Αιχμαλωτίζοντας το απροσδόκητο στον φακό του Magnum

Μια στιγμή που γέννησε μια απροσδόκητη εικόνα. Φωτογράφοι που είχαν την τύχη, την ταχύτητα και το ταλέντο να την αδράξουν με τον φακό τους και να της δώσουν την ευκαιρία να σπάσει το φράγμα του χρόνου και του χώρου. Ολοι τους μέλη ενός πρακτορείου που επέδρασε ριζικά στον τρόπο που βλέπουμε την πραγματικότητα μέσα από τον φωτογραφικό φακό, καθώς κατάφερε με μοναδικό τρόπο να διατηρήσει την ισορροπία ανάμεσα στα καρέ ειδησεογραφικού χαρακτήρα και σε εκείνα στα οποία υπερτερεί το καλλιτεχνικό πρόσημο. Δεν είναι άλλο από το Μάγκνουμ, που ιδρύθηκε το 1947 στο Παρίσι από μια ομάδα κορυφαίων φωτογράφων, ανάμεσα στους οποίους ο Ανρί Καρτιέ Μπρεσόν, ο Ρόμπερτ Κάπα και ο Ντέιβιντ Σέιμουρ, στον απόηχο του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Ενενήντα και πλέον από αυτές τις «Απροσδόκητες» εικόνες που φέρουν την υπογραφή σπουδαίων συνεργατών του πρακτορείου Μάγκνουμ από όλες τις γενιές – από τους «μυθικούς» Χέρμπερτ Λιστ και Ρόμπερτ Κάπα ως τους σύγχρονους, ανάμεσά τους και τον αλβανικής καταγωγής και μεγαλωμένο στην Ελλάδα Ενρι Τσανάι – διατίθενται για λίγες μόνο ημέρες, έως τις 28 Μαρτίου, σε υψηλής ποιότητας εκτύπωση και σε χαρτί διαστάσεων 15,24×15,24 εκ., υπογεγραμμένες από τους δημιουργούς τους ή πιστοποιημένες από τα ιδρύματα που διαχειρίζονται το έργο τους. Η ιδιαιτερότητα της συγκεκριμένης πώλησης είναι ότι δεν υπάρχει περιορισμός όσον αφορά την ποσότητα των αντιτύπων, αλλά τον χρόνο διάθεσης των φωτογραφιών. Το κόστος, ενιαίο για όλες, ανέρχεται στα 110 ευρώ.

Η Οντρεϊ και τα μπαλόνια

Το απρόσμενο σε αυτό το καρέ δεν είναι η αθωότητα που εκπέμπει η Οντρεϊ Χέπμπορν ενώ τραβάει παιχνιδιάρικα ένα μπουκέτο μπαλόνια στον Κήπο του Κεραμεικού στο Παρίσι, την εποχή που πρωταγωνιστούσε στην ταινία «Αστείο μουτράκι» στο πλευρό του Φρεντ Αστέρ, το 1956. Η απροσδόκητη παρουσία βρίσκεται πίσω από τον φωτογραφικό φακό, καθώς ο άνθρωπος που υπογράφει το συγκεκριμένο στιγμιότυπο είναι ο εκ των ιδρυτών του πρακτορείου Μάγκνουμ, Ντέιβιντ Σέιμουρ, γνωστός ως Τσιμ, ο οποίος εκείνη την εποχή ήταν διάσημος για τις φωτογραφίες ορφανών παιδιών του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου που είχε τραβήξει για λογαριασμό της UNESCO. Ο ήπιος χαρακτήρας του που του επέτρεψε να χτίσει σχέσεις εμπιστοσύνης με τα ψυχικά τραυματισμένα παιδιά του πολέμου ήταν εκείνος που εκτιμήθηκε και από τους αστέρες του Χόλιγουντ, οι οποίοι αφέθηκαν στις καλλιτεχνικές του δυνατότητες, όταν διαπίστωσαν ότι μπορούσε να αποσπάσει ειλικρινή, οικεία και φρέσκα πορτρέτα τους. Δεν είναι τυχαίο ότι εκτός από την Οντρεϊ Χέπμπορν συνεργάστηκε με τους Σοφία Λόρεν, Κερκ Ντάγκλας, Ινγκριντ Μπέργκμαν, Τζόαν Κόλινς.

Ο θάνατος ενός πιάνου

«Η μητέρα μου μού το έδω σε για να το επιδιορθώσω». Αυτή ήταν η απάντηση που έδωσε ο νεαρός πρωταγωνιστής της φωτογραφίας στον Φίλιπ Τζόουν Γκρίφιθς, όταν τον ρώτησε τι γύρευε πάνω στο ερειπωμένο πιάνο, έτοιμος να του ρίξει τη χαριστική βολή, το 1961, στο Παντ ι Ουέαν της Νότιας Ουαλίας. Το αγόρι αυτό, σύμφωνα με τον φωτογράφο, ενσαρκώνει τον διχασμό που βιώνουν οι Ουαλοί ανάμεσα στην αγάπη τους για το ράγκμπι και την αγάπη τους για τη μουσική. Αξίζει να σημειωθεί ότι το συγκεκριμένο χωριό τη δεκαετία του 1930 είχε ψηφιστεί ως το πιο όμορφο στην περιφέρεια, αλλά με το πέρασμα των χρόνων καταστράφηκε ολοσχερώς από τις επιφανειακές εξορύξεις. Η λήψη της φωτογραφίας έγινε το 1961.

Ιδού οι «Αφροναύτες»!

Η απογοήτευση της Κριστίνα ντε Μιντέλ τόσο με τα κλισέ όσο και με τους περιορισμούς του φωτορεπορτάζ και ο ενθουσιασμός της για τις αφηγηματικές δυνατότητες της φωτογραφίας την οδήγησαν να δημιουργήσει τους «Αφροναύτες», μια φωτογραφική σειρά που κατάφερε να διακριθεί διεθνώς. Εμπνευσμένη από την αληθινή ιστορία του δασκάλου Εντουαρντ Μακούκα Νκολόζο από τη Ζάμπια, ο οποίος, το 1964, ανακήρυξε τον εαυτό του «υπουργό Διαστήματος» και ίδρυσε τη δική του ανεπίσημη διαστημική ακαδημία σε μια εγκαταλελειμμένη αγροικία έξω από τη Λουσάκα, η ισπανίδα φωτογράφος αφηγείται μια φανταστική ιστορία ενός αφρικανικού διαστημικού προγράμματος.

Ο ανθοπώλης της λίμνης

«Εμενα δίπλα στη λίμνη Νταλ στο Κασμίρ. Συχνά χρησιμοποιούσα ένα θαλάσσιο ταξί για να προσεγγίσω τις διάφορες πλωτές αγορές που απλώνονταν σε ολόκληρη τη λίμνη. Ενα κρύο πρωινό του Νοεμβρίου, όταν το μεγαλύτερο μέρος των χρωμάτων είχε εξαφανιστεί από την κοιλάδα, είδα έναν ανθοπώλη να κινείται σιωπηλά με τη βάρκα του γεμάτη λουλούδια. Ηταν μια απροσδόκητη, μαγική στιγμή. Τον ρώτησα αν μπορούσα να τον ακολουθήσω και να φωτογραφίσω την καθημερινότητά του. Τον συνάντησα έκτοτε αρκετές φορές» λέει ο Στιβ ΜακΚάρι για τη φωτογραφία που τράβηξε στο Κασμίρ το 1996.

Η Ελα στο Σικάγο

«Μου αρέσουν οι ιστορίες, τις λατρεύω, επειδή δεν γνωρίζεις τι πρόκειται να συμβεί. Ως φωτογράφος, αν φτιάξεις μια ιστορία, πρέπει να έχει μια αρχή και ένα τέλος. Δεν ξέρεις όμως ποιο θα είναι το τέλος. Πρέπει να αναπτύξεις την ιστορία ενώ βρίσκεσαι εκεί, και πρέπει να κοιτάζεις το θέμα, να το αισθάνεσαι, να το ακούς. Πρέπει να ανακαλύψεις ποιο είναι το νήμα που συνδέει όλα αυτά. Για μένα είναι ό,τι πιο συναρπαστικό υπάρχει. Οι δοκιμαστικές λήψεις είναι απίστευτες. Ξέρεις ότι πρέπει να τα καταφέρεις». Τα λόγια του Ουέιν Μίλερ με αφορμή το πορτρέτο της Ελα Φιτζέραλντ στο Σικάγο, το 1948.