«Εσείς μέχρι τι ώρα καθίσατε;»

Πόσον καιρό είχα να ακούσω αυτήν την ερώτηση; Ουσιαστικά – πλην κάποιων μικροεξαιρέσων το περσινό καλοκαίρι – πάνω από 14 μήνες. Από τον Μάρτιο του 2020, δηλαδή από τότε που στις ζωές μας μπήκε το lockdown και οι περιορισμοί κυκλοφορίας με τα αυστηρά ωράρια που μας έκαναν να τρέχουμε για να επιστρέψουμε στο σπίτι μας σαν Σταχτοπούτες του απογεύματος. Και να που την ξανάκουσα χθες το πρωί. Το προηγούμενο βράδυ είχε γίνει η πρώτη επανένωση της, προ κορωνοϊού, «πυρηνικής» παρέας μας. Δύο τραπέζια κλείσαμε στο εστιατόριο έτσι ώστε να τηρήσουμε μέτρα και αποστάσεις, οι περισσότεροι άλλωστε είχαμε ήδη κάνει τη δεύτερη δόση του εμβολίου.

Κατά τις δέκα, πριν ακόμη ρημαδοφάμε καλά καλά, ένας – δυο άρχισαν να χασμουριούνται. Και λίγο αργότερα, άλλοι δύο άρχισαν να παρουσιάζουν συμπτώματα αγοραφοβίας. Να δυσφορούν με τον κόσμο γύρω τους, με αυτήν την «αστική φασαρία» του Σαββατοκύριακου που είχαμε ξεχάσει. Μιλάμε τώρα για ανθρώπους που έχουν φάει τη «νύχτα» και το «έξω» με το κουτάλι. Φύγανε νωρίτερα από τα μεσάνυχτα – εξού και το «εσείς μέχρι τι ώρα καθίσατε» την άλλη μέρα.

Θέλει χρόνο αυτή η περίφημη προσαρμογή στην κανονικότητα που δεν ισοσκελίζεται εύκολα από τη λαχτάρα της ολικής επαναφοράς, ειδικά αν δεν είσαι 20 και 25 ετών. Σε ένα είδος ιδρυματοποίησης ύστερα από όλους αυτούς τους μήνες, κάνουμε τα πρώτα μας βήματα στην επανένταξη με μια αστάθεια που μου θυμίζει τον πρώτο μου χορό με ψηλά τακούνια. Είναι κι αυτός ο επιβεβλημένος ψυχαναγκασμός της υποχρεωτικής ευφορίας που μπορεί να προκαλεί την ίδια αντίδραση με τη σώνει και καλά γιορτινή διάθεση των Χριστουγέννων.

Τουλάχιστον, προς το παρόν και μέχρι να επανακτήσουμε τους ρυθμούς μας, ας χαρούμε το δικαίωμα του να μη βγεις από επιλογή και όχι επειδή σου το επιβάλουν. Κι αυτήν την ερώτηση που ανέφερα παραπάνω, την αίσθηση ότι «ενώ εσύ κοιμόσουν», η πόλη εξακολουθεί να ζει.

Kapaki or not kapaki

Πολύ μεγάλο λάθος στην πολιτική, στην επικοινωνία, στη ζωή γενικότερα, να υποτιμάς τη νοημοσύνη του «αντίπαλου», να τον θεωρείς ακραία ηλίθιο. Βέβαια, αυτά για την προπαγάνδα είναι ψιλά γράμματα αλλά, στις μέρες μας, μέσα στον ορυμαγδό της πληροφόρησης, ακόμη και οι διαπρύσιοι προπαγανδιστές καλό θα είναι να κρατάνε τα προσχήματα – για να μη γίνονται ρεζίλι.

Τι φαντάστηκαν δηλαδή τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ και οι συνεπικουρούντες που έδωσαν, με αγαστό συντονισμό, το σήμα για την αποδόμηση του Κώστα Μπακογιάννη; Οτι ο δήμαρχος της Αθήνας ανάρτησε φωτογραφία από τον δήθεν εμβολιασμό του ενώ στο στιγμιότυπο (νομίζουν ότι) φαίνεται πως από τη βελόνα της σύριγγας δεν έχει αφαιρεθεί το καπάκι; Οτι δηλαδή έστησε όλο αυτό το σκηνικό, με τη συμμετοχή μάλιστα της νοσηλεύτριας, αλλά ήταν εντελώς αφηρημένος ως προς τη σημαντικότερη λεπτομέρεια, τη στοιχειώδη αληθοφάνεια; Πάλι καλά που δεν είπαν ότι η σύριγγα ήταν από εκείνες στις καρτέλες με τα εργαλεία του «Μικρού Γιατρού» που αγοράζαμε πιτσιρίκια από τα περίπτερα.

Στη φωτογραφία είναι σαφές ότι πρόκειται για τη βάση της βελόνας. Αλλά ακόμη και αν δεν το ξέρει αυτό κάποιος, πρέπει να έχει ένα πρόβλημα με το «εγώ» του αφού θεωρεί ότι ο «άλλος», στην προκειμένη περίπτωση ο Κώστας Μπακογιάννης, είναι ο ηλίθιος κι ο πανηλίθιος συγχρόνως.

«Φτούκα πρω»

Από πέρυσι που έκλεισαν τα θέατρα ήταν οι πρώτοι που πήραν στασίδι στα μετερίζια εναντίον της κακιάς κυβέρνησης και της ακόμη πιο κακιάς υπουργού Πολιτισμού που τους άφησε χωρίς δουλειά (η «χούντα Κούλη» δηλαδή, όχι ο κορωνοϊός). Με ένα σύνδρομο καταδίωξης, όλους αυτούς τους μήνες – σκηνοθέτες, ηθοποιοί, «δημιουργοί» – εξαπέλυαν μύδρους εναντίον των κυκλωμάτων και του κατεστημένου που επιβάλει τα «δικά της, κακά παιδιά».

Τώρα, τα δικά τους (επιδοτούμενα) θεάματα είναι τα πρώτα που θα ανεβούν. Τόσο πολύ εκτός κατεστημένου μην πλευριτωθούν φοβάμαι.