτό γίνεται με μυριάδες τρόπους, συμπεριλαμβανομένων της δημιουργίας οικισμών δίπλα σε παλαιστινιακές γειτονιές, καταστροφές σπιτιών και ανάκληση δικαιωμάτων κατοικίας.

Από το 1967, σε περίπου 14.500 Παλαιστινίους αφαιρέθηκε το καθεστώς κατοίκου. Για να αποκτήσουν ταυτότητες, οι Παλαιστίνιοι της Ιερουσαλήμ καλούνται διαρκώς να αποδείξουν ότι η πόλη συνεχίζει να αποτελεί το «κέντρο της ζωής» τους, μέσω συμβολαίων και λογαριασμών στο όνομά τους. Για να διαπιστωθούν αυτά γίνονται ξαφνικές επισκέψεις σε σπίτια και έρευνα για το εάν υπάρχουν χρησιμοποιημένες οδοντόβουρτσες στο μπάνιο.

Ενας μανάβης στο Σέικ Τζαράχ μού είπε πρόσφατα: «Ολη μας τη ζωή γνωρίζουμε μόνο καταπίεση, καταπίεση, καταπίεση. Δεν μας αφήνουν να ζήσουμε». Τώρα οι Παλαιστίνοι παντού κατεβαίνουν στους δρόμους απαιτώντας το δικαίωμά τους στη ζωή, μια ζωή ελεύθερη και με αξιοπρέπεια στην πατρίδα τους. Το Σέικ Τζαράχ είναι η μάχη της Ιερουσαλήμ. Καθώς οι βόμβες πέφτουν στη Γάζα, ισραηλινοί όχλοι με την ανοχή της αστυνομίας διαδηλώνουν φωνάζοντας «Θάνατος στους Αραβες», προσπαθώντας να λιντσάρουν Παλαιστινίους. Οι Παλαιστίνιοι όπου κι αν ζούμε, είμαστε ενωμένοι. Η μόνη μας επιλογή είναι να ζήσουμε ελεύθεροι, και για να γίνει αυτό πρέπει να τερματιστεί η ατιμωρησία του Ισραήλ.

Η Λούσι Γκάρμπετ είναι ερευνήτρια του London School of Economics και ζει στην Ιερουσαλήμ.