Αγάπη και τρυφερότητα

Είναι τα αισθήματα που τρέφει ο Γιώργος Πατούλης για την εν διαστάσει σύζυγό του Μαρίνα, όπως δήλωσε σε συνέντευξη στα «ΝΕΑ». Δυστυχώς, όμως, όχι στο μέγεθος εκείνο που θα τον έκαναν να μείνει μαζί της. Αλλά τι να κάνουμε; Μερικές φορές, η ποιότητα μετρά περισσότερο…

Στην ίδια συνέντευξη, ο περιφερειάρχης δηλώνει ότι προσπαθεί να «διαφυλάξει» (η επιλογή του ρήματος δίνει τον αρμόζοντα τόνο επισημότητας στην προσπάθεια) τα προσωπικά του. Διαπιστώνει, επίσης, με θυμόσοφη διάθεση ότι «θέματα της προσωπικής ζωής ενός δημοσίου προσώπου προσφέρουν κλειδαρότρυπα».

Του διαφεύγει ότι την κλειδαρότρυπα την προσφέρει ο ίδιος, προσκαλώντας τους ηδονοβλεψίες (για να συνεχίσω τη μεταφορά του) να έλθουν να θαυμάσουν, όταν διανέμει φωτογραφίες που φιλιούνται στο στόμα με τη γυναίκα του. (Δεν υπερβάλλω καθόλου. Εχω βάλει τη φωτογραφία αυτή για ταπετσαρία στην οθόνη του κινητού μου, αφού έβγαλα – προσωρινά – την εικόνα του Χάμιλτον και το έκανα ως ένδειξη ηθικής συμπαράστασης στη Μαρίνα…)

Ομως και πέραν των δικαιωμάτων που οι ίδιοι έδωσαν, είναι δύσκολο για το εν διαστάσει ζεύγος να αποφύγει τη δημοσιότητα, καθώς έχει αναδειχθεί τα τελευταία 20 χρόνια σε πολιτιστικό σύμβολο, για να μην πω πολιτιστικό αγαθό. Η ύπαρξή τους έδωσε περιεχόμενο στην έννοια της γκλαμουριάς. Είναι σύμβολα του Υπαρκτού Ελληνισμού και θα έπρεπε να αντιμετωπίζονται από την πολιτεία ως διατηρητέο μνημείο του σύγχρονου πολιτισμού. Οι δυο τους μαζί είναι σαν ζωντανό έργο του Τζεφ Κουνς!

Κανονικά, θα έπρεπε να μεσολαβήσει η υπουργός Πολιτισμού κ. Μενδώνη για τη σωτηρία του γάμου τους. Καταλαβαίνω, βέβαια, ότι με τη στοχοποίηση που υφίσταται από πλευράς του ΣΥΡΙΖΑ, η γυναίκα δεν έχει ούτε το μυαλό ούτε τη διάθεση που απαιτείται για ένα τόσο λεπτό έργο. Ας το αναθέσει, λοιπόν, στον Γιατρομανωλάκη…

SOFAGATE

Ο Σαρλ Μισέλ είναι τσακάλι κι ας δείχνει μπούφος. Κατάλαβε ότι θα τον έβλαπτε πολύ περισσότερο αν προσπερνούσε το σκάνδαλο του καναπέ και βγήκε να δώσει συνέντευξη στη βελγική τηλεόραση, για να κάνει διαχείριση της ζημίας. Και, ουσιαστικά, το φόρτωσε αριστοτεχνικά στην Ούρσουλα, ο μπαγάσας.

Βεβαίως, είπε, λυπάται βαθιά για την κατάσταση, διαρκώς ξαναγυρίζει στο μυαλό του η σκηνή, την ξαναζεί στιγμή προς στιγμή και – αχ! – πόσο θα ήθελε να γυρίσει πίσω τον χρόνο να κάνει κάτι, αλλά δεν ξέρει τι, κ.λπ., κ.λπ. Πρόσθεσε, ωστόσο: «Τη στιγμή εκείνη ήμουν πεπεισμένος ότι, αν αντιδρούσα, θα διακινδύνευα να φανώ πατερναλιστικός, αφού η Ούρσουλα είχε εκφράσει τη δυσαρέσκειά της με σαφή τρόπο. Ισως ήταν λάθος μου, αλλά αυτή ήταν η αντίδρασή μου γιατί αυτός είναι ο τρόπος που αντιλαμβάνομαι την ισότητα ανδρών και γυναικών».

Να συμφωνήσω ότι έτσι είναι, αυτό όμως δεν αλλάζει τη ζημία για την εικόνα της Ευρώπης. Το ζήτημα, που έθεσε (επιδέξια) ο Ερντογάν μέσω της γαϊδουριάς του, δεν είναι τόσο η σχέση ανδρών και γυναικών όσο το κενό ηγεσίας στην κορυφή της Ευρώπης…

ΤΟ ΡΙΣΚΟ

Στον ΣΥΡΙΖΑ ποτέ τους δεν ξεπέρασαν το φοιτητικό αμφιθέατρο. Γι’ αυτό, υποθέτω, η Ολγα Γεροβασίλη στην τελευταία Διάσκεψη των Προέδρων στη Βουλή ζήτησε ξανά τη χαλάρωση των υγειονομικών μέτρων, επικαλούμενη το επικείμενο άνοιγμα των λυκείων. Αφού ανοίγουν τα λύκεια, ας ανοίξουμε και εμείς, τόσο απλά. Αυτή είναι η αγαθή ερμηνεία της σταθερής επιμονής του ΣΥΡΙΖΑ να ανοίξει η Βουλή και να αρρωστήσουν όλοι – διότι, με τόσους ανεμβολίαστους ηλικιωμένους εκεί μέσα, μην αμφιβάλλετε ότι δεν τη γλιτώνουν.

Η πονηρή ερμηνεία του αιτήματος είναι ότι ο Τσίπρας επιδιώκει την επέκταση της μόνης επιτυχημένης πολιτικής που προώθησε το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης στη διάρκεια της πανδημίας, δηλαδή του υγειονομικού σαμποτάζ. Αφού απέδωσε τόσο αποτελεσματικά στο πεζοδρόμιο, γιατί να μην έχει ανάλογα αποτελέσματα και στη Βουλή; Ο Τσίπρας φέρνει, δηλαδή, πιο κοντά του το περιβόητο «ρίσκο» της μετάδοσης του ιού, που τόσο πρόθυμα ανέλαβε – στα λόγια, βέβαια, διότι ο ίδιος, ως θεσμικός παράγων του πολιτεύματος, είναι εμβολιασμένος και προστατευμένος.