Αντικοινωνική κομματοκρατία

Η κοινοβουλευτική συζήτηση της Παρασκευής για την πανδημία, έδειξε ακόμα μια φορά ανάγλυφα πώς τα πολιτικά κόμματα της χώρας αντιλαμβάνονται τη στάση τους σε ένα τόσο σοβαρό ζήτημα δημόσιου συμφέροντος. Ο Πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης είπε ενδιαφέροντα πράγματα – αλλά επίσης φρόντισε να υποβαθμίσει άλλα εξίσου ενδιαφέροντα. Το ότι οι δείκτες της πανδημίας σε σχέση με μεγάλες ευρωπαϊκές χώρες είναι χαμηλότεροι στη χώρα μας προφανώς δεν σημαίνει ότι δεν θα μπορούσαμε να είμαστε ακόμα πιο χαμηλά. Το γεγονός ότι η πανδημία βρίσκεται σε έξαρση στην Ευρώπη δεν σημαίνει ότι θα μας χάλαγε αν στην Ελλάδα τα κρούσματα είχαν πέσει και είχε αποσυμφορηθεί το ΕΣΥ.

Πάντως, ένα σημείο των όσων είπε ο Πρωθυπουργός δεν ανταποκρίνεται στις δυνατότητες της κυβέρνησής του. «Με τον ίδιο τρόπο που μειώθηκαν οι περιορισμοί, μπορούν και να επανέλθουν εάν δούμε φαινόμενα συνωστισμού» τόνισε. Εχω την  αίσθηση ότι η κυβέρνηση θα δυσκολευτεί να επιβάλει άλλες απαγορεύσεις και γι’ αυτό δεν επιχειρεί – μολονότι ο αριθμός των καθημερινών κρουσμάτων είναι υψηλός, ενώ οι πλατείες στενάζουν από συναθροίσεις «σκασμένων από την κλεισούρα» και «κουρασμένων από τη στέρηση της κοινωνικότητας με ένα ποτό στο χέρι». Και δεν το επιχειρεί για έναν βασικό λόγο: επειδή ο μόνος τρόπος να ελέγξει το κράτος αυτού του τύπου την παραβατικότητα είναι να βγάλει την αστυνομία και να μοιράζει πρόστιμα. Αν όμως συμβεί αυτό, θα ορμήσουν οι πολιτικές δυνάμεις που επενδύουν στην κυβερνητική φθορά μέσω της πανδημίας καταγγέλλοντας αυταρχισμό, αστυνομοκρατία, χούντα. Το βασικό εργαλείο ελέγχου της πανδημίας, η επιβολή του νόμου και τα πρόστιμα, έχει χαθεί για την κυβέρνηση.

Πώς φαλκιδεύτηκε αυτή η δυνατότητα και από ποιους; Από συνολικά το υπόλοιπο κομμάτι του πολιτικού συστήματος, από ολόκληρη την αντιπολίτευση! Καταρχάς, από τον ΣΥΡΙΖΑ, που έχει συνυφάνει την ύπαρξή του με την έννοια του υγειονομικού σαμποτάζ. Ενθαρρύνοντας κάθε είδους συγκεντρώσεις (όταν τελείωσαν οι κουφοντινιστές ενθαρρύνθηκαν άλλα μέτωπα, όπως το μέτωπο της αντίδρασης στις πρώτες δειλές εκπαιδευτικές μεταρρυθμίσεις) και επιδιώκοντας τη δημιουργία ενός κινήματος δυσαρέσκειας νεοαγανακτισμένων, και ταυτόχρονα χαϊδεύοντας όσους «δεν αντέχουν», όσους «κουράστηκαν» μακριά από τον ευδαιμονισμό της διαχείρισης του ελεύθερου χρόνου. Στην ίδια κατεύθυνση βρίσκεται το ΚΚΕ, και ο αντικαπιταλιστικός αναχωρητισμός του, στην ίδια ο σουρεαλισμός (κατά την πρωθυπουργική ορολογία) του Βαρουφάκη.

Δυστυχώς, σε αυτή τη χορεία της πολιτικής γκρίνιας έχει προσχωρήσει αναφανδόν και η Φώφη Γεννηματά, σέρνοντας στην επιλογή της ολόκληρο το ΚΙΝΑΛ. Την περασμένη Παρασκευή προτίμησε να υψώσει τους τόνους με κενή περιεχομένου οργή. Οταν μιλάς για «μπίζνες από το Μαξίμου», οφείλεις και να τις περιγράφεις. Δεν μπορεί να είναι τόσο κενός περιεχομένου ο πολιτικός λόγος ενός κόμματος που, αν μη τι άλλο, την περασμένη δεκαετία πλήρωσε ακριβά την επιλογή του να πολιτευτεί ρεαλιστικά, επιδιώκοντας να διασώσει το πολιτικό στάτους της χώρας στον δυτικό κόσμο και τη δημοκρατία που απειλήθηκε από τους λαϊκισμούς. Δεν γίνεται να οδηγείται έτσι, τυφλά και χωρίς σοβαρή αντίδραση, ο κόσμος του ΠΑΣΟΚ και της Κεντροαριστεράς στην καταβαράθρωση.

Οπως και να ‘χει, πάντως, σημασία έχει ότι η κυβέρνηση είναι μόνη της σε όποιες κρίσεις διαχειρίζεται – και η αντιπολίτευση, όλη η αντιπολίτευση, στο όνομα της ελευθερίας (στην αρρώστια και στον θάνατο) επιδιώκει να ακυρώσει τους σχεδιασμούς για την πανδημία και την επανεκκίνηση της οικονομίας. Αδιανόητη αντικοινωνική κομματοκρατία.