Ο μακρυχέρης από τη Βενεζουέλα

Περίμενα ότι και αυτή η σεξουαλική κακοποίηση θα έπαιρνε διαστάσεις. Οτι θα έβγαιναν οι δικαιωματιστές να διαμαρτυρηθούν. Οτι το όνομα της τολμηρής σεφ στην πρεσβεία της Βενεζουέλας, της Ξένιας Μπουζαρανίδου, θα ήταν πρωτοσέλιδο στις καλές, τις αγωνιζόμενες εφημερίδες. Οτι γενικώς θα γινόταν ένας χαμός.

Μπα! Ακρα του τάφου σιωπή. Αν δεν υπήρχε ο «αστικός Τύπος», ο «μπουκωμένος» με τα λεφτά της κυβέρνησης (αλλά κι αυτός όχι με ιδιαίτερη ζέση), η επιλογή της γυναίκας που υπέστη κακοποίηση από τον μακρυχέρη πρέσβη της αδελφής Βενεζουέλας δύσκολα θα δημοσιευόταν. Ποτέ δεν θα μαθαίναμε ότι υπάρχει, πλέον, τελεσίδικη δικαστική απόφαση που δικαιώνει όσους προσπάθησαν να δώσουν δημοσιότητα στην καταγγελία όταν δεν ήταν και τόσο της μόδας να μιλάς «γι’ αυτά τα πράγματα». Κι ούτε θα ακούγαμε την παθούσα να λέει ότι  πολιτικό πρόσωπο από τον ΣΥΡΙΖΑ της ζητούσε να δείξει «πολιτική ωριμότητα» κι ότι έγινε προσπάθεια να μη φτάσει το περιστατικό στη δημοσιότητα.

Η ιστορία αυτή επιβεβαιώνει, ακόμα μια φορά, πώς ο ΣΥΡΙΖΑ εργαλειοποιεί τα ανθρώπινα δικαιώματα. Νοιάζεται για τις παραβιάσεις που θα τροφοδοτήσουν την εχθροπάθειά του. Διότι, κατά τα άλλα, υπάρχουν κακές και καλές σεξουαλικές κακοποιήσεις. Οι καλές είναι ευλογημένες από το καθεστώς Μαδούρο και τους έλληνες υποστηρικτές του.