«Εμβολιασμού εγκώμιον»

Με βαριά καρδιά ξεκίνησα προχθές για το εμβόλιο, όχι γιατί είχα καμιά αντίρρηση να το κάνω, το αντίθετο, δεν έβλεπα την ώρα, αλλά σκεφτόμουνα την αναμονή στην ουρά, το στριμωξίδι, τον εκνευρισμό και όλα τα συμπαρομαρτούντα. Ητανε κι αυτό, που μου ήρθε ίσαμε και δέκα φορές η ειδοποίηση στα μηνύματα και άλλες τόσες στο mail, με έμφαση στην ώρα εμβολιασμού: 3.28. Σιγά πια, 3 και 28; Τόση ακρίβεια; Βάλε εκεί ένα τρεισήμισι. 3 και 28. Σαν ειρωνεία το είδα. Παίρνω ταξί, λέω «πάμε Κηφισίας, στο κέντρο Προμηθέας».

– Τι είναι, μου λέει, μαγαζί;

– Οχι, κέντρο.

– Τι, παράνομο; Μεσημεριάτικα; Δεν τα έχουνε κλείσει τα μπουζούκια;

– Οχι τέτοιο κέντρο, εμβολιαστικό, για το πρόγραμμα «Ελευθερία».

– Κάνει πρόγραμμα η Ελευθερία, ακόμα δεν βγήκε απ’ το παιχνίδι, πότε ήτανε που έφυγε, ούτε μήνας. Σήμερα θα έχουμε τον Παππά.

– Γιατί, θα μας κοινωνήσουνε πριν;

Με ζώσανε τα φίδια.

– Οχι, φίλε, τον παπά που… ιερωμένος. Τον Αλέξη τον Παππά στο «Σαρβάιβορο».

– Τέλος πάντων, Κηφισίας 39, εμβολιαστικό κέντρο Προμηθέας.

– Α, καλέσανε την κλάση σου; Γιατί; Πόσο χρονώ είσαι;

– Δεν πάμε, λέω εγώ, λίγο γρήγορα μην αργήσω και δεν το θέλω.

– Ο,τι πεις, εγώ από ενδιαφέρον…

Φτάσαμε κάποια στιγμή, ένας κόσμος έξω, ωχ, λέω, εδώ είμαστε.

Ρωτάω, για τις 3 και 28;

– Από ‘δώ, μου λέει μια ευγενέστατη κοπέλα. Μπαίνω και τι βλέπω;

Εκκλησία. Καρέκλες για τον καθέναν μας σε απόσταση ασφαλείας και όλοι οι συνομήλικοι με τις μάσκες ήρεμοι, μια ησυχία, μια πολύ πολιτισμένη ατμόσφαιρα, λέω πέρασα τα σύνορα και δεν το πήρα είδηση, βρέθηκα σε άλλο κράτος. Μετά όμως την έκπληξή μου άρχισα να παρατηρώ τους γύρω μου και λέω, δεν μπορεί, θα έκανα λάθος, όλοι τους είναι πολύ πιο μεγάλοι από μένα. Εντάξει, μπορεί να τα ‘χω τα χρονάκια μου, αλλά δεν με λες και τσούταλο. Κοίταζα απέναντι, όλοι, άντρες – γυναίκες, εμφανές, πολύ μεγαλύτεροί μου, μέχρι που συνειδητοποίησα ότι απέναντι ήτανε καθρέφτης και δεν μπορώ να πω ότι ξεχώριζα. Ηλικιακά, ίδιος με όλους. Ταμάμ. Ετοιμος ήμουν να σηκωθώ να φύγω, λες και, αν έφευγα, θα ξέφευγα κι απ’ τον χρόνο, αλλά ευτυχώς μια φωνή ευγενέστατη περιέργως…

– Παρακαλώ, οι 3 και 28 να περάσουν.

Ααα, με κοροϊδεύουν, μου κάνουν πλάκα.

– Από εδώ, παρακαλώ, κατεβείτε την κυλιόμενη, αν κάποιος κύριος ή κυρία θέλει βοήθεια, υπάρχει συνοδός.

Κανείς δεν ζήτησε βοήθεια, κάναμε όλοι τους ημιπιτσιρικάδες. Στο κάτω πάτωμα, άλλος ξεναγός.

– Παρακαλώ, στον πορτοκαλί τοίχο.

Πάμε στον τοίχο τον πορτοκαλί, 20 καρέκλες, όσοι ακριβώς ήμαστε, σε απόσταση η μία από την άλλη, λέω θα βγάλουν τώρα και φοντάν να μας τρατάρουνε. Κοιτάω την ώρα, 3 και 28 τζαστ. Λέω, δεν μπορεί, μήπως αρχίσανε οι παραισθήσεις πριν μπει το φάρμακο εντός μου; Εναν έναν μας φώναζαν στο γκισέ της Γραμματείας για τα στοιχεία μας. Πριν από μένα προηγείτο ένας άλλος συνομήλικος, με το που τόλμησε να του πει ο γραμματεύς «ένα λεπτό, κύριε», ο ηλικιωμένος άρχισε να ξεφυσάει. Δεν είχαν περάσει τρία λεπτά κι έπιασε το τροπάρι.

– Εμ, Ελλάδα, τι περιμένεις… Ελλάδα.

– Τι Ελλάδα, κύριε, κόλλησε ο εκτυπωτής και το κάνω χειρόγραφο. Α, όχι. Διορθώθηκε, ορίστε το χαρτί σας.

Εφυγε μουρμουρίζοντας κάτι μεταξύ αναστεναγμού και ρεψίματος. Ηρθε η σειρά μου, μια γλυκύτατη γιατρός με υποδέχτηκε χαμογελαστή χαμογελαστή, «δεν θα σας πονέσω. Πάρτε μια βαθιά ανάσα, έτσι, πολύ ωραία, αυτό ήτανε, τελειώσαμε».

Την ευχαρίστησα, βγήκα από έναν λαβύρινθο διαδρόμων, σε κάθε γωνία κι ένα χαμόγελο, «δεξιά, σας παρακαλώ, προσέξτε τη σκάλα, καλημέρα σας». Βγήκα έκπληκτος, κατευχαριστημένος και ενθουσιασμένος και νομίζω, δεν είμαι σίγουρος, αλλά μάλλον μου ξέφυγε κι ένα χαμόγελο εν μέσω επιδημίας. Μπαίνω σε ένα ταξί.

– Εμβόλιο κι εσείς;

– Μάλιστα.

– Α, τώρα σας είδα απ’ τον καθρέφτη, κι εγώ για εμβόλιο ήρθα, ήμουνα πριν από σας, με θυμάστε;

– Ναι, τώρα που το λέτε, είστε που λέγατε «Ελλάδα. Αχ, Ελλάδα».

Γέλασε ηχηρά.

– Ναι, ναι…

– Κι εγώ τώρα σας θυμήθηκα. Είστε ο… η Ελλάδα.

Αχ, Ελλάδα. Ελλάδα.