Η πραγματική «βαριά ήττα»

Το Ανφιλντ είχε περικυκλωθεί από χιλιάδες οπαδούς της Λίβερπουλ που απαιτούσαν τον αποκεφαλισμό των παικτών και την απόλυση του Κλοπ. Ο πρόεδρος της ομάδας, Τομ Βέρνερ πήγε στο ξενοδοχείο στο οποίο είχαν «μαντρωθεί» ο Σαλάχ, ο Φιρμίνο, ο Αλεξάντερ-Αρνολντ και όλα τα αστέρια της ομάδας και τους είπε πως είναι ξεφτίλες. Κι όλα αυτά γιατί; Επειδή οι κάτοχοι του τίτλου της Πρέμιερ Λιγκ γνώρισαν ιστορική συντριβή με 7-2 από την Αστον Βίλα. Οι παίκτες που αξίζουν 1,1 δισ. ευρώ, όσο τρεισήμισι ελληνικές Σούπερ Λίγκες, δεν έβαλαν όμως  μυαλό. Ηττήθηκαν από «καφενεία» όπως η Μπέρνλι, η Μπράιτον και η Φούλαμ σε έξι συνεχόμενα εντός έδρας παιχνίδια για πρώτη φορά στην ιστορία του συλλόγου, όταν προηγουμένως ήταν αήττητοι για σχεδόν τέσσερα χρόνια. Και να ξανά οι οπαδοί να ζητούν από τους παίκτες να βγάλουν τις φανέλες τους, να απαιτούν να φύγει ο προπονητής. Και να ξανά πύρινες ομιλίες του Βέρνερ. Αν η ποδοσφαιρική βλακεία μεταδιδόταν με την ίδια ευκολία που μεταδίδονται τα μεταλλαγμένα στελέχη του κορωνοϊού ίσως βλέπαμε τέτοιες «ελληνικές» εικόνες στο Ανφιλντ, το Ολντ Τράφορντ, το Καμπ Νου. Σίγουρα όμως όχι στο Μεάτσα. Γιατί αν o πρόεδρος της Μίλαν Πάολο Σκαρόνι αποκαλούσε «ξεφτίλα» τον Ιμπραΐμοβιτς μετά από βαριά ήττα από τη Γιουβέντους σήμερα θα κάναμε αφιερώματα για τις επιθέσεις που έχουν δεχτεί κατά καιρούς παράγοντες από ποδοσφαιριστές.

Οπως λέει όμως και ο λαός, βρίσκουν και τα κάνουν. Ο Μελισσανίδης αποκάλεσε «ξεφτίλες» τους παίκτες και κανείς δεν αντέδρασε. Οχι μόνο οι αθλητές αλλά και ο Τύπος. «Ξεφτίλα» στην ελληνική αργκό σημαίνει αχρείος, τιποτένιος, αναξιοπρεπής. Δεν βρέθηκε ένας έλληνας παίκτης, γιατί από τους ξένους κανείς δεν κατάλαβε τι εννοούσε, να του ζητήσει τον λόγο; Ενας. Οι ποδοσφαιριστές έχασαν σε έναν αγώνα με 5-1. Μπορεί να συμβεί για χίλιους δυο λόγους και για οποιαδήποτε ομάδα (κρατήστε το αυτό). Το να σε αποκαλεί όμως κάποιος «ξεφτίλα», να ισοπεδώνει την ηθική και την αξιοπρέπειά σου και να μην αντιδράς, τότε, ναι, αυτό είναι βαριά ήττα.