Μεγάλες στενοχώριες

Πολύ στενοχωρήθηκε ο Τσαβούσογλου με τον Δένδια στην Αγκυρα. Πολύ. Εδωσε συνέντευξη λίγες ημέρες μετά και είπε ότι το πήρε πολύ προσωπικά, γιατί, λέει, ο Νίκος είναι φίλος και συνεργάτης του. Και του είχε ζητήσει πριν από τη συνέντευξη Τύπου να μην πει κάτι που θα έφερνε σε δύσκολη θέση την Τουρκία. Αλλά εκείνος είπε. Μα πώς έκανε τέτοιο πράγμα; Του πέρασε όμως απ’ το μυαλό ότι μπορεί να το έκανε μετά από αυτά που άκουσε από τον ίδιο και από τον πρόεδρό του; Οχι βέβαια. Μα δεν είπαν και τίποτα οι άνθρωποι. Οτι θέλουν να μοιράσουν το Αιγαίο στη μέση, ότι έχουν εθνική μειονότητα στη Θράκη που τη θέλουν αυτόνομη και κάτι τέτοια είπαν. Ε, είναι τώρα αυτά για να αντιδράσει έτσι ο άλλος; Μες το σπίτι τους; Πού είναι οι καλοί του τρόποι; Πού είναι η φιλία; Ντροπή! Εδώ που τα λέμε, πάντως, έχει κι ένα μικρό δίκιο ο Τσαβούσογλου. Τόσες φορές τα έχουν πει αυτά σε έλληνες αξιωματούχους, μα συνήθως κάθονται και τα ακούν χωρίς απάντηση. Και έχουν καλοσυνηθίσει οι άνθρωποι. Ομως, ευτυχώς, είναι μεγάθυμος. Είναι καλός άνθρωπος. Δεν κρατάει κακίες. Δίνει τόπο στην οργή και στα γρήγορα: στην ίδια συνέντευξη αυτοπροσκλήθηκε στην Αθήνα, ενώ είπε ότι ο Ερντογάν είναι έτοιμος να συναντήσει τον Μητσοτάκη. Και ότι θέλουν και οι δύο τόσο πολύ να τα πούμε και να τα βρούμε. Οχι, σιγά που θα έλεγαν τίποτα άλλο. Το ιστορικό της τουρκικής διπλωματικής θρασυδειλίας είναι μοναδικό…

Πάνω όμως που ο Τσαβούσογλου είχε δείξει το μεγαλείο της ψυχής του, ήρθαν κι άλλα: στην πολυεθνική άσκηση «Ηνίοχος» ο αμερικανός πρεσβευτής στην Αθήνα Τζέφρι Πάιατ έβγαλε – και ανέβασε – μια φωτογραφία στο κόπκιτ μαχητικού αεροσκάφους. Και καλά η φωτογραφία. Το τι έλεγε στη… λεζάντα ήταν που τους έκανε έξαλλους: η μοναδική γεωστρατηγική θέση της Ελλάδας, η επεκτεινόμενη αμυντική συνεργασία της με τις Ηνωμένες Πολιτείες που φτάνει συνεχώς σε νέα ύψη και τέτοια. Κι όταν ο Πάιατ έβγαζε αυτή τη φωτογραφία, ο Μητσοτάκης έβγαζε λόγο μπροστά από τα νεοαποκτηθέντα γαλλικά Ραφάλ, ενώ οι Δένδιας και Παναγιωτόπουλος πήγαιναν στη Σαουδική Αραβία, σε μία αποστολή που έχει πολύ πιο μεγάλο ενδιαφέρον από αυτό που μπορεί να φαίνεται απλώς σε πρώτη ματιά.

Η Τουρκία έχει αρχίσει πλέον να εισπράττει την πολιτική της: του υπερφίαλου ταραξία που δεν σέβεται κανέναν και τίποτα. Ούτε δίκαιο, ούτε διεθνείς συνθήκες, ούτε συμμαχίες, ούτε δεσμεύσεις, ούτε σύνορα. Δηλαδή, την πολιτική τού να κάνει αυτά που πάντοτε έκανε εναντίον της Ελλάδας, τώρα περίπου εναντίον όλων. Τώρα οι Αμερικανοί ετοιμάζονται να αναγνωσίσουν τη Γενοκτονία των Αρμενίων, ενώ στέρησαν οριστικά από την Αγκυρα το μαχητικό F-35. Πριν από δέκα χρόνια, στην Τουρκία υπήρχε η βάση του Ιντζιρλίκ, το μεγαλύτερο και σημαντικότερο αμερικανικό στρατιωτικό κέντρο της Μέσης Ανατολής. Σήμερα, το Ιντζιρλίκ είναι πια σχεδόν έτοιμο να γίνει… μουσείο. Πολύ μεγάλο τμήμα της δραστηριότητάς του έχει ήδη μεταφερθεί σε διάφορα σημεία στην Ελλάδα – και όχι μόνον στη Σούδα, η οποία επεκτείνεται διαρκώς: από την Ανδραβίδα μέχρι την Αλεξανδρούπολη, που οι Τούρκοι λένε ότι είναι… δική τους, η αμερικανική στρατιωτική παρουσία στο ελληνικό έδαφος είναι σήμερα η πιο ισχυρή σε ολόκληρη τη μακρά ιστορία των σχέσεων των δύο χωρών. Ευτυχώς, όσο η Τουρκία αποτρελαίνεται, τόσο η Ελλάδα, μετά από πολλά χρόνια ανευθυνότητας έναντι του εαυτού της, σοβαρεύεται. Στο ίδιο διάστημα, ο αντιαμερικανισμός που δέσποσε στην ελληνική ζωή επί δεκαετίες και στοίχισε πάρα πολύ στη χώρα, έχει πλέον γίνει και αυτός μουσειακό είδος. Το άθροισμα των δύο αυτών ιστορικής σημασίας παράλληλων διεργασιών είναι που άλλαξε ριζικά τη σημασία της Ελλάδας. Ομως οι Τούρκοι είναι πολύ κλεισμένοι στον εαυτό τους, για να καταλάβουν πού ήταν και πού έχουν βρεθεί. Μόνοι τους. Χωρίς καμιά βοήθεια…