Παιχνίδια με τα ανθρώπινα συναισθήματα

Είχαν μεγάλο ενδιαφέρον οι συζητήσεις που προκάλεσε στα social media ο «θάνατος» ενός ψεύτικου προφίλ. Ενός ανθρώπου που δεν είχε σάρκα κι οστά ως «Μάνια Τέκου», αλλά μάλλον έγινε με αυτό τον τρόπο, με αυτή την ψηφιακή «αυτοκτονία», πιο σημαντικός από ό,τι στην κανονική ζωή. Αυτή την μπανάλ κανονική ζωή, από την οποία προσπαθούσε τόσο πολύ να υπερβεί, με μεγάλη δεξιοτεχνία ομολογουμένως. Πολλοί από αυτούς που είχαν φίλη τη Μάνια Τέκου στο Facebook αντέδρασαν με ένταση στην αποκάλυψη ότι δεν υπήρξε ποτέ. Ενιωσαν ότι αφέθηκαν έρμαιοι στη μαεστρική της πένα, στην gauche caviar περσόνα της ευφυούς πολιτικοποιημένης οικονομολόγου, που εργάζεται για μεγαθήρια, που ταξιδεύει, που αφηγείται βιωματικές ιστορίες που την τοποθετούν μαζί με διάσημες προσωπικότητες, που εξανίσταται για τη φτώχεια και την ανισότητα. Της έβαζαν καρδούλες σε προσωπικές εξομολογήσεις της που μοιραζόταν ενώ αγνάντευε κάποια μαγευτική θέα τρώγοντας μια τέλεια γαλλική κρεμμυδόσουπα με μπόλικη gruyere από τα χεράκια του αντρός της, του Μπρούνο, που την περίοδο εκείνη κατείχε κομβική θέση στον Οργανισμό Ηνωμένων Εθνών αμισθί, κατ’ απαίτησή του φυσικά, διότι κανένα παραμύθι δεν έχει χρήμα.

Αλλοι δήλωσαν, κατόπιν εορτής, ότι είχαν αναγνωρίσει από καιρό την απροκάλυπτη απάτη, ότι την είχαν αγκαλιάσει ως τέτοια κι ήταν εύκολο να διακρίνει κανείς έναν καγχασμό ανωτερότητας απέναντι στους αφελείς. Παραγνωρίζοντας βέβαια ότι κι η υπέρμετρη καχυποψία είναι κι αυτή μια μορφή εντατικής ενασχόλησης. Ας είμαστε ειλικρινείς: όλοι, λίγο ή πολύ, λιγότερο ή περισσότερο συνειδητά, την εικόνα μας στα social media τη σκηνοθετούμε με βάση αυτό που φανταζόμαστε ότι είμαστε, αυτό που θα θέλαμε να είμαστε κι αυτό που πιστεύουμε πως θα ήθελαν οι άλλοι. Υπάρχει μια σχετικά λεπτή αλλά σαφής γραμμή ανάμεσα σε αυτό και στο χτίσιμο μιας ολόκληρης Μάνιας Τέκου βέβαια, ανάμεσα στην αναπαράσταση και την εξαπάτηση. Θα ήταν διασκεδαστικό αν η διαπρεπής «νεκρή» δεν είχε διαπράξει μερικές μικρές απρέπειες πάνω στα συναισθήματα ανθρώπων. Οπως οι προσωπικές επικοινωνίες της με κάποιους και, κυρίως, η ανακοίνωση ότι έπασχε από μακρά ασθένεια και ο «θάνατός» της. Βλέπετε, αυτά τα δυσάρεστα, ο πόνος, η φθορά κι ο χαμός, είναι για τους γήινους, για τους πραγματικούς, όχι για υπερβατικά άβαταρ φτιαγμένα από αλγόριθμους, πίξελ και γαλλικό αγελαδινό βούτυρο. Αυτοί, οι πραγματικοί, τη φαντάστηκαν να διαβάζει με βουλιμική ναρκισσιστική ηδονή τα πένθιμα μηνύματά τους στους δήθεν οικείους της και αυτό, ότι εξέπεσαν από αυτή τη χειραγώγηση, δεν το συγχωρούν εύκολα.