«Ελπίζω {LF}η επόμενη {LF}μέρα να μην έχει έρθει ακόμα»

Εχει περάσει περίπου ένας μήνας από όταν το #metoo έφτασε στην Ελλάδα, με τις επώνυμες μαρτυρίες αρχικά στον χώρο του αθλητισμού κι έπειτα στον χώρο του θεάτρου να φανερώνουν αυτό που μέχρι πρότινος ήταν ψυχρές στατιστικές: Οτι η έμφυλη βία είναι ένα φαινόμενο που έχει διαστάσεις πανδημίας, ότι οι εργασιακοί χώροι είναι εστίες κακοποιητικών και παρενοχλητικών συμπεριφορών, από άτομα που εκμεταλλεύονται την εξουσία τους κι ότι οι κακοποιητές δεν είναι πρόσωπα μακρινά και απόκοσμα, αλλά μπορεί να είναι ο εργοδότης, ο διάσημος σκηνοθέτης, ο πολυβραβευμένος ηθοποιός, ο «υπεράνω πάσης υποψίας» διπλανός μας.

Θα ήθελα να ελπίζω ότι το #metoo δεν θα σταματήσει εδώ.

Μια κοινωνία οφείλει να διέπεται από δικαιοσύνη, συμπερίληψη, σεβασμό για τα ανθρώπινα δικαιώματα. Το #metoo είναι ένα σημαντικό κίνημα και η ρίζα του «κακού» βαθιά.

Αν αναλογιστούμε ότι σύμφωνα με πανευρωπαϊκή έρευνα του Οργανισμού Θεμελιωδών Δικαιωμάτων (FRA) το 2014, το 55% των γυναικών στην ΕΕ έχει υποστεί σεξουαλική παρενόχληση τουλάχιστον μία φορά από την ηλικία των 15 ετών και μετά, κι ότι περισσότεροι από τους μισούς εργαζόμενους έχουν βιώσει σεξουαλική παρενόχληση στη διάρκεια της επαγγελματικής τους ζωής, σύμφωνα με τα στοιχεία που προκύπτουν από έρευνα που διεξήγαγε το ΚΜΟΠ, την περίοδο Ιουνίου – Σεπτεμβρίου 2020, τότε οι καταγγελίες που έχουν έρθει στο φως της δημοσιότητας μέχρι τώρα θα πρέπει να είναι μόνο η αρχή.

Εχουμε πολύ δρόμο να διανύσουμε μέχρι να φτάσουμε στην επόμενη ημέρα. Για την ώρα έχουμε δει καταγγελίες στον χώρο του θεάτρου. Ελπίζω τη σκυτάλη να πάρει ο χώρος του σινεμά, της τηλεόρασης, της μουσικής βιομηχανίας, οποιοσδήποτε καλλιτεχνικός κι όχι μόνο χώρος.

Για να οικοδομήσουμε την επόμενη ημέρα στον καλλιτεχνικό χώρο, όπως την ονειρευόμαστε, αποτιναγμένη δηλαδή από κάθε μορφή βιαιότητας και εκμετάλλευσης, και με γνώμονα την ισονομία, την ισότητα, την εξασφάλιση των εργασιακών δικαιωμάτων και της ελεύθερης καλλιτεχνικής έκφρασης, οφείλουμε τώρα να ανοίξουμε τον διάλογο που θα μας οδηγήσει στην κάθαρση. Περιμένω γενναίες αποφάσεις από τους θεσμικούς φορείς όχι μόνο για την αντιμετώπιση του φαινομένου αλλά και για την πρόληψή του. Οχι μόνο δηλαδή στο πώς γυναίκες και άντρες θα νιώθουν ασφάλεια να καταγγέλλουν περιστατικά, αλλά και πώς θα προλαμβάνουμε τέτοια φαινόμενα. Η θέσπιση ενός κώδικα δεοντολογίας σε συνεργασία με τα σωματεία των κλάδων είναι σημαντική, αλλά δεν αρκεί. Πρέπει να δούμε γενναίες αλλαγές σε όλα τα επίπεδα.

Οσο για το ερώτημα για όσους αγωνιούν για το ότι μπορεί να φτάσουμε με όλα αυτά αντί στη διαφάνεια, στην ποινικοποίηση του φλερτ, μάλλον δεν κατάλαβαν τίποτα από όσα συζητούνται τόσο καιρό για τη σεξουαλική κακοποίηση και παρενόχληση: Οτι δεν έχουν καμία σχέση με τη μαγεία του έρωτα, της αγάπης και του φλερτ.

Η Νικόλ Αλεξανδροπούλου είναι σκηνοθέτιδα, παραγωγός «Συν Γυναιξί». Καλλιτεχνική διευθύντρια Athens Fashion Film Festival