Η τελευταία νύχτα της Γης

Ας πούμε σήμερα μια ωραία ιστορία. Με αφορμή μια επέτειο. Κι αν η επέτειος ανάγεται στις αρχές του περασμένου αιώνα, η ιστορία έχει, κατά κάποιον τρόπο, τις προβολές της στο τώρα και σε ό,τι ζήσαμε τους τελευταίους μήνες. Σαν σήμερα λοιπόν (σύμφωνα με το Ιουλιανό ημερολόγιο), το 1910, πέρασε σε πολύ κοντινή απόσταση από τη Γη, δηλαδή καμιά εικοσαριά εκατομμύρια χιλιόμετρα από την επιφάνειά της, ο κομήτης του Χάλεϊ. Ενας περιοδικός κομήτης γνωστός από αρχαιοτάτων χρόνων (λέγεται ότι πρόκειται για το «αστέρι της Βηθλεέμ»), ορατός δια γυμνού οφθαλμού, που περνάει από τη διαστημική «γειτονιά» μας κάθε 75, περίπου, χρόνια. Δηλαδή, αν κάποιος είναι τυχερός, μπορεί να τον δει δύο φορές στη ζωή του.

Το 1910 ήταν σκούρα τα πράγματα. Φήμες έλεγαν ότι το υδροκυάνιο στην ουρά του κομήτη θα κατέστρεφε κάθε μορφή ζωής επί της Γης – η συνωμοσιολογία και η καταστροφολογία πάντα ευδοκιμούσαν. Ο Πέτρος Χάρης (1902 – 1998), με αφορμή εκείνη τη νύχτα που ο κόσμος πίστευε ότι ο κομήτης του Χάλεϊ θα έβαζε τέλος στην ιστορία του ανθρώπου, έγραψε μια εξαιρετική νουβέλα, την «Τελευταία νύχτα της Γης». Η υπόθεση έχει ως άξονες δύο ευκατάστατες αθηναϊκές οικογένειες της εποχής, τους Ραλλίδηδες και τους Τιμοθέου. Κοινός σκοπός αμφοτέρων, ο γάμος της κόρης των Ραλλίδηδων με τον γιο των Τιμοθέου. Οι ίντριγκες και οι δολοπλοκίες που στήνονται ώστε να ευοδωθεί το συνοικέσιο δεν λογαριάζουν ούτε έρωτες, ούτε ευαισθησίες, ούτε ανθρώπινες σχέσεις και αδυναμίες. Ολα για τον γάμο.

Μέχρι που αρχίζει να κοντοπλησιάζει ο κομήτης του Χάλεϊ. Η αγορά παγώνει, οι Αθηναίοι, ειδικά οι πιο επιφανείς, τρελαίνονται. Τρέχουν πανικόβλητοι να κρυφτούν στα βουνά πιστεύοντας ότι έτσι θα σωθούν ή κάνουν ό,τι κάνουν οι άνθρωποι όταν πιστεύουν ότι δεν υπάρχει αύριο. Τα πάντα ξεκουρδίζονται, τα συνοικέσια ματαιώνονται. Κάποιοι όμως, δηλαδή το υπηρετικό προσωπικό, πρέπει να μείνουν στα σπίτια, να τα προφυλάσσουν μήπως και μέσα στην αναμπουμπούλα λεηλατηθεί το βιός τους. Και κάπως έτσι, η νεαρή μαγείρισσα των Ραλλίδηδων και ο υπηρέτης των Τιμοθέου περνούν μαζί την «τελευταία νύχτα της Γης». Και την απολαμβάνουν στο έπακρο.

Δεν ξέρω αν στις αρχές του 20ου αιώνα χρησιμοποιούσαν τη λέξη «κανονικότητα». Αν ναι, περί ανατροπής της θα μιλούσαν τότε με αφορμή την επικείμενη «επίσκεψη» του κομήτη. Και η νουβέλα του Χάρη, όπως και η εποχή μας, μας κάνει να συνειδητοποιούμε τη ρευστότητα και την ευθραυστότητα της πραγματικότητας. Οτι υπάρχουν περιπτώσεις που, όταν συγκρούονται το νόημα με την επιθυμία, η νίκη ανήκει στη δεύτερη.

Υγ. Ο κομήτης του Χάλεϊ θα ξαναπεράσει από τη Γη γύρω στο 2060. Κανονίστε…

Η ανακάλυψη της πυρίτιδας

Διαδικτυακή – που σημαίνει, σχεδόν, ιερή – αγανάκτηση για τη θριαμβευτική υποδοχή που είχαν ετοιμάσει οι συμπατριώτες του Τζέιμς Καφετζή όταν ο παίκτης του ριάλιτι επιβίωσης επέστρεψε στη Ρόδο. Και «τς, τς, τς» και «πω, πω, πω» και «τι πράγματα είναι αυτά» και «βρε πού καταντήσαμε» και «τι παρακμή, τι παρακμή» και γιατί δεν υποδέχτηκαν με τις ίδιες παράτες τον έλληνα μαθητή που είχε κερδίσει την πρώτη θέση σε κάποια Διεθνή Μαθητική Ολυμπιάδα.

Ελάτε να ανακαλύψουμε ξανά την πυρίτιδα. Οτι, δηλαδή, η τηλεόραση και η show biz δημιουργεί είδωλα έστω και με συντομότατη ημερομηνία λήξης, έστω και αυτοαναφλεγόμενα. Οτι είναι ένα διαβατήριο για τα λεπτά, τις ώρες, του μήνες δημοσιότητας που υποτίθεται ότι δικαιούται ο καθένας. Και, τέλος πάντων, αν μας ενοχλεί τόσο πολύ ο Καφετζής, γιατί μας φαίνεται απολύτως φυσιολογικό να παίζουν επί τουλάχιστον ένα 24ωρο στα ΜΜΕ οι δηλώσεις της παλαιστινιακής καταγωγής Μπέλα Χαντίντ και της ισραηλινής καταγωγής Γκαλ Γκαντότ για την κρίση στη Μέση Ανατολή;