Η παρακμή {LF}των βραβείων;

Μικρή παρέκβαση στη σειρά των «Γλωσσιδίων» με θέμα την απόδοση στα ελληνικά σημαντικών έργων της παγκόσμιας λογοτεχνίας. Λόγω επικαιρότητας, μιας και σχετικά πρόσφατα απονεμήθηκαν τα Oσκαρ, αλλά και λόγω και σινεφιλικών εμμονών του γράφοντος (κάποιες αδυναμίες δεν κρύβονται).

Ελπίζω ότι δεν πρόκειται για ένδειξη γεροντοκορισμού, αλλά όλο και και περισσότερο έχω την αίσθηση ότι εδώ και μερικά χρόνια τα Oσκαρ απονέμονται, γίνεται ένα σχετικό δημοσιογραφικό νταραβέρι για λίγες μέρες (επικεντρωμένο κυρίως στις τουαλέτες που φορέθηκαν), και έπειτα από λίγο μετά βίας θυμόμαστε ποιες ταινίες και ποιοι καλλιτέχνες βραβεύτηκαν.

Iσως, πάλι, να ζούμε και γενικότερα σε μια εποχή όπου τα κάθε είδους βραβεία ολοένα και υποβαθμίζονται. Ποιοι παίρνουν τα τελευταία χρόνια το Νομπέλ λογοτεχνίας; Εξαιρετικός τραγουδοποιός ο Μπομπ Ντύλαν, αλλά από πού κι έως πού κορυφαίος λογοτέχνης; Μην τρελαθούμε κιόλας. Πόσοι θυμούνται, άλλωστε, τα Νομπέλ των τελευταίων ετών; Πόσοι ήξεραν τη Louise Glück που πήρε πέρυσι το Νομπέλ λογοτεχνίας ή τον Tomas Tranströmer που το πήρε το 2011; Πόσοι είχαν και έχουν διαβάσει έστω και ένα έργο αυτών των λογοτεχνών; Πόσοι θυμούνται επίσης ποιος πήρε πέρυσι το Γκονκούρ, ποιος το Μπούκερ, ποιος βραβεύτηκε στη Βενετία, στο Βερολίνο, στις Κάννες (για να ξαναγυρίσω στα κινηματογραφικά);

Ενδεικτικά και μόνο, αξίζει νομίζω να παραθέσω τις πεντάδες των υποψηφίων (nominees) για τον πρώτο αντρικό ρόλο το 1957 και το 1963 αντίστοιχα. Το 1957 λοιπόν (για ερμηνείες σε ταινίες του 1956) οι υποψήφιοι ήταν ο Γιουλ Μπρίνερ για το «Ο βασιλιάς και εγώ» (αυτός ήταν και ο νικητής), ο Λόρενς Ολίβιε για τον «Ριχάρδο Γ’», ο Κερκ Ντάγκλας για το «Δίψα για ζωή» (με θέμα τη ζωή του Βαν Γκογκ), ο Ροκ Χάντσον για τον «Γίγαντα» και ο Τζέιμς Ντιν, επίσης για τον «Γίγαντα». Oσο για το 1963 (ταινίες του 1962), nominees ήταν ο Γκρέγκορι Πεκ για το «Oταν σκοτώνουν τα κοτσύφια», ο Πίτερ Ο’ Τουλ για τον «Λόρενς της Αραβίας», ο Μπαρτ Λάνκαστερ για τον «Βαρυποινίτη του Αλκατράζ», ο Τζακ Λέμον για το «Μέρες κρασιού και λουλουδιών» και ο Μαρτσέλο Μαστρογιάνι για το «Διαζύγιο αλα ιταλικά» (winner ο Γκρέγκορι Πεκ).

Αυτές κι αν ήταν υποψηφιότητες αστέρων με όλη τη σημασία της λέξης! Κι αυτό, χωρίς καμιά πρόθεση να υποτιμήσω τις ερμηνευτικές αρετές και ικανότητες κάποιων από τους (έστω «διάττοντες») βραβευμένους των τελευταίων ετών.

Επιδόρπιο

Για πολλοστή φορά άκουσα να αναφέρεται το «εδώδιμος» κατ’ αντιδιαστολή προς το «εισαγόμενος». Η σύγχυση, προφανώς, ξεκινάει από τα καταστήματα με την επιγραφή «Εδώδιμα-Αποικιακά». Εδώδιμος σημαίνει πάντως αυτός που μπορεί (και επομένως, προορίζεται) να φαγωθεί: ο φαγώσιμος, ο βρώσιμος.