Η Τουρκία {LF}των στεναγμών

Οι στεναγμοί των τούρκων πολιτών που χάνουν τις ελευθερίες τους από τα μέτρα της κυβέρνησής τους φθάνουν στις δυτικές πρωτεύουσες που διαπιστώνουν για μια ακόμα φορά ότι η κυβερνητική αυταρχικότητα οδηγεί χιλιάδες πολίτες στις φυλακές αλλά και βουλευτές εκτός Εθνοσυνέλευσης. Με πιο χαρακτηριστικές τις περιπτώσεις τόσο αυτές του φυλακισμένου, από τον Νοέμβριο του 2016, αρχηγού τού HDP, Σαλαχεντίν Ντεμιρτάς και ενός μέλους τού κόμματός του που το κυβερνών ΑΚΡ θέλει να του στερήσει τη βουλευτική ιδιότητα, όσο και εκείνη της εισαγγελικής πρότασης για πολιτική απαγόρευση του ίδιου αυτού κόμματος. Οσο όμως και αν η κυβέρνηση Ερντογάν θέλει να δώσει χαρακτήρα νομιμότητας στην επιδίωξή της να εξοβελίσει αυτό το κόμμα, υπαγορεύοντας στην πειθήνια Εισαγγελία τη βούλησή της περί αποβολής του, οι αντιδράσεις στο εξωτερικό είναι έντονες με πρώτη εκείνη της Ουάσιγκτον που μίλησε στην Αγκυρα με αυστηρή γλώσσα.

Οι «δαίμονες» που πλανώνται στον ορίζοντα των τούρκων ιθυνόντων χρησιμοποιούνται ως εργαλεία κατάπνιξης οποιασδήποτε αντίθετης γνώμης. Ετσι, ο Οσμάν Καβαλά φυλακίζεται ως «υποκινητής των εκδηλώσεων στο πάρκο Γκεζί» και χιλιάδες ύποπτοι κατηγορούνται για «υποστήριξη του Φετουλάχ Γκιουλέν». Ομως, σημαντικό εργαλείο στα χέρια του προέδρου της Τουρκίας είναι η ίδια η Δικαιοσύνη! Ενας μη ανεξάρτητος θεσμός που σήμερα, όπως και δεκαετίες πριν από την έλευση Ερντογάν στην εξουσία, διευκολύνει τους κυβερνώντες στις προσπάθειές τους να ξεπεράσουν τα ηθικά και νομικά εμπόδια στη σκληρή τους διακυβέρνηση. Από τα μυστικά διατάγματα (Kararname) βάσει των οποίων εξυπηρετήθηκαν οι πολιτικές της οικονομικής και κοινωνικής απίσχνανσης της ελληνικής ομογένειας στην Τουρκία, μέχρι τη σημερινή εισαγγελική πρόταση για κλείσιμο του HDP, του τρίτου κατά σειρά ψήφων κόμματος της «Μεγάλης Τουρκικής Εθνοσυνέλευσης». Ας θυμηθούμε εδώ την πρόσκληση, στη δεκαετία του 1990, του Ανώτατου Ακυρωτικού Δικαστηρίου της Τουρκίας (Yargıtay) προς την ηγεσία του Αρείου Πάγου για επίσκεψη στην Αγκυρα, με την τελευταία να απαντά αρνητικά και με ευθεία αναφορά στην καταπάτηση των ελευθεριών και των δικαιωμάτων των τούρκων πολιτών. Δυστυχώς, στις αρχές του Σεπτεμβρίου 2020, είδαμε τον νέο πρόεδρο του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων κ. Ρόμπερτ Σπάνο να επισκέπτεται επίσημα την Αγκυρα ακολουθώντας τυπολατρικά την εθιμοτυπική τάξη και όχι, ως ώφειλε, τη συνείδησή του.

Η Τουρκία του προέδρου Ερντογάν έχει ακολουθήσει επικίνδυνες ατραπούς και δυσκολεύεται να βρει διεξόδους από τις επιλογές του ηγέτη της προκειμένου να προσεγγίσει με σοβαρές προοπτικές την ΕΕ. Την Eνωση όπου κυρίαρχη θέση έχει ακόμα – και ευτυχώς – ο σεβασμός των ανθρωπίνων δικαιωμάτων τον οποίο δύσκολα μπορούν να παραγκωνίσουν τα οικονομικά και άλλα συμφέροντα των μελών της. Και το ίδιο φαίνεται να ισχύει και από την πλευρά των ΗΠΑ όπου, επιτέλους, βλέπουμε και πάλι να προτάσσονται ως κριτήρια στην εξωτερική πολιτική της οι ελευθερίες και τα ανθρώπινα δικαιώματα. Μακάρι όλα αυτά να σταθούν ικανά να οδηγήσουν την ξεστρατισμένη Τουρκία στον δρόμο της δυτικής Δημοκρατίας και όχι σε εκείνον των κατ’ όνομα δημοκρατιών άλλων ηπείρων. Ωστε όσα θεωρητικά μπαίνουν σήμερα στο τραπέζι σε σχέση με το ευρωπαϊκό της μέλλον, να αποκτήσουν όσο πιο γρήγορα γίνεται ουσία στην πράξη.

Ο Γιώργος Κακλίκης είναι πρέσβης επί τιμή, ειδικός σύμβουλος του ΕΛΙΑΜΕΠ