Γεωργία Νταγάκη

Βιώνοντας μια περίοδο εγκλεισμού και απομόνωσης δημιουργούνται σίγουρα πολλά άγχη ακόμα κι αν πολλές φορές δεν αντιλαμβανόμαστε άμεσα ότι υπάρχουν. Αυτά τα ίδια άγχη μπορεί όμως και να σου χαρίσουν μέσω των ονείρων, τρομερές σουρεαλιστικές εικόνες που για την επόμενη ημέρα που ξημερώνει, αποτελούν ανάσες για την αντιμετώπιση μιας δύσκολης καθημερινότητας.

Ενα τέτοιο όνειρο ήταν αυτό που είδα τις προάλλες. Ημουν στην Κρήτη, στο χωριό της μητέρας μου στο Πίκρη, Ρεθύμνου. Ηταν καλοκαίρι… Καθόμασταν έξω από το σπίτι, στο σοκάκι μας, και πηγαινοέρχονταν οι γείτονες με φωνές, με γέλια, με πειράγματα. Ολες οι μυρωδιές, οι μεζέδες, το κρασί, η ρακί ήταν εκεί… Εκεί και ο παππούς μου, που με παρακάλια προσπαθούσε κάθε φορά να με πάρει στην αγκαλιά του, και ‘γω αρνιόμουν πάντα πεισματικά.

Κόσμος ερχόταν και η παρέα όλο και μεγάλωνε. Ηρθε και ο Νίκος ο Ξυλούρης μαζί με τον Θανάση τον Σκορδαλό για να ολοκληρωθεί το γλέντι. Ανάμεσα στα τραγούδια και τους χορούς μας έλεγαν ιστορίες από τα κρητικά γλέντια και από τα ταξίδια τους. Εκεί όπου το γλέντι φούντωνε τους αποχαιρέτησα αφήνοντάς τους ευτυχισμένους και ξαφνικά βρέθηκα στη σκηνή. Τα φώτα άναψαν και από κάτω ανάμεσα στον κόσμο βρισκόταν η Anne Clark, ο Διονύσης Σαββόπουλος, ο Δημήτρης Αποστολάκης, ο Εric  Burdon, ο Κώστας Μουντάκης αλλά και όλοι οι φίλοι δημιουργοί που εμπιστεύτηκαν τα τραγούδια τους στον νέο μου δίσκο… Η μουσική και το τραγούδι ξεκίνησαν αμέσως και το άγχος έφυγε μονομιάς. Σκέφτηκα τι ωραία που βρίσκονται όλοι εδώ μαζί μου, πόσο τιμητικό είναι αυτό για εμένα; Xωρίς δεύτερη σκέψη τους κάλεσα όλους πάνω στη σκηνή να κλείσουμε τη βραδιά όλοι «Mαζί» πανηγυρικά, με ένα τραγούδι που ήταν κάτι ανάμεσα στο «Τhe house of the rising sun» και τον «Eρωτόκριτο», όπου άλλοι έπαιζαν, άλλοι σιγοτραγουδούσαν και η ενέργειά τους πλημμύρισε με συναισθήματα τον χώρο απ’ άκρη σ’ άκρη. Τι όμορφο να βλέπεις τον κόσμο να γεμίζει χαρά σκέφτηκα, να τραγουδάει μαζί σου, να χειροκροτάει ενθουσιασμένος. Μου φάνηκε σαν να μην έχει περάσει ούτε μια μέρα από την τελευταία μας φορά πάνω στη σκηνή. Γύρισα και κοίταξα τους μουσικούς μου με τεράστια ευγνωμοσύνη και χαρά όπως κάθε φορά μετά από κάθε καλό live, με αυτή την αίσθηση πληρότητας και ελευθερίας. Σκέφτηκα πόσο μου έχει λείψει αυτό το «Μαζί», και πόσο όμορφο είναι να μοιράζεσαι τελικά…

Μετά άξαφνα βρέθηκα στη Γαλλία, με τη λύρα ανά χείρας. Από τον πολύ κόσμο έμεινα εντελώς μόνη…  Ξεκίνησα να παίζω τα συρτά του Ροδινού και μετά από λίγο αφού τα δάχτυλά μου εξοικειώθηκαν με το όργανο, άρχισα να παίζω το θέμα του Erik Satie, Gnossiennes No1. Εμφανίζεται μπροστά μου ο Zack Prever και μου διαβάζει ένα ποίημά του, το «Pour toi mon amour».

Με κοιτάζει και μου λέει: Nα δίνεις πάντα σημασία στα μικρά καθημερινά, στα φευγαλέα, στα ελάχιστα της ζωής. Αυτά τα μικρά θα γίνουν τα μεγάλα που θα δώσουν με τη σειρά τους νόημα στους ακροατές μέσω της μουσικής σου.

Ενιωσα ξανά μόνη σε ένα μέρος σκοτεινό που δεν γνώριζα αλλά δεν αισθανόμουν φόβο, παρά μονάχα δύναμη και θάρρος.