Ηττα

Ηττα

Δεν ξέρω τι κάνατε εσείς την Κυριακή, άλλα οι δημοκράτες αντιφασίστες, οι προοδευτικοί, πήγαν πλατεία, να διαμαρτυρηθούν για το αστυνομικό κράτος του Μητσοτάκη. Του Κυριάκου του Μητσοτάκη, που είναι γνωστός… φασίστας και κρυφά μέσα του θέλει να δημιουργήσει ένα αστυνομοκρατούμενο καθεστώς!

Δεν τα λέω εγώ, ο ΣΥΡΙΖΑ τα υποστηρίζει, ο οποίος ΣΥΡΙΖΑ, οργάνωσε την Κυριακή 31 συγκεντρώσεις σε ισάριθμες πλατείες της χώρας (τόσες κατάφερε – νομίζω πως κάτι πρέπει να ξαναδούν οι του οργανωτικού του κόμματος υπό τον Αντώνη Κοτσακά, που, όσο να πεις, μια εμπειρία την έχει, από τον καιρό που έκανε το ίδιο για τον Ακη και τα άλλα παιδιά…).

Επρόκειτο για συγκεντρώσεις κανονικές, με λίγο ή λίγο περισσότερο από το… λίγο κόσμο που συγκεντρώθηκε, υπακούοντας στο κάλεσμα της Κουμουνδούρου, για να διαμαρτυρηθεί για τα όσα συνέβησαν στη Νέα Σμύρνη. Παρότι μεσούσης της πανδημίας και με τα νοσοκομεία της χώρας να είναι φίσκα στα κρούσματα.

Ο «Λεγάμενος» βέβαια έχει αναλάβει το ρίσκο (φαντάζομαι και) αυτών των συγκεντρώσεων, αλλά αυτό θέλω να δω πώς θα το δικαιολογήσει αύριο όταν θα εγκαλέσει την κυβέρνηση για την κακή διαχείριση της πανδημίας.

Διότι δύο εκδοχές έχει:

n η μία ότι είπαν να γιορτάσουν όλοι μαζί το τέλος του Τριωδίου

n η άλλη ότι οι οπαδοί του είναι ανθεκτικοί στον κορωνοϊό, είναι οπαδοί-τεφάλ δηλαδή.

Τρίτη εκδοχή δεν υπάρχει. Υπάρχει μόνο η ήττα, η βαριά πολιτική ήττα, από την απόφαση του μακελάρη Κουφοντίνα να διακόψει την απεργία πείνας. Μερικοί μερικοί, εκεί στο κόμμα της χαράς, είχαν ως γνωστόν επενδύσει τόσο πολλά στη συνέχιση και την κατάληξη του απεργού. Μα τόσο πολλά…

Λόγια

Δεν μου αρέσει να αντιδικώ με συνδικαλιστές, διότι μια δουλειά κάνουν και αυτοί – ως εκ τούτου τι μπορείς να πεις σε κάποιον ο οποίος υπερασπίζεται «με νύχια και με δόντια», αυτό που κάνει; Και προς υπεράσπιση του οποίου, είναι διατεθειμένος να καταφύγει στις πιο ακραίες θέσεις για να το καταστήσει αποδεκτό παρότι γνωρίζει – γιατί το γνωρίζει! – ότι αυτό που ισχυρίζεται έως και ανοησία μπορεί να αποτιμηθεί;

Ασχολήθηκα προ 10ημέρου και πλέον με προτάσεις της Ομοσπονδίας Νοσοκομειακών Γιατρών (ΟΕΝΓΕ) για την αντιμετώπιση της πανδημίας, εκτιμώντας ως βλακώδεις προτάσεις του τύπου «να επιταχθούν τώρα τα ιδιωτικά θεραπευτήρια». Και υποστήριξα – μετά λόγου γνώσεως… – ότι τα ιδιωτικά θεραπευτήρια δεν έχουν ούτε τον εξοπλισμό, ούτε το προσωπικό για να αντιμετωπίσουν τις ειδικές συνθήκες που έχει δημιουργήσει η πανδημία.

Και τι διαβάζω στην «Αυγή» (που δεν αφήνει τίποτε να πέσει κάτω σε ό,τι με αφορά – στη γραμμή του «Λεγάμενου», πάντα…), ότι «100 μέλη της ΟΕΝΓΕ αποδομούν ένα προς ένα τα αστεία επιχειρήματα του Γ. Παπαχρήστου».

Διαβάζω τη μακροσκελή ανακοίνωση (την οποία δημοσιεύει ολόκληρη – φυσικά – η «Α») και διαπιστώνω ότι με κατηγορούν πως όσα έγραψα αποτελούν την «πιο τρανή απόδειξη της ταξικής μεροληψίας των “ανεξάρτητων” και “έγκριτων” δημοσιογράφων όταν είναι να θιχτούν τα ιερά και όσια της κερδοφορίας και της ιδιοκτησίας»!!

Διαβάζω, διαβάζω (μιλάμε για μαζοχισμό κανονικό…) και πέφτω πάνω σε θέση σε θέση – επιχείρημα υπό μορφήν ερωτήματος, το ακόλουθο:

«Τα υπερσύγχρονα πολυώροφα κτίρια του ιδιωτικού τομέα που νοσηλεύουν την πλουτοκρατία και τις ελίτ αυτού του τόπου, με τους ασθενείς πελάτες και τις συμβάσεις με τους πολυεθνικούς ομίλους της ασφάλισης, που διαθέτουν σύγχρονους θαλάμους νοσηλείας, ΜΕΘ και χειρουργείων δεν έχουν την υποδομή και τον εξοπλισμό;».

Αλλά πριν δώσω εγώ την απάντηση, που δεν θα ήταν άλλη από εκείνη που προανέφερα, η ΟΕΝΓΕ εκδίδει καινούργια ανακοίνωση τη νύχτα του Σαββάτου. Καταγγέλλει απόφαση του υπουργείου Υγείας, σύμφωνα με την οποία αποσπώνται στην κλινική «Λητώ» που πλέον θα νοσηλεύει περιστατικά Covid-19 πέντε γιατροί, από διάφορα νοσοκομεία της Αττικής, προκειμένου λόγω εμπειρίας να αποτελέσουν τον πυρήνα για την αντιμετώπιση των περιστατικών που θα εισαχθούν σε αυτή. Διαμαρτύρεται φυσικά η ΟΕΝΓΕ για την απόφαση. Και τι ζητάει; Φυσικά «να ανακληθεί άμεσα η απαράδεκτη απόφαση για μετακίνηση ειδικευόμενων γιατρών στο Λητώ»!!

Τουτέστιν, έρχονται στα λόγια μου. Ευχαριστώ. Δεν ασχολούμαι άλλο…

Υποκρισία

Οσο θα στοχοποιούνται δημοσιογράφοι γιατί αυτά που υποστηρίζουν δεν συμβαδίζουν με αυτά που διατείνονται ορισμένοι και είναι – γι’ αυτούς τους λίγους – ΑΡΔ, ήτοι «αλητες, ρουφιάνοι, δημοσιογράφοι», και όσο τα κανάλια στα οποία απασχολούνται δεν έχουν όνομα αλλά αποκαλούνται συλλήβδην «βοθροκάναλα», να μη μας κάνει την παραμικρή εντύπωση που επιχειρούνται κάθε τόσο καταδρομικές επιχειρήσεις να τους κάψουν. Ούτε να μας εντυπωσιάζει το γεγονός ότι μετά ακολουθούν δηλώσεις ότι τάχα αυτές οι πράξεις είναι «καταδικαστέες». Ή ότι «πλήττουν την ελευθερία του Τύπου». Ακούγονται τόσο, μα τόσο, υποκριτικές αυτές οι δηλώσεις.

Ποια ελευθερία και «πράσινα άλογα»; Ο Τύπος, γι’ αυτούς, είναι ελεύθερος, αρκεί να γράφει και να υπηρετεί διά λόγου τη δική τους «αλήθεια». Αν δεν το κάνει ή αν αργεί να το καταλάβει, κακό του κεφαλιού του. Θα υπάρχουν πάντα τα «κομάντο» με τις μπόμπες ή τις μολότοφ, να τους φέρουν στον «ίσιο δρόμο» – τον δικό τους δρόμο…

Απώλεια

Διάβασα τη θλιβερή είδηση σε μια ανάρτηση του Λευτέρη Τζιόλα στο facebook. Πρωί Κυριακής. Και θλίβεται η ψυχή μου από εκείνη την ώρα. Ο Κώστας Γκέτσης, ο σπουδαίος δημοσιογράφος της Αρτας, ο φίλος μου, έφυγε για το μεγάλο ταξίδι, με το κεφάλι ψηλά.

Πραγματικός δημοκράτης, ο Κώστας έδωσε αγώνες για τον τόπο του, και για το ΠΑΣΟΚ, και εμένα προσωπικά που τον γνώρισα στα πρώιμα χρόνια μου στη δημοσιογραφία, στα χρόνια της «Εξόρμησης», μου χάρισε μια φιλία υπέροχη, ανιδιοτελή, καθαρή, χωρίς υστεροβουλίες και δεύτερες σκέψεις.

Νιώθω ήδη το κενό του και τρελαίνομαι. Στον δρόμο για τα Γιάννενα ήταν πάντα το τηλεφώνημά του που με συντρόφευε από την Αμφιλοχία ως την πόλη μου. Με τα νέα της δικής του, τα πολιτικά της Αρτας, τα γενικότερα της χώρας.

Εφυγε με τον πόνο για την «κατάντια» της μεγάλης δημοκρατικής παράταξης και άφησε πίσω του μια μεγάλη σειρά από αγώνες τόσο για τα πιστεύω του όσο και για τη δημοσιογραφία, την οποία αγάπησε και υπηρέτησε με αυταπάρνηση, τόσο από την πλευρά του δημοσιογράφου όσο και του εκδότη τοπικών εφημερίδων.

Ο Κώστας Γκέτσης. Ο φίλος μου. Θρηνώ την απώλειά του.

Τόνοι

Διόρθωση ημαρτημένων, περί των οποίων, φυσικά και απολογούμαι… Αλλά ας δώσω καλύτερα τον λόγο στον καθηγητή Νομικής Σχολής του Πανεπιστημίου του Βερολίνου κύριο Αντώνιο Ανανιάδη, ο οποίος με διορθώνει καθότι ο ευγενής κύριος Μπαμπινιώτης το απέφυγε. Μου γράφει λοιπόν, μεταξύ άλλων, ο επιμελής αναγνώστης μου:

«Αγαπητέ Κε Παπαχρήστο,

(…) Είμαι βέβαιος ότι χαίρεστε να έχετε παρατηρητικούς αναγνώστες. Γι’ְ αυτό, θυμίστε σας παρακαλώ στον δαίμονα του τυπογραφείου, σχετικά με το τελευταίο τμήμα του σημερινού Στίγματος που αφορά στα πονήματα του κ. Θεοδόση Πελεγρίνη, τον παλαιό κανόνα της Γραμματικής μας που πιστεύω θα χαρείτε να τον θυμηθούμε μαζί: “Τα σύνθετα βαρύτονα, τριτόκλιτα εν γένει και τα εις -ων επίθετα, εις άπαντα τα γένη, εις την προπαραλήγουσαν λαμβάνουσι τον τόνον, όταν η λήγουσα αυτών έχει βραχύ τον χρόνον”.

Ετσι λοιπόν “ο(η) φιλοθεάμων, το φιλοθέαμον (κοινό)” και όχι “το φιλοθεάμον κοινό”, όπως απρόσεκτα έγραψε ο “δαίμων”».

Θερμές ευχαριστίες…