Ο συναινετικός εχθροπαθής

Το πρωί, στη Βουλή, έστειλε τον Πολάκη να πλακωθεί, το απόγευμα εμφανίστηκε συναινετικός – και μ’ ένα παράπονο γιατί ο Πρωθυπουργός τον άφησε μόνο του. Αλλά μετά ξανάρχισε το γνωστό βιολί της λαϊκιστικής εχθροπάθειας: αντιπολίτευση για την κυβερνητική πολιτική στην πανδημία εργαλειοποιώντας τους νεκρούς και επίθεση κατά του Τύπου επειδή οι λειτουργοί του τολμούν να μην υποστηρίζουν τις επιλογές του. Τα όσα είπε, χθες, ο Αλέξης Τσίπρας μπορούσαν να πείσουν μόνο άσχετους με τα ζητήματα που αντιμετωπίστηκαν χθες στο Κοινοβούλιο. Διότι, κατά τα άλλα, διαστρέβλωσε απολύτως τις πραγματικότητες που περιέγραψε.

Ισχυρίστηκε ότι η συζήτηση για τον Νίκο Παππά είναι πολιτική δίωξη κατά του ΣΥΡΙΖΑ, κατά των ιδεών του. Οι αντιδημοκρατικές ιδέες του και η προσπάθεια υλοποίησής τους προξένησαν μεγάλη ζημιά στον τόπο – αλλά ήδη αποδοκιμάστηκαν στις τελευταίες εκλογές. Κανείς δεν υφήρπασε την ψήφο των πολιτών σε εκείνες τις εκλογές. Αντίθετα, οι πολίτες καταδίκασαν την πολιτική και την οικονομική στασιμότητα, την εξουθένωση της μεσαίας τάξης, την αποτυχία του κόμματος της Αριστεράς να συγκροτήσει αφήγημα εξόδου από την κρίση, στην οποία άλλωστε το ίδιο είχε οδηγήσει τη χώρα, υπογράφοντας το τρίτο μνημόνιο υπό την πίεση των γεγονότων και, κυρίως, λόγω της ανάγκης να βρεθεί χρηματοδότηση για την ελληνική οικονομία.

Ο πρόεδρος Τσίπρας ισχυρίστηκε ότι η κυβέρνησή του πολεμούσε τη διαπλοκή μίντια και πολιτικών. Οσο κι αν προσπαθεί εκ των υστέρων να χρυσώσει το χάπι, η ουσία είναι ότι επιχείρησε με αθέμιτους τρόπους να ελέγξει το τοπίο του Τύπου, χάρτινου και ηλεκτρονικού, κατασκευάζοντας ένα ευνοϊκό πεδίο για εκείνον και το κόμμα του. Το επιχείρησε επειδή δεν γνώριζε τις θεσμικές αντοχές της δημοκρατίας, εξαιτίας των οποίων απέτυχε. Η χθεσινή κοινοβουλευτική διαδικασία αφορούσε μία μόνο από τις πτυχές εκείνης της πολιτικής επιλογής που στράβωσε. Φυσικά, το θεσμικό οπλοστάσιο της δημοκρατίας θα είναι η καταφυγή του Νίκου Παππά στην προσπάθειά του να αποσείσει τις κατηγορίες που τον βαραίνουν – και θα ήταν χρήσιμο να μην επιχειρήσει ο ΣΥΡΙΖΑ ακόμα μια φορά να το παρακάμψει.

Θύμα της διαστρέβλωσης που επιχειρεί ο πρόεδρος Τσίπρας, προκειμένου να προσοικειωθεί τα πράγματα στα οποία αναφέρεται, να τα φέρει στα μέτρα του, είναι και η ιστορική αποτίμηση γεγονότων του πολιτικού παρελθόντος μας, όπως η παραπομπή του Ανδρέα Παπανδρέου σε Ειδικό Δικαστήριο το 1989. Για ακόμα μια φορά, ο αρχηγός του ΣΥΡΙΖΑ θυσίασε την αναφορά στη συμβολή της Αριστεράς (και ιδίως του τότε Συνασπισμού) στην παραπομπή και στην προσπάθεια να στηρίξει τις κατηγορίες. Ψαρεύοντας, όπως πάντα, στα θολά νερά, προτιμά να συγκρίνει τον εαυτό του με τον Ανδρέα και όχι με τους πολιτικούς προγόνους του.

Είναι ο τρόπος του Αλέξη Τσίπρα. Κατασκευάζει άλλες πραγματικότητες και βασίζει την πολιτική παρουσία του στη βάση αυτών των κατασκευών. Κάπως έτσι ο Κολοκοτρώνης και ο Μακρυγιάννης, ακραιφνείς αντίπαλοι, είναι είδωλα της Αριστεράς του. Ετσι υπήρξε αντιμνημονιακός με μνημόνιο, αντιδεξιός με εταίρο τον Καμμένο. Ετσι, η (ανύπαρκτη στον διαγωνισμό για τα τεστ) Ζίμενς είναι το σύμβολο της δεξιάς διαπλοκής. Ο Πολάκης ταιριάζει με τη συναίνεση. Ολα είναι μια σούπα που προσφέρεται για διαμαρτυρία. Από άγνοια ή από στρεψοδικία; Τι σημασία έχει; Ο Οργουελ έλεγε ότι η άγνοια είναι δύναμη. Και η στρεψοδικία, δύναμη είναι κι αυτή.