Με πατημένο το γκάζι προς τον γκρεμό…

Μπορούν να ανοίξουν τα πάντα και να μην έχουμε χιλιάδες θύματα; Η απάντηση είναι ξεκάθαρη όχι. Αν κάποιος έχει διαφορετική άποψη με επιχειρήματα, ας τη συνεισφέρει. Αρα όποιος κάνει τον αφελή και θεωρεί ότι η δική του «ελευθερία» είναι σημαντικότερη από του διπλανού του, απλά σκέφτεται την πάρτη του. Είτε αυτός είναι ένας ανήσυχος για τον μέλλον του επιχειρηματίας είτε ένα «κουρασμένος» αστός που θέλει να πάει στο χωριό του να «ξεμπαφιάσει». Είναι ξεκάθαρο ότι όλη αυτή η συζήτηση δεν αφορά μόνο τις στρατιές των οργισμένων νέων που συνωστίζονται στις κεντρικές πλατείες και τους χώρους συγκέντρωσης των περιοχών τους. Αφορά και τους παππούδες τους. Περίπου το 50% των συμπολιτών μας άνω των 70 ετών, δεν έχει προσέλθει για να εμβολιαστεί. Παίζει τη ζωή του στα «ζάρια» και μετά ξιφουλκεί εναντίον των συγκεντρώσεων των νεότερων. Καμία σοφία. Απόδειξη ότι η ανοησία δεν έχει ηλικιακά όρια.

Τις τελευταίες μέρες μοιάζει σαν όλη η χώρα – νέοι και μεγαλύτεροι – να έχει επιβιβαστεί σε ένα λεωφορείο (εννοείται συνωστισμένοι!) το οποίο τρέχει με ταχύτητα σε μια κατηφόρα. Στο τέλος του δρόμου υπάρχει μια επικίνδυνη στροφή. Αν δεν καταφέρουμε να στρίψουμε και πάμε ευθεία μας περιμένει ένας γκρεμός. Θα περίμενε κανείς ότι ως χώρα θα πατούσαμε λίγο φρένο προκειμένου να καταφέρουμε να στρίψουμε εγκαίρως και να συνεχίσουμε με ασφάλεια τη ζωή μας. Αντ’ αυτού υπάρχουν συνεχείς πιέσεις από τους επιβάτες να πάρει ο οδηγός το πόδι από το φρένο. Ο γκρεμός είναι μπροστά μας και εμείς αυξάνουμε συνεχώς την πίεση στο πετάλ του γκαζιού. Εχουμε τέτοια εμπιστοσύνη στον εαυτό μας ή πιο σωστά τόση αδιαφορία για τον εαυτό μας και τους γύρω μας, που δεν μας νοιάζει και να πέσουμε στον γκρεμό. Εχουν άλλωστε μετά χρόνο οι επιζήσαντες για να καταγγείλουν το «ανάλγητο» κράτος που δεν έλαβε τα κατάλληλα μέτρα.

Το αδιέξοδο είναι εδώ. Η κυβέρνηση αν νομίζει ότι αν πάει με το κοινό αίσθημα, τη λαϊκή ανάγκη μιας πρόωρης απελευθέρωσης θα έχει μόνο οφέλη, κάνει λάθος. Απλά γιατί μπορεί τα πράγματα να μην πάνε καλά. Να πάνε οι συμπολίτες μας στα χωριά τους και περιοχές που δεν ξέρουν τι είναι ο Covid – και βέβαια τα εμβόλια – και να γυρίσουν αφήνοντας πίσω τους χιλιάδες κρούσματα.

Μονά ζυγά εναντίον της κυβέρνησης είναι σε αυτή τη φάση τα πράγματα. Αυτό που θα πρέπει να επιδιώξει είναι το μικρότερο κακό. Και να ελπίζει σε μια όψιμη «Ανάσταση». Δηλαδή σε οφέλη που θα έρθουν μετά το Πάσχα. Στο μεσοδιάστημα, θα πρέπει μεν να ανεχτεί, αλλά κρατώντας περισσότερο τα προσχήματα με όσους δεν αντέχουν και το εκδηλώνουν με αντικοινωνικούς τρόπους. Μια ιδέα σε αυτή την κατεύθυνση θα ήταν η απαγόρευση λειτουργίας μετά από κάποια ώρα όλων των καταστημάτων (συμπεριλαμβανομένων και των περίπτερων) που πωλούν ποτό και φαγητό στο πόδι, στις επίμαχες περιοχές.

Για όσους αντιμετωπίζουν με κατανόηση, την «ακύρωση» στην πράξη, όπως λένε, των νόμων της κυβέρνησης, ενθαρρύνοντας τις συγκεντρώσεις, ας πούνε και μια κουβέντα για τους πραγματικούς βιοπαλαιστές της ζωής τους δεκάδες κατοίκους της Κυψέλης και του Γκύζη που είδαν το βράδυ του Σαββάτου τα αυτοκίνητά τους σπασμένα από τα κουρασμένα καλόπαιδα…