Ιστορίες ελλήνων σούπερ σταρ

Ο Λευτέρης Πετρούνιας βάζει σοβαρή υποψηφιότητα για τον τίτλο του κορυφαίου έλληνα αθλητή του νέου αιώνα. Στα 30 του χρόνια, μετά το χρυσό που κατέκτησε στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα της Βασιλείας το περασμένο Σάββατο έχει πλέον τα περισσότερα χρυσά μετάλλια από κάθε άλλο πρωταθλητή στους κρίκους σε Ευρωπαϊκά Πρωταθλήματα: έχει πέντε αφήνοντας πίσω του τον θρύλο των κρίκων Γιούρι Κέκι που έχει τέσσερα. Παράλληλα, μπήκε στην τριάδα με τους κορυφαίους σπεσιαλίστες στην ιστορία των Ευρωπαϊκών Πρωταθλημάτων από το 1955 μέχρι σήμερα. Επιασε τον Βλάση Μάρα, που έχει πέντε χρυσά στο μονόζυγο (2002, 2004, 2006, 2009, 2010) και πλησίασε τον ούγγρο εξπέρ του πλάγιου ίππου Κρίστιαν Μπέρκι, ο οποίος κατέχει το απόλυτο ρεκόρ με έξι ευρωπαϊκούς τίτλους στο ίδιο όργανο (2005, 2007, 2008, 2009, 2011, 2012). Ο Πετρούνιας είναι ένας σταρ του αθλήματος από αυτούς που γράφουν ιστορία. Κι όχι απλά ο καλύτερος της εποχής του.

Εξαίρεση

Η πιο μεγάλη επιτυχία του ωστόσο είναι ότι ξεπέρασε τον τρομερό τραυματισμό του (που του στοίχισε τουλάχιστον ένα μετάλλιο σε Παγκόσμιο Πρωτάθλημα), αλλά και ότι παράλληλα με τις μεγάλες του επιτυχίες κατάφερε κι έγινε ένας εξαιρετικός οικογενειάρχης παραμένοντας ένα σεμνό και ωραίο παιδί. Η αφιέρωση της νίκης του στη γυναίκα του και την κόρη του παίζοντας με τις τηλεοπτικές κάμερες πριν από την ανακοίνωση της τελικής του βαθμολογίας ήταν σκηνές όμορφες και σπάνιες: ο γελαστός Πετρούνιας είναι η ωραία εξαίρεση σε ένα κόσμο σοβαροφανέστατων παιδιών που νομίζεις πως κάποιοι τα πιέζουν να είναι πάντα σκυθρωπά. Δεν μιλάω για τους αθλητές της γυμναστικής αλλά γενικά για τους αθλητές…

Στέφανος

Ενα άλλο Ελληνόπουλο με γοητεία διεθνούς αστεριού, ο Στέφανος Τσιτσιπάς πρόσθεσε χθες ένα ακόμα κεφάλαιο στο βιβλίο του με τίτλο «Πώς θα κάνω τους Ελληνες να αγαπήσουν το τένις». Επαιξε στη Βαρκελώνη έναν καταπληκτικό τελικό με τον Ράφα Ναδάλ και τον έχασε γιατί δυστυχώς στο τένις δεν υπάρχει ισοπαλία: ο Τσιτσιπάς δεν είχε τίποτα να ζηλέψει από τον τρομερό αντίπαλό του στη διάρκεια του καταπληκτικού ματς που κράτησε τρεισήμισι ώρες. Εχασε στις λεπτομέρειες το πρώτο σετ με 6-4 (κι ενώ προηγήθηκε με 4-2), πήρε στο τάι μπρέικ το δεύτερο και έφτασε ένα πόντο από το να κερδίσει το ματς πριν χάσει το τρίτο και καθοριστικό σετ με 7-5. Το πιο ωραίο είναι ότι βούβανε το γήπεδο της Βαρκελώνης: οι μασκοφορεμένοι Καταλανοί δεν ήξεραν τι να κάνουν βλέποντας τον Ελληνα να κάνει τον Ναδάλ στιγμές στιγμές να υποφέρει.

Στιγμή

Πριν από τον τελικό ο Ναδάλ είπε ότι ο Τσιτσιπάς παίζει το καλύτερο τένις στον κόσμο αυτή τη στιγμή. Εχω την ελπίδα οι δυο τους να ξανασυναντηθούν στο Ρολάν Γκαρός. Οχι γιατί ο Τσιτσιπάς μοιάζει έτοιμος να κερδίσει φέτος τον Ναδάλ και στο χώμα του Παρισιού στο οποίο είναι αήττητος. Αλλά γιατί αν υπάρχει ένας παίκτης που έχει αποκτήσει το ιστορικό δικαίωμα να το κάνει είναι αυτός: δυο συνεχόμενες συμμετοχές σε τουρνουά στο χώμα (πριν από τη Βαρκελώνη, είχε κερδίσει στο Μόντε Κάρλο) μαρτυρούν πως η δήλωση του Ναδάλ είναι πραγματικότητα κι όχι κομπλιμέντο.

Στο μεταξύ συνεχίζονται τα play off του πρωταθλήματος και έχει γίνει φανερό πλέον πως θα τα καταφέρει να πάρει ευρωπαϊκό εισιτήριο όποιος στέκεται στα πόδια του. Αν τα αποτελέσματα δείχνουν πως όλοι παίζουν με τη φωτιά αυτό συμβαίνει γιατί όλοι δυσκολεύονται να βρουν δυνάμεις: η σεζόν υπήρξε τόσο σκληρή που όλοι μοιάζουν έτοιμοι να καταρρεύσουν. Εβλεπα τον Αρη με τον Αστέρα στην Τρίπολη. Γνώριζε το αποτέλεσμα στο ΠΑΟΚ – Παναθηναϊκός (0-0) και χρειαζόταν μια νίκη για να επιστρέψει στη δεύτερη θέση και να μεγαλώσει τη διαφορά από τον ΠΑΟ δυσθεώρητα. Ηταν ως συνήθως σοβαρός στην άμυνα και αρκετά κυνικός και προηγήθηκε με τον Μαντσίνι χωρίς να πιέσει πολύ. Κι όμως δεν κατάφερε να κρατήσει αυτό το πολύτιμο γκολ ούτε δέκα λεπτά! Ο Μπαράλες πέτυχε στην ισοφάριση κι όλοι στον Αρη έμοιαζαν στο τέλος ευχαριστημένοι, παρόλο που ο Φωτιάς τους αρνήθηκε ένα πέναλτι στην εκπνοή του ματς.

Ισοπαλίες

Στο ποδόσφαιρο ως γνωστόν δεν είναι ίδιες όλες οι νίκες και δεν είναι ίδιες και όλες οι ήττες. Αλλά χθες καταλάβαμε ότι δεν είναι ίδιες και οι ισοπαλίες: η ισοπαλία στην Τρίπολη και η ισοπαλία στην Τούμπα δεν έχουν καμία σχέση. Οχι γιατί στο ΠΑΟΚ – Παναθηναϊκός παίχτηκε πολύ καλύτερο ποδόσφαιρο, αλλά γιατί εκεί υπήρξε ένταση πραγματική και στη διάρκεια του ματς και μετά το τέλος του.

Τακτική

Ο ΠΑΟΚ ήταν καλύτερος, αλλά φλύαρος επιθετικά αφού δεν είχε τον άρρωστο Ζίφκοβιτς. Ο ΠΑΟ αγωνίστηκε με τη γνωστή συντηρητική τακτική του Μπόλονι και μετά από ένα ημίχρονο στο οποίο οι γηπεδούχοι δεν βρήκαν το γκολ, μολονότι το έψαξαν, όλα έδειχναν πως το πράγμα βάδιζε σε ένα 0-0, που όμως δεν ήταν αποτέλεσμα που θα χαροποιούσε τον ΠΑΟ. Ο Μπόλονι έριξε στο γήπεδο τους Καμπετσή και Καρλίτος μήπως ο ΠΑΟ βρει αυτή τη μια ευκαιρία που έψαχνε σε όλο το ματς και ένα τέταρτο πριν από το τέλος συνέβη κάτι αληθινά απίθανο. Ο Καμπετσής βρήκε τον Μακέντα, μόνο απέναντι στον Πασχαλάκη κι αυτός σκόραρε, αλλά πριν γίνουν όλα αυτά ο φινλανδός διαιτητής Γεστράνιους είχε σφυρίξει και είχε διακόψει μια εν εξελίξει φάση. Στο τέλος του ματς (κι ενώ οι παίκτες του ΠΑΟΚ ζητούσαν ένα πέναλτι από τον Γεστράνιους για μαρκάρισμα του Πούγγουρα στον Κρμέντσικ στις καθυστερήσεις…) ο Μπόλονι κήρυξε τον πόλεμο στους ξένους διαιτητές!

Πόλεμος

«Εδώ βλέπουμε μια φάση απόλυτα καθαρή. Υπάρχει var και πρέπει να το σεβόμαστε. Αν έρχονται διαιτητές να είναι καλύτεροι από αυτούς που υπάρχουν» είπε και συνέχισε: «Σε λίγο θα μας φέρουν διαιτητές από τη Μογγολία. Είδα έλληνες διαιτητές στα playoff να κάνουν καλύτερες διαιτησίες. Με ενοχλεί που έρχονται διαιτητές από οπουδήποτε. Ακόμα και από χώρες που έχουν χειρότερο ποδόσφαιρο από εμάς». «Το δεύτερο που θέλω να πω είναι το πώς αισθάνονται οι έλληνες διαιτητές που βλέπουν να σφυρίζουν αυτοί οι ξένοι. Θέλω να πω ότι στα δύο τελευταία παιχνίδια χάσαμε τέσσερις βαθμούς εξαιτίας των διαιτητών. Καλύτερα τα λεφτά που δίνουν σε αυτούς να τα δίνουν σε εμένα και το ορφανοτροφείο που έχω στη Ρουμανία» κατέληξε.

Παράπονα

Ελπίζω όλα αυτά να είναι παράπονα ενός προπονητή που νιώθει ότι αδικήθηκε κι όχι κάποιου τύπου οργανωμένη προσπάθεια να σταματήσουν να έρχονται ξένοι διαιτητές. Είναι αλήθεια ότι χρειάζονται καλύτεροι από αυτούς που ο Κλάτενμπεργκ φέρνει. Αλλά αν επιστρέψουν οι Ελληνες στα ντέρμπι το πρόβλημα θα είναι όλων των άλλων και όχι του Μπόλονι. Κυρίως γιατί δεν βλέπω πως θα παραμείνει στον Παναθηναϊκό και στην Ελλάδα.