Η κληρονομιά καθαγιασμού της βίας

Η χθεσινή επέτειος της δολοφονικής επίθεσης με εμπρηστικές μολότοφ κατά της τράπεζας Μαρφίν, στην οδό Σταδίου, στις 5 Μαΐου 2010, έχει αναλυθεί πολλές φορές. Η επιλογή της κυβέρνησης να τιμήσει τα θύματα και η υπόσχεση του υπουργού Δημόσιας Τάξης Μιχάλη Χρυσοχοΐδη ότι θα βρεθούν οι ένοχοι του φονικού εμπρησμού και ότι θα αποδοθεί δικαιοσύνη είναι η αυτονόητη απάντηση του δημοκρατικού κράτους δικαίου, κι ας άργησε μια δεκαετία, στη δίνη των γεγονότων της αντιμνημονιακής φενάκης.

Πριν από μερικές ημέρες κυκλοφόρησε από το Επίκεντρο ένα βιβλίο αφιερωμένο στο συμβάν της Μαρφίν: «05.05.2010. Ταυτότητες και συναισθήματα της πολιτικής βίας στην Ελλάδα του 21ου αιώνα», σε επιμέλεια τριών γνωστών στους αναγνώστες μας πολιτικών επιστημόνων (Βασίλης Βαμβακάς, Τριαντάφυλλος Καρατράντος, Παναγής Παναγιωτόπουλος). Από το βιβλίο αυτό, επισημαίνω το απαισιόδοξο φινάλε του κειμένου του καθηγητή Νικόλα Σεβαστάκη:

«Υπάρχει μια κληρονομιά μεταφυσικής καθαγίασης της βίας ως αντίστασης σε διάφορα πολιτικά και κοινωνικά δεινά. Αυτή η κληρονομιά φαίνεται να μεταβιβάζεται δια-γενεακά, ανεξάρτητα από τις μεγάλες αλλαγές στην κοινωνία, στις κοινωνικές κουλτούρες, στους θεσμούς από τις εποχές του αυταρχισμού. […] Οσο […] οι φιλελεύθερες δημοκρατικές νόρμες θα παραμένουν αδύναμες κοινωνικά και πολιτικά και θα αμφισβητούνται από τον λαϊκιστικό ριζοσπαστισμό, τόσο πιο πιθανό θα είναι να ξαναζήσουμε το κακό».