Περί αναγνωρισιμότητας…

Σε ένα τηλεοπτικό παιχνίδι την προηγούμενη εβδομάδα η παρουσιάστρια καλούσε τους συμμετέχοντες να βρουν ονόματα πολιτικών. Αυτή περιέγραφε και οι παίκτες έπρεπε να βρουν το όνομα, γνωστών ελλήνων πολιτικών. Το αποτέλεσμα ήταν εντυπωσιακό. Οι νεαρής ηλικίας παίκτες με την καθοδήγηση της παρουσιάστριας, που περιέγραφε την ιδιότητα στην οποία παρέπεμπε το όνομα, κατάφερναν να βρουν την λέξη. Αλλά αυτή δεν τους θύμιζε τίποτα. Δεν αναγνώριζαν το πρόσωπο, παρά το γεγονός ότι έβρισκαν τις λέξεις. Το γεγονός μου φάνηκε παράδοξο. Κάθε μέρα οι πολιτικοί μας δίνουν τον «αγώνα» τους, ο καθένας από το δικό του μετερίζι, ένας αγώνας δύσκολος και έντονος. Με μεγάλη προσωπική έκθεση. Αλλά κάτι δείχνει να ξεφτίζει σε ό,τι αφορά την αναγνωρισιμότητά τους. Σαν να έχουν χάσει την επαφή τους με την κοινωνία. Να μην ξέρουν πού να τη συναντήσουν. Αν δεν «περνάει» στο κοινό η ταυτότητά τους, πώς να «περάσουν» όσα λένε; Τα επιχειρήματά τους.Το νέο περιβάλλον της επικοινωνίας, τους καταλαβαίνω, είναι πολύπλοκο. Δύσκολο για όλους. Τα δίκτυα επικοινωνίας με τους πολίτες πολλά. Οι «σύμβουλοι» ακόμα περισσότεροι. Αυτοί που υποτίθεται γνωρίζουν το πώς γίνονται πλέον τα πράγματα. Αυτοί που υπόσχονται πολλούς followers και τηλεοπτικές εμφανίσεις, «πρώτο τραπέζι πίστα». Αυτοί που συστήνουν ότι πρέπει περισσότερο να φαίνεται ότι έχει ο πολιτικός πολλούς φίλους, παρά να εξασφαλίζει να έχει ο πολιτικός μια ουσιαστική επαφή με τον πολίτη. Μέρος αυτής της ένδειας του πολιτικού συστήματος καθρεφτίζεται κυρίως στα social media. Εκεί που κυριαρχούν οι συμβουλές των «επαγγελματιών» και των «εξειδικευμένων» συμβούλων. Με στρατευμένους δήθεν εθελοντές και τα περίφημα τρολ που απλά πετούν λάσπη, για λογαριασμό των πολιτικών στους αντιπάλους τους. Μέχρι που είναι δύσκολο να διακρίνεις όχι μόνο τον λόγο αλλά και την ιδιότητα των ανθρώπων που στο όνομά τους κάποιοι επιδίδονται σε λασποπόλεμο.

Το πιο στενάχωρο είναι ότι δεν γίνεται καμία κουβέντα για το πώς θα φανεί η δουλειά του πολιτικού και μέσω αυτής να ακουστεί το όνομά του. «Δεν πουλάει» του λένε οι σύμβουλοι… Δέστε τι γίνεται τους τελευταίους μήνες με την πανδημία. «Μπαλάκι» τις αρμοδιότητες, «μπαλάκι» και τις ευθύνες. Σκεφτείτε έστω και έναν πολιτικό της τοπικής αυτοδιοίκησης που να έχει βγει μπροστά στην πανδημία. Δεν θα βρείτε. Να έχει αναλάβει να σηκώσει το βάρος να πει στους συμπολίτες του την αλήθεια. Να δείξει τις αντικοινωνικές συμπεριφορές, τις επικίνδυνες για την εξάπλωση του ιού. Να αναλάβει πρωτοβουλίες να λειτουργήσει από κοινού με την κεντρική εξουσία και να φέρει αποτέλεσμα για τους πολίτες που τον εξέλεξαν. «Κρατηθείτε» τους συμβουλεύουν και τους βάζουν να μιλούν άνευρα χωρίς παρέμβαση και για λόγους μηδενικής σημασίας. Λες και όλοι αυτοί έχουν εκλεγεί για να εγκαινιάζουν έργα και να κηρύσσουν την έναρξη φεστιβαλικών εκδηλώσεων και όχι για να υπηρετούν τους συμπολίτες τους. Κρύβονται και αναρωτιόνται γιατί δεν έχουν μεγάλη αναγνωρισιμότητα. Αναρωτιούνται γιατί δεν τους ξέρουν οι Ελληνες. Ειδικά οι νέοι.

Ερχεται την ίδια ώρα μια σταθερά αξία του ελληνικού δημόσιου βίου και αρκεί μια ανακοίνωση λίγων γραμμών για την επιστροφή της στην τηλεόραση, ώστε να γίνει είδηση παντού και να τη συζητούν όλοι οι Ελληνες. Κάθε ηλικίας. Βλέπετε στην περίπτωση της Ελένης Μενεγάκη όσο πιο απλός και προσιτός είσαι, τόσο μεγαλύτερη αποδοχή έχεις. Καλώς ήλθες Ελένη…