Το Πάσχα αλλιώς

Κάθε χρόνο, τέτοιες μέρες, η ίδια – δική μου – επαγγελματική αμηχανία. Αντε να γράψω ξανά και ξανά για το αθάνατο ελληνικό Πάσχα. Να αναλύσω για άλλη μία φορά τη μυστικιστική δύναμη των εθίμων, τον συμβολισμό της συμμετοχής της φύσης στα θρησκευτικά τελετουργικά. Να σχολιάσω, όπως κάθε χρόνο, τις πασχαλινές εμμονές του Νεοέλληνα, τον «ανθρωποχάρτη» του οικογενειακού τραπεζιού, τον θείο που κάθεται με τη νεολαία. Να περιγράψω, όπως έχω ξανακάνει, την ατραξιόν με τα ομαδικά αστραποβολητά των κινητών στον Επιτάφιο. Να μην ξεχάσω να θυμηθώ τίποτα παιδικά ζυμώματα και καψίματα Ιούδα, για το νοσταλγικό του θέματος. Αν έχω κέφια, να ανασύρω και κάτι λογοτεχνικό με, υποτίθεται, σύγχρονες αναγωγές. Και άντε να τελειώνουμε από δουλειά. Γιατί, επίσης κάθε χρόνο, τέτοιες μέρες, το ίδιο – όχι μόνο δικό μου – άγχος, λίγο πριν από το αθάνατο ελληνικό Πάσχα. Να τρέξουμε, να προλάβουμε, να φύγουμε, να αδειάσουμε τις πόλεις, να κάνουμε την αβάν πρεμιέρ του καλοκαιριού, να ξεχειλώσουμε αυτές τις τρεις – τέσσερις μέρες, να τις ζήσουμε σαν δεκαήμερο. Πάσχα αγάπη μου, έλα πάρε με από ‘δώ.

Ποιο Πάσχα; Ποιο αθάνατο; Και ποιας χρονιάς; Σάββατο του Λαζάρου του 2021 είναι σήμερα. Το δεύτερο μετά κορωνοϊό (όπως λέμε μετά Χριστό κι Απόστολο). Την αναγγελία του την ακούσαμε από την τηλεόραση, διά στόματος Πρωθυπουργού και λοιμωξιολόγων. Τόσοι μέσα στο σπίτι, τόσοι έξω, πόσους να χωρέσουν κι αυτά τα στριμωγμένα «έξω» των διαμερισμάτων, πάλι δεν βγαίνει το πλήρες οικογενειακό τραπέζι με παππούδες, γιαγιάδες και θείους, να μεθύσει η ξαδέρφη να τσακωθεί με τον ξάδερφο για πολιτικά, όλα αυτά που γίνονται στις κανονικές οικογένειες δηλαδή. Πάει και η ατραξιόν με τα κινητά στον Επιτάφιο, σου λέει περιφορά γύρω από τον ναό χωρίς πιστούς. Ανάσταση στις 9 και σε όποιον αρέσει. Δεν θα έχει ακόμη σκοτεινιάσει όταν θα ξεκινάμε, με τις λαμπάδες, από τα σπίτια μας. Να γυρίσουμε μάνι μάνι, να τσουγκρίζουμε αβγά και να ανταλλάσσουμε ημερομηνίες εμβολιασμών. Να μην αγκαλιαστούμε, να μη φιληθούμε, να βρίσουμε αυτούς που θα χορεύουν στις πλατείες. Μωρέ, έπρεπε να το ρισκάρουμε. Να φορτώσουμε, αχάραγα, στο αυτοκίνητο παιδιά κι αρνιά να πάμε στο εξοχικό – σιγά, εμάς θα έπιαναν; Μα, σου λέει, τους σταματάνε στην Εθνική, τους τσεκάρουν και τους βάζουν να κάνουν αναστροφή. Αφού ο άλλος δηλώνει ότι πάει να κάνει επισκευές στο εξοχικό και έχει τρία ποδήλατα στο καπό. Πού πας, άνθρωπέ μου, για επισκευές με τρία ποδήλατα; Σε ποδηλατοδρόμιο μένεις;

Κοίτα τώρα που για το φετινό, αλλόκοτο και εντελώς αλλιώτικο Πάσχα γράφω πάλι αυτά που, τόσα χρόνια, είχα βαρεθεί να γράφω για τα κανονικά προηγούμενα. Διότι το Πάσχα, «ανοιχτό» ή «κλειστό», είναι ιδέα. Που, όπως κι αν το ζήσουμε, καθορίζει τους κύκλους των χρόνων μας. Και ίσως να αποτελεί την πιο επιταχυνόμενη στροφή τους. Ειδικά φέτος. Ετσι ώστε του χρόνου, ενόψει Μεγάλης Εβδομάδας, να γράφω πάλι τα ίδια και τα ίδια.