Η «Μέρα της Μαρμότας» της ΑΕΚ και του ΠΑΟ

Τρομερή η ιδέα της ΑΕΚ να εμφανιστούν οι παίκτες της με μπλουζάκια εναντίον της Ευρωπαϊκής Σουπερλίγκας, πριν από την έναρξη του ματς με τον Παναθηναϊκό. Το πράγμα μου θύμισε ότι στις αρχές της δεκαετίας του ’80, ο μακαρίτης δήμαρχος Νέας Σμύρνης Μπάμπης Μπεχλιβανίδης πήρε την απόφαση να κηρύξει τον Δήμο «αποπυρηνικοποιημένη ζώνη» δείχνοντας ότι είναι εναντίον των πυρηνικών εργοστασίων. Οσες πιθανότητες υπήρχαν να γίνει τέτοιο εργοστάσιο στη Νέα Σμύρνη, άλλες τόσες (και ίσως και λιγότερες…) έχει η ΑΕΚ να παίξει σε τέτοια διοργάνωση. Από την άλλη μπορεί να το έμαθαν ο Λαπόρτα και ο Φλορεντίνο Πέρεθ και να έχασαν τον ύπνο τους – ποτέ δεν ξέρεις. Ωστόσο για να ολοκληρωθεί το πράγμα χρειάζεται κάτι πιο ριζοσπαστικό. Π.χ. να στηρίξει την UEFA η ΕΠΣ Καρδίτσας…

Πάσχα

Επειδή άκουσα πολλά στην Ελλάδα από τη μέρα που ξεκίνησε αυτό που ο διεθνής Τύπος αποκάλεσε «ανταρσία των 12» θα κάνω μια υπόθεση εργασίας. Ας υποθέσουμε ότι αύριο εμφανιζόταν ένα fund και έλεγε ότι δίνει 100 εκατομμύρια ευρώ στην ΑΕΚ, στον ΠΑΟ, στον Ολυμπιακό και στον ΠΑΟΚ με σκοπό να παίζουν κάθε χρόνο μεταξύ τους ένα κύπελλο, που θα μπορούσε να ονομαστεί «Κύπελλο του Πάσχα» – το λέω για να ακολουθούμε και την επικαιρότητα. Πιστεύει κανείς ότι κάποια από αυτές τις ομάδες θα έλεγε «δεν παίρνω μέρος στον νέο θεσμό γιατί οι άλλες ελληνικές ομάδες δεν θα πάρουν χρήματα»; Κι αν μια το έλεγε, πιστεύει κανείς ότι αυτή θα ήταν η ΑΕΚ;

Ευθύνη

Θέλω να πω ότι έχει πλάκα να κατηγορείς τη Ρεάλ, την Μπαρτσελόνα και τη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ γιατί θέλουν να βγάλουν περισσότερα χρήματα και την ίδια ώρα να καμαρώνεις για την οικονομική υποστήριξη που έλαβες από την περιφέρεια για το γήπεδο, να ζητάς χρήματα από το κράτος για την υπογειοποίηση που είναι απαραίτητη για το έργο κ.λπ. κ.λπ. Και δεν το λέω για την ΑΕΚ: αναφέρομαι σε μια γενικότερη αντίληψη που υπάρχει στην Ελλάδα να κάνουμε επιθέσεις στους πλούσιους και τους μεγάλους συλλόγους κατηγορώντας τους για απληστία, ενώ στην Ελλάδα κάνουμε τα στραβά μάτια για το γεγονός ότι οι ελληνικές ομάδες δεν μπορούν να συμφωνήσουν ούτε καν για την κοινή διαχείριση των τηλεοπτικών δικαιωμάτων του πρωταθλήματος με ευθύνη πάντα των δικών μας μεγάλων…

Τάρταρα

Βρίσκω επίσης ενδιαφέρον ότι χάρη στην «ανταρσία των 12» ανακαλύψαμε πως στο ποδόσφαιρο πολλά (όλα;) γίνονται με σκοπό το κέρδος, ενώ έχουμε μπροστά στα μάτια μας το πρωτάθλημά μας στο οποίο γίνονται play off, μόνο και μόνο για να πάρουν οι μεγάλες ομάδες κάτι παραπάνω επειδή «παίζουν ντέρμπι». Ντέρμπι, που ειδικά φέτος που το πρωτάθλημα κρίθηκε νωρίς, αμφιβάλω αν τα βλέπει και κανένας! Ειδικά από τη στιγμή που ο Ολυμπιακός βγήκε και μαθηματικά πρωταθλητής, το ενδιαφέρον έχει πέσει στα τάρταρα…

Μαρμότα

Με τη δεύτερη θέση να μη δίνει πλέον εισιτήριο για τα προκριματικά του Τσάμπιονς Λιγκ το ενδιαφέρον για τα play off θα ήταν έτσι κι αλλιώς ελάχιστο. Αν για κάτι έχουν ενδιαφέρον τα play off είναι γιατί ο ΠΑΟ και η ΑΕΚ (που για την ώρα μάχονται για αυτό το ευρωπαϊκό εισιτήριο που οδηγεί στο νεοσύστατο Conference League), ζουν ένα είδος «Μέρας της Μαρμότας». Δεν ξέρω πόσοι θυμόσαστε την ωραία αυτή ταινία του Χάρολντ Ράμις: είναι η ιστορία ενός τύπου (τον οποίο υποδύεται αριστοτεχνικά ο Μπιλ Μάρεϊ…) που ό,τι κι αν του συμβεί, παραμένει στο διηνεκές αιχμάλωτος στην ίδια πάντα μέρα! Κάτι τέτοιο συμβαίνει με την ΑΕΚ και τον ΠΑΟ.

Νίκες

Είναι να απορείς πως οι ίδιοι πάντα άνθρωποι δεν έχουν βαρεθεί να υπογραμμίζουν πως η ΑΕΚ έχει προβλήματα στην άμυνα και πως ο ΠΑΟ δεν έχει καθόλου οργανωμένο επιθετικό παιχνίδι. Και τα δυο ισχύουν, αλλά η επανάληψη των διαπιστώσεων δεν έχει νόημα: δεν θα γράψουμε διαγώνισμα! Το θέμα είναι γιατί συμβαίνουν αυτά κι ο λόγος είναι απλός: η ΑΕΚ έχει αδυναμίες στην άμυνα γιατί οι αμυντικοί της είναι παίκτες β΄ διαλογής και ο ΠΑΟ πληρώνει το ότι από τον Λάζλο Μπόλονι δεν ζητήθηκε τίποτα άλλο παρά μόνο νίκες. Το πρόβλημα του ΠΑΟ δεν είναι οι ήττες του – είναι παραδόξως οι νίκες του. Ο ΠΑΟ παίζει πάντα με τον ίδιο κουραστικό τρόπο: απλά όταν κερδίζει οι ίδιοι που κατηγορούν τον Μπόλονι για την τακτική του όταν χάνει, του λένε μπράβο γιατί κέρδισε! Ενώ ο Ρουμάνος κάνει πάντα τα ίδια.

Μπόλονι

Τα όσα έκανε ο ΠΑΟ με την ΑΕΚ προχθές στο ΟΑΚΑ, είναι απολύτως όμοια με τα όσα έκανε η ίδια ομάδα με τον Ολυμπιακό στη Λεωφόρο, όταν και κέρδισε. Η βασική ιδέα του παιχνιδιού είναι ίδια: ο ΠΑΟ περιμένει την κατάλληλη στιγμή για να βρει ένα γκολ, δεν παίρνει κανένα ρίσκο, δεν κάνει κατοχή μπάλας κι απλά αμύνεται. Με τον Ολυμπιακό η μπάλα δεν έμπαινε στα δίχτυα στο τέλος, ο Διούδης έκανε σπουδαίες επεμβάσεις (και μπράβο του) κι ο ΠΑΟ κέρδισε. Προχθές ο Λιβάι Γκαρσία τελείωσε σωστά μια φάση στο 94΄και ο ΠΑΟ δεν κέρδισε. Αλλά ο Μπόλονι δεν μπορεί να είναι «ο πρωτομάστορας της επιτυχίας» στη μια περίπτωση κι «ο επικίνδυνος καταστροφέας» στην άλλη. Η απόδοση των παικτών καθορίζει τα αποτελέσματα περισσότερο από την όποια στρατηγική. Οποιος κατηγορεί τον Ρουμάνο για υπερβολική άμυνα θα πρέπει να σκεφτεί πως στα ματς με τον ΠΑΣ Γιάννινα που ο ΠΑΟ επιτέθηκε έχασε με κατεβασμένα τα χέρια…

Πέρυσι

Τα play off μπορεί να είναι χρήσιμα μόνο όταν τα διαβάζεις σωστά. Πέρυσι μια σειρά από ασήμαντες νίκες οδήγησαν την ΑΕΚ στο συμπέρασμα πως ο Μάσιμο Καρέρα έκανε μια καταπληκτική δουλειά και πως η ομάδα χρειαζόταν λίγες προσθήκες: το πόσο λάθος ήταν αυτό το κατάλαβαν φέτος. Τα συμπεράσματα, περισσότερο από τα αποτελέσματα, πρέπει να απασχολούν και τον Ολυμπιακό. Η πτώση της απόδοσής του έχει να κάνει σίγουρα με το γεγονός ότι δεν έχει πλέον κίνητρο, αλλά και με μια τεράστια χαλαρότητα των παικτών του. Ο κόουτς Μαρτίνς δηλώνει πως για τη χαλαρότητα (την έλλειψη έντασης, όπως λέει) ευθύνεται αυτός. Ευθύνονται κυρίως τα play off. Που λειτουργούν ως παιχνίδια προετοιμασίας διακοπών: στο μυαλό των παικτών του Ολυμπιακού φαίνεται πως η σεζόν τελείωσε. Κι αυτό ενόψει των ημιτελικών του Κυπέλλου, ας το θυμόμαστε. Νομίζω πως ο μόνος τρόπος για να ξυπνήσει ο Μαρτίνς τους παίκτες του είναι να τους πει ότι τα ματς του Κυπέλλου θα είναι κριτήριο για την παραμονή τους. Και να ελπίζει ότι θα τους πείσει…