Τη λευτεριά μας {CR}δεν την ήβραμε {CR}στον δρόμο

Ολοκαίνουργια Εθνική Πινακοθήκη. Το 1821 στη ζωγραφική. «Επεισόδιο του Ελληνικού Αγώνα» από τον Ευγένιο Ντελακρουά. «Είναι πράγματι αξιοθαύμαστο πως αυτός ο γάλλος ζωγράφος που δεν επισκέφθηκε ποτέ την Ελλάδα, συνέλαβε και απέδωσε με τόση ακρίβεια, σαν να ήταν ντόπιος, το ιδιότυπο ύφος των Ελλήνων», έλεγε ο Γιάννης Τσαρούχης. «Στα ελληνικά θέματα, όπως η “Σφαγή της Χίου” υπάρχει αυτή η απέραντη συμπάθεια που τον κάνει να ζωντανεύει σαν αυτόπτης, αυτά που δεν είδε. Η απίστευτη δύναμη της φαντασίας του οραματίστηκε την αλήθεια».

Η μητέρα της ήταν διάσημη ισπανίδα τραγουδίστρια. Εκείνη είναι τηλεοπτική παρουσιάστρια. Πριν από λίγες ημέρες, την εξομολόγηση της Ροσίτο Καράσκο παρακολούθησαν 4 εκατ. τηλεθεατές. Περιέγραψε πως ήταν επί χρόνια θύμα λεκτικής και σωματικής βίας από τον πρώην σύζυγό της, αξιωματικό της αστυνομίας. «Μου φώναζε συνέχεια: Είσαι άχρηστη, είσαι χοντρή». Τα social media πήραν φωτιά. «Δεν παίζει ρόλο η οικονομική ή κοινωνική θέση», έγραψε η υπουργός Ισότητας Ιρένε Μοντέρο. «Η έμφυλη βία υπάρχει παντού».

Κάθε 8 ημέρες χτίζουμε το αντίστοιχο μιας πόλης όπως η Νέα Υόρκη, καταγράφει ο καθηγητής Καρλ Φολκ, διευθυντής του Οικολογικού Ινστιτούτου της Σουηδίας. Στο τέλος του αιώνα ο πληθυσμός της Γης θα φτάσει τα 10 δισεκατομμύρια. Τα άγρια ζώα εξαφανίζονται με γοργούς ρυθμούς. Στη νέα Ανθρωπόκαινο Εποχή, ο άνθρωπος οδηγεί τα περιβαλλοντικά γεγονότα. Σε ένα μήνα, στην πρώτη σύνοδο των βραβείων Νομπέλ, το θέμα θα είναι «Ο πλανήτης μας, το μέλλον μας». Ποιο μέλλον;

«Ημερολόγια ενσυναίσθησης» λέγεται το βιβλίο της Σέρι Τερκλ, καθηγήτριας Κοινωνικών Σπουδών της Επιστήμης στο ΜΙΤ. «Πρόσφατα ένας 18χρονος μου είπε: Ξέρεις τι πάει στραβά με τις συζητήσεις από κοντά; Δεν μπορώ να ελέγξω τι λέει ο άλλος». Και εξηγεί: «Σε διαδικτυακές συζητήσεις όταν τα πράγματα δυσκολεύουν, κάποιοι κλείνουν την κάμερα. Το πρόβλημα που αντιμετωπίζουμε, είναι ότι κάποιοι άνθρωποι δεν θα επανεμφανισθούν. Η ανθρώπινη επαφή μας κάνει ευάλωτους».

Εδώ και ένα μήνα, κάθε 48 ώρες η Αίτνα ξερνάει πυρακτωμένο μάγμα και τέφρα, περιγράφει ο Τζουζέπε Σαλέρνο, επιστήμονας στο Ινστιτούτο Γεωφυσικής στην Κατάνια, στους πρόποδες του ηφαιστείου, εκεί όπου μέρα-νύχτα 100 ειδικοί εργάζονται. «Είμαστε σαν νοσοκομείο και παρακολουθούμε μόνο έναν ασθενή: την Αίτνα», λέει. «Τον καρδιακό του παλμό με τους σεισμογράφους και με τους ανιχνευτές αερίου την αναπνοή του».

Κουραζόμαστε. Εξαντλούμαστε. Εκμεταλλευόμαστε τον εαυτό μας πρόθυμα, πιστεύοντας ότι έτσι αναγνωριζόμαστε. Διαλύουμε τον εαυτό μας θέλοντας να δώσουμε καλή εικόνα στους άλλους. Ο νοτιοκορεάτης φιλόσοφος Μπιουνγκ-Τσουλ Χαν, που ζει στη Γερμανία, θεωρεί ότι πλέον είμαστε και αφεντικά και σκλάβοι. «Ο καθένας κουβαλά το δικό του στρατόπεδο συγκέντρωσης», τονίζει θεωρώντας ότι έχουμε απομακρυνθεί από την «πειθαρχημένη κοινωνία» του Φουκό. Είμαστε υπηρέτες που νομίζουν ότι είναι αφεντικά, λέει επικαλούμενος τον Κάφκα. «Ζούμε στη νεοφιλελεύθερη κοινωνία των επιδόσεων. Την κοινωνία της κόπωσης».