Ο Νίκος Ζαχαριάδης

Τον είχα γνωρίσει από πολύ παλιά: είχε έρθει, σχεδόν πιτσιρικάς, στο «Αντί», όπου δούλεψα πολλά χρόνια, για να γράφει κομμάτια για τον κινηματογράφο. Εγραψε λίγα κι έφυγε. Τον συναντούσα αργότερα για χρόνια στις προβολές και στα φεστιβάλ, είχε γίνει κριτικός κινηματογράφου αρχικά στην «Αυγή», στη συνέχεια στον «Ελεύθερο Τύπο» και τη «Μεσημβρινή». Προσωπικώς, υπερασπιζόμουν έναν κινηματογράφο πιο προσωπικό, πιο καλλιτεχνικό. Εκείνος πάλι, γρήγορα, ζητούσε από το σινεμά διασκέδαση, ψυχαγωγία – ταραχή και τρέλα.

Οταν αργότερα βρέθηκε στα περιοδικά, γράφοντας ψυχαγωγικά αλλά όχι ουδέτερα ούτε ανώδυνα, η σχέση μας ήταν πότε αγαπησιάρικη και πότε συγκρουσιακή. Εκείνος είχε απογαλακτιστεί γρήγορα από τις βεβαιότητες της νεότητας, η απομάκρυνσή του από το μανιπουλάρισμα της ιδεολογίας έγινε εύκολα. Τον ζήλευα γι’ αυτό, ζήλευα την ανεξαρτησία του, την ευκολία του να μην μπερδεύει την ανάλυση με το συναίσθημα. Γι’ αυτό, άλλωστε, η ανάλυσή του ήταν καθαρή, απροκατάληπτη – και διαβρωτική, μέσω της ασέβειας του χιούμορ του.

Θαύμασα πολλές φορές αυτό το χιούμορ την προηγούμενη δεκαετία, στο «Athens Voice» και στην εφημερίδα «Φιλελεύθερος», με βασικό στόχο του το σύστημα ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ. Διαυγής και απροσδόκητος, διαβολεμένα κεφάτος. Εκρυβε άριστα πίσω από τη δημοσιογραφία του και την κατάρτισή του, και την ακεραιότητά του, και τον ναρκισσισμό του γραφιά. Νίκο Ζαχαριάδη, αντίο.