Και ολίγη από οικολογία

Κάθε φορά που η Αριστερά στην Ελλάδα ζοριζόταν και έψαχνε για νέα αφετηρία, για νέα ορμή και για νέες δεξαμενές στρατευμένων στους στόχους της και ψηφοφόρων, κάθε φορά δηλαδή που ήθελε να πάρει αμπάριζα, πρόσθετε στο κόκκινο των συμβόλων της και λίγο πράσινο – και στην ατζέντα ολίγη από οικολογία. Κινηματική οικολογία, του δρόμου και της διεκδίκησης, στην ουσία δηλαδή συνθηματολογική αλλά και επιφανειακή. Και λέγοντας Αριστερά υπολογίστε από το ΠΑΣΟΚ μέχρι και όλους τους μαοϊκούς – πλην ΚΚΕ, που αυτά τα καινούργια δεν τα πολυκαταλαβαίνει.

Η οικολογία έγινε αντικείμενο αγάπης από την ελληνική Αριστερά αρκετά νωρίς – και ιδίως όταν τα πρώτα περιβαλλοντικά σχήματα στην κεντρική Ευρώπη έπαψαν να είναι αποκλειστικά κινήματα αλλά μπήκαν και στην πολιτική σκηνή – ιδίως μετά το 1980 στη Δυτική Γερμανία, όταν και ιδρύθηκε το κόμμα των Πρασίνων, που με πολιτικές προσωπικότητες όπως ο Ντανιέλ Κον-Μπεντίτ στις τάξεις του απέκτησε σοβαρό ακροατήριο και έχτισε έναν γερό μύθο για την υπόλοιπη ευρωπαϊκή Αριστερά.

Στην Ελλάδα η Αριστερά πάντα εποφθαλμιούσε την πράσινη ατζέντα – αν και σε πολλές περιπτώσεις δεν μπορούσε να ανεχτεί τον εναλλακτισμό του ευρωπαϊκού πράσινου κινήματος. Αλλά στην πορεία γίνονται προσαρμογές. Το παλιό ΚΚΕ εσωτερικού, λοιπόν, στις τάξεις του οποίου είχε πολυφορεθεί τη δεκαετία του 1980 το σηματάκι «Πυρηνική ενέργεια; Οχι ευχαριστώ», μετά το 1989 διασπάστηκε στην ΕΑΡ που επιδίωκε ευρύτερη απήχηση και στο ΚΚΕ εσωτερικού – Ανανεωτική Αριστερά, που επέμενε στην κομμουνιστική ταυτότητα, στο Κάπα. Το τελευταίο, στην προσπάθεια διεύρυνσης της βάσης του, πρόσθεσε την πολιτική οικολογία και μετονομάστηκε σε ΑΚΟΑ (Ανανεωτική Κομμουνιστική Οικολογική Αριστερά).

Ο Συνασπισμός είχε ιδρυθεί ως «της Αριστεράς και της Προόδου» (το 1989, αρχικά με στόχο τις εκλογές, με τη συμμετοχή της ΕΑΡ – που προσπαθούσε να υπερκεράσει το Κάπα – και του ΚΚΕ). Οταν μετατράπηκε σε κόμμα (χωρίς το ΚΚΕ, αλλά με τη συμμετοχή πολλών πρώην κουκουέδων), πορεύτηκε ως η εκδοχή της ανανεωτικής Αριστεράς στα τέλη του 20ού αιώνα, αλλά στην αυγή του 21ου συναντήθηκε με την οικολογία, που την είδε ως νέα δεξαμενή οπαδών. Στις εθνικές εκλογές του 2000, ο Συνασπισμός υποστηρίχθηκε και από την ΑΚΟΑ, ενώ τρία χρόνια μετά, το 2003, πρόσθεσε συστατικά. Πλέον, ο Συνασπισμός της Αριστεράς, των Κινημάτων και της Οικολογίας ήθελε να είναι αντικαπιταλιστικός, κινηματικός και πράσινος.

Ο ΣΥΡΙΖΑ, που προέκυψε από τον Συνασπισμό με την προσθήκη διαφόρων συνιστωσών, επίσης διεκδίκησε την οικολογία (η πλήρης ονομασία του είναι Συνασπισμός της Αριστεράς, των Κινημάτων και της Οικολογίας). Στις κυβερνήσεις ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ συμμετείχε πάντα εκπρόσωπος των Ελλήνων Οικολόγων – Πράσινων, με αποτελέσματα που αν ήταν σημαντικά μάλλον θα τα θυμόμασταν. Η οικολογία, γενικώς, δεν πρόσθεσε σημαντικά ιδεολογικά και πολιτικά οφέλη στην ελληνική Αριστερά, φάνηκε χρήσιμη ωστόσο σε ορισμένους που επωφελήθηκαν απ’ αυτή. Ο αρνητής του πυρηνικού δυστυχήματος στο Τσέρνομπιλ όταν συνέβη, π.χ., ο Μεγάλος Δάσκαλος της Δημοσιογραφίας το όνομα του οποίου ου λείψει επί ματαίω, βρέθηκε σύμβουλος του Τσίπρα στον ΣΥΡΙΖΑ και της οικολογίας – ενώ ο Πέτρος Κόκκαλης οικολόγος ευρωβουλευτής του.

Διαβάζω τώρα ότι διεύρυνση προς την οικολογία υπόσχεται για το ΚΙΝΑΛ και η Φώφη Γεννηματά. Μεγάλη επιτυχία, πώς της διέφυγε τόσα χρόνια; Ενα νέο success story γεννιέται!