Ιδεοληψίες

Οταν ψηφίστηκε ο νόμος 4322/15 ή, όπως έγινε γνωστός, ο νόμος Παρασκευόπουλου, προκάλεσε μια μεγάλη ιδεολογική συζήτηση για τον νομικό πολιτισμό της χώρας μας. Εν ολίγοις ο νόμος προέβλεπε ότι οι φυλακισμένοι μπορούσαν να αποφυλακιστούν ακόμα νωρίτερα εφόσον είχαν εκτίσει ένα μέρος της ποινής τους. Σκοπός του ήταν η αποσυμφόρηση των φυλακών, κάτι το οποίο μάλιστα επετεύχθη, αφού με διαρκείς παρατάσεις συνέχισε να ισχύει έως τον Αύγουστο του 2019, όταν δηλαδή άλλαξε η κυβέρνηση, παρότι αρχικά προβλεπόταν η ισχύς του για ένα μόνο έτος. Συνολικά, οι κρατούμενοι που βγήκαν από τη φυλακή κάνοντας χρήση των ευνοϊκών διατάξεων του νόμου φτάνουν, σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία, σε πενταψήφιο αριθμό. Μεταξύ των αποφυλακισμένων ήταν και καταδικασμένοι για βαριά ποινικά αδικήματα, οι οποίοι τα επανέλαβαν μετά την απόλυσή τους.

Μόλις λίγους μήνες μετά την εφαρμογή του νόμου, τον Αύγουστο του 2015, βασανίστηκε μέχρι θανάτου ο εστιάτορας στην Υδρα από δράστες που είχαν αποφυλακιστεί με τον νόμο Παρασκευόπουλου. Επωφελούμενος του νόμου και ο Αφγανός που βίασε και δολοφόνησε την 19χρονη κόρη υψηλόβαθμου στελέχους της ΕΕ. Και ο δολοφόνος της Δώρας Ζέμπερη, της 30χρονης εφοριακού, ήταν αποφυλακισμένος με τον νόμο Παρασκευόπουλου. Οι υπερασπιστές του νόμου επικαλούνται το δικαίωμα στη δεύτερη ευκαιρία, ενώ άλλοι, αντιλαμβανόμενοι το σωφρονιστικό σύστημα της χώρας με όρους ξενοδοχειακούς, προτάσσουν την ανάγκη αποσυμφόρησης των φυλακών από το μεγάλο πλήθος κρατουμένων. Το αποτρόπαιο έγκλημα της 20χρονης στην Αλόννησο επανέφερε τη συζήτηση για την ελαστικότητα του ποινικού συστήματος της Ελλάδας, το οποίο ακόμα και για τον ειδεχθέστερο εγκληματία προβλέπει ποινή με ταβάνι 25 χρόνια και πολύ μικρότερη εάν δείξει καλή διαγωγή ή εργαστεί μέσα στις φυλακές, παραβλέποντας πως για κάποια εγκλήματα σαν αυτό η πολιτεία οφείλει να εξαντλεί την αυστηρότητά της και τα ισόβια να είναι ισόβια. Μια συζήτηση βέβαια που έρχεται καθυστερημένα, αφού και παρά τις εξαγγελίες του υπουργού Δικαιοσύνης Κώστα Τσιάρα για αυστηροποίηση του πλαισίου, όποιο κι αν είναι αυτό, θα ισχύσει για όσα εγκλήματα τελεστούν μετά την ψήφισή του. Αυτό άλλωστε προβλέπεται στο άρθρο 7 του Συντάγματος: «Ποτέ δεν επιβάλλεται ποινή βαρύτερη από εκείνη που προβλεπόταν κατά την τέλεση της πράξης». Επομένως και σε κάθε περίπτωση δεν θα μπορέσει να εφαρμοστεί για τους δολοφόνους του 20χρονου κοριτσιού.

Ανάλογη συζήτηση και εκ των υστέρων άνοιξε και για το θέμα των καμερών ασφαλείας σε δημόσιους χώρους. Η εξιχνίαση της δολοφονικής επίθεσης με βιτριόλι στο 34χρονο κορίτσι, αλλά και του 22χρονου επιδειξία χάρη στα πλάνα που εξασφάλισε η Αστυνομία από κάμερες ασφαλείας, άνοιξαν εκ νέου τον δημόσιο διάλογο γύρω από το θέμα. Αφότου όμως εκατοντάδες εγκλήματα και παράνομες πράξεις τελέστηκαν, παραμένουν έως και σήμερα ανεξιχνίαστες εξαιτίας των ανέξοδων αγώνων δήθεν υπερευαίσθητων δικαιωματιστών. Μια στρεβλώς νοούμενη προστασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων έχει καταδικάσει μια ολόκληρη κοινωνία να παραμένει δέσμια ιδεοληψιών. Στο όνομα του ανθρωπισμού μπλοκάρονται ρυθμίσεις που θα απέτρεπαν τις πιο απάνθρωπες πράξεις. Μια απανθρωπιά πίσω από μια ηχηρώς επαναλαμβανόμενη «ανθρωπιά» και ένα παιχνίδι εντυπώσεων προσοδοφόρο για τους παίκτες και επιβλαβές για τους υπόλοιπους. Θα πατήσει κάποιος το stop; Και πότε;