Μαρίνα Τσούλου

Παιδί έβλεπα όνειρα με δράση και περιπέτεια, ταινίες επιστημονικής φαντασίας. Τώρα πια, αποκαμωμένη, βυθίζομαι ακαριαία. Ξυπνάω το ξημέρωμα, γύρω στις 5, και με κατακλύζουν οι σκέψεις για τη μέρα που ξεκινάει. Το μυαλό βιάζεται ν’ αναλάβει δράση, το σώμα όμως εκλιπαρεί για λίγο ακόμα χουζούρι. Στο μεταίχμιο νύχτας και μέρας, κρατώ τα μάτια μου ερμητικά κλειστά κι ονειρεύομαι τον κυκλαδίτικο ουρανό που συναντιέται με το γαλάζιο της θάλασσας, αυτής που αντικρίζω τα καλοκαιρινά πρωινά να λαμπυρίζει κάτω από τον αδυσώπητο ήλιο του Αιγαίου. Η εικόνα αυτή έρχεται κι επανέρχεται σαν αέναο μοτίβο. Η μέρα μου ξεκινάει με κυκλαδίτικο φως κι ένα ανεπαίσθητο χαμόγελο.

Τον περασμένο Μάρτη, με το ξέσπασμα της πανδημίας, χάθηκε ξαφνικά ο ύπνος μου. Τις λίγες ώρες που κατάφερνα επιτέλους να κλείσω τα μάτια, με επισκεπτόταν πάντα ο ίδιος εφιάλτης: ακροβατούσα στην άκρη ενός βράχου κι ένα τεράστιο κύμα αγριεμένο απειλούσε να με πνίξει. Εντρομη ξυπνούσα!

Σήμερα, ένα χρόνο μέσα στην πανδημία, το σώμα παραμένει εγκλωβισμένο σε περιορισμούς κι αποκλεισμό, μα το μυαλό αναζητά απεγνωσμένα απόδραση. Μια νύχτα του Απρίλη, ένα κορίτσι ήρθε και κάθισε στην άκρη του κρεβατιού μου. Μου έτεινε το χέρι και με προσκάλεσε να το ακολουθήσω. Κι εγώ, χωρίς να το γνωρίζω, ένιωσα αμέσως μια οικειότητα και πήγα κοντά του. Τα χαρακτηριστικά του δεν μπορούσα να τα διακρίνω -έβλεπα μόνο ότι χαμογελούσε. Μαζί ξεκινήσαμε να περπατάμε δίχως σκοπό. Βρεθήκαμε να περιπλανιόμαστε στα σοκάκια της Πλάκας κάτω από την Ακρόπολη, στους Αέρηδες και στην Αρχαία Αγορά. Κοντοσταθήκαμε να χαϊδέψουμε μια γάτα που χουζούρευε κάτω από τον ήλιο μέσα στα αρχαία ερείπια και κρυφοκοιτάξαμε στις αυλές των χαμηλών σπιτιών γεμάτες γλάστρες με γεράνια…

Κάποιες νύχτες αργότερα το κορίτσι με επισκέφτηκε ξανά και μου ζήτησε και πάλι να το ακολουθήσω. Αυτή τη φορά ταξιδέψαμε πίσω στον χρόνο και μακριά από την πόλη. Αόρατες παρακολουθούσαμε τα παιδιά να γυρίζουν από το σχολείο με τις τσάντες στον ώμο, κλωτσώντας μια μπάλα στον χωματόδρομο, τους άντρες μετά τη δουλειά να ξαποσταίνουν στο καφενείο της πλατείας για ένα καφέ και μια παρτίδα τάβλι και τις γυναίκες να κάθονται στο κατώφλι του σπιτιού για να πουν τα νέα της ημέρας με τις γειτόνισσες. Γάτες περιφέρονταν γουργουρίζοντας ανάμεσα στα πόδια τους, που και που και καμιά κότα που είχε ξεφύγει από το κοτέτσι.  Και λίγο πιο κάτω η λαϊκή αγορά με τα φρέσκα φρούτα και λαχανικά…

Το κορίτσι εμφανίστηκε και πάλι, μια τελευταία νύχτα. Πάμε, μου είπε, να συναντήσουμε το κύμα. Και βρεθήκαμε να σκαρφαλώνουμε σε βράχια πάνω από απόκρημνες ακτές και σε πλαγιές με φραγκοσυκιές και λιόδεντρα, ν’ αγναντεύουμε τα λευκά ξωκλήσια σκαρφαλωμένα στον απέναντι βράχο και τις βαρκούλες δεμένες σε όρμους υπήνεμους. Ξαποστάσαμε για λίγο σ’ ένα καφενεδάκι με ψάθινες καρέκλες  κάτω από την κληματαριά, εκεί που σκάει το κύμα, διπλά στο γραφικό λιμανάκι με τα αλμυρίκια…

Ενα παράθυρο άνοιξε στο όνειρο, σε ένα κόσμο που έχει χαθεί, στον  «χαμένο παράδεισο» των παιδικών μας χρόνων με το φως και την αβίαστη χαρά μιας ηλιόλουστης καλοκαιρινής μέρας. Αλήθεια δεν ρώτησα ποτέ το όνομά του…

Το γαλάζιο του ουρανού και της θάλασσας κυριάρχησε και πάλι στα όνειρά μου!

H Μαρίνα Τσούλου είναι διευθύντρια του Ιδρύματος Παναγιώτη και Εφης Μιχελή. Είχε τη φροντίδα  του πρώτου βιβλίου για παιδιά που κυκλοφορεί από το Ιδρυμα Μιχελή www.michelisfoundation.gr υπό τον τίτλο «H πιο φωτεινή παλέτα: Η ζωή και το έργο της ζωγράφου Εφης Μιχελή» σε συνεργασία με τις Εκδόσεις Μέλισσα www.melissabooks.com