Εγκώμιον Τσίπρα!

Ηταν η δεύτερη συνάντηση μέσα σε μερικούς μήνες του Κυριάκου Μητσοτάκη με τον Ζόραν Ζάεφ. Και ήταν θερμή. «Είστε ο κύριος γείτονάς μας, ο στρατηγικός μας εταίρος» είπε ο πρωθυπουργός της Βόρειας Μακεδονίας στον έλληνα ομόλογό του. «Χαιρόμαστε που η ελληνική αεροπορία περιπολεί στους αιθέρες μας», πρόσθεσε, ζητώντας από την Ελλάδα στήριξη στην πορεία της χώρας προς την ένταξή της στην Ευρωπαϊκή Ενωση.

Ο έλληνας Πρωθυπουργός έθεσε το ζήτημα της πλήρους εφαρμογής της Συμφωνίας των Πρεσπών, «όπως έχουμε συζητήσει», κάνοντας λίγο το βαρύ πεπόνι για τη μεγάλη μερίδα του πολιτικού ακροατηρίου του, αλλά στην ουσία είναι ανακουφισμένος διότι η εξωτερική πολιτική της χώρας μας έχει απαλλαγεί από έναν μεγάλο βραχνά: την ανούσια εμπλοκή για ονοματολογικά ζητήματα με μια χώρα που, για να προχωρήσει τον δρόμο της ανάπτυξης και της ειρήνης, η ένταξή της στην Ευρωπαϊκή Ενωση είναι μονόδρομος.

Υποθέτω ότι για τη λύση της εκκρεμότητας με τη Βόρεια Μακεδονία, ο Μητσοτάκης θα έχει στείλει μια ωραία ανθοδέσμη στον Τσίπρα για να τον ευχαριστήσει. Ανεξάρτητα από τους λόγους για τους οποίους μπήκε στην πολιτική ατζέντα των κυβερνήσεων Τσίπρα η διευθέτηση του Μακεδονικού (πίεζε η Ευρώπη και προσωπικώς η Μέρκελ που επιδίωκε τη σταθερότητα, επιπλέον ο Τσίπρας σκέφτηκε ότι θα ήταν μια καλή κίνηση τακτικής υπολογίζοντας να διασπάσει το δεξιό ακροατήριο θεωρώντας ότι ο Μητσοτάκης δεν θα έκανε πίσω από τις θέσεις του πατέρα του στο ζήτημα), με τη συνεννόηση και τη Συμφωνία των Πρεσπών η ΝΔ βρήκε ένα φιλικό κράτος στα βόρεια σύνορα με το οποίο μπορεί πλέον ανενόχλητα να κάνει μπίζνες. Επιπλέον, έλυσε οριστικά και ένα εσωτερικό πρόβλημα, αφού λόγω των τετελεσμένων που έφερε η Συμφωνία ουσιαστικά υπεστάλη η παραδοσιακή κόντρα των Μητσοτάκηδων με τον Σαμαρά με αντικείμενο το Μακεδονικό.

Ολα αυτά συνέβησαν, το επαναλαμβάνω, χάρη στον Αλέξη Τσίπρα ο οποίος επέσπευσε τις διαδικασίες της Συμφωνίας των Πρεσπών – και ανέλαβε το πολιτικό κόστος, που όπως αποδείχτηκε κατόπιν δεν ήταν και μικρό. Για να είμαστε μάλιστα ειλικρινείς, ήταν η πρώτη φορά που πολιτεύτηκε ουσιαστικά, τερματίζοντας μια ανούσια τριβή ανάμεσα στις δύο χώρες κι αφήνοντας θετικό αποτύπωμα. Τα λέγαμε και τότε. Προσωπικώς, τον παρότρυνα να τελειώσει το Μακεδονικό και να πάει σε εκλογές. «Εύγε και φεύγε», ήταν το σύνθημα. Το άκουσε. Πήρε τα μπράβο του. Και έφυγε. Διπλό μπράβο.

ΥΓ. Μακάρι ανάλογη τόλμη ο Τσίπρας να είχε επιδείξει και στο Κυπριακό, μήπως και είχε αποφευχθεί το φιάσκο του Κραν Μοντανά.