Αυτοκινητοβιομηχανία και υβριδική εξωτερική πολιτική

Η Honda θα κατασκευάζει λιγότερα αυτοκίνητα στην Τουρκία, σε σχέση με τη Renault ή την Toyota. Σοβαρά; Fiat, Ford, Hyundai, Mercedes (φορτηγά, λεωφορεία) είναι μερικές άλλες αυτοκινητοβιομηχανίες που δραστηριοποιούνται στη γειτονική χώρα. Η τουρκική οικονομία έχει παραγωγικό βάθος.  Οι τεράστιες ξένες επενδύσεις στην αυτοκινητοβιομηχανία στηρίζουν έμμεσα και την τουρκική πολεμική βιομηχανία, η οποία «οικονομικοποιεί» την εξωτερική πολιτική και την άμυνα. Το έχω ξαναγράψει ότι η συνάρτηση της αμυντικής και εξωτερικής πολιτικής με την οικονομία, τη βιομηχανία, είναι το ισχυρότερο ποιοτικό στοιχείο της τουρκικής οντότητας, που δείχνει και τη μονιμότητα του προβλήματος για τη δική μας χώρα. Η Τουρκία θα κερδίσει από τον «πόλεμο» οικονομικά, ακόμα κι αν δεν τον διεξαγάγει. Η συνάρτηση οικονομίας και άμυνας είναι κίνητρο πολέμου ή απειλής πολέμου. Οι φαντασιώσεις γίνονται μορφή Ορθού Λόγου. Η αυτοκρατορική αναβίωση δεν είναι κούφια μεγαλομανία (μόνο), αλλά οικονομικός και πολιτικός σχεδιασμός.

Το παράδειγμα της αυτοκινητοβιομηχανίας, πέρα από τα φτηνά χέρια, αποκαλύπτει ότι ο ζωτικός, πολιτιστικός χώρος της Τουρκίας, η πολυεπίπεδη σχέση με ευρασιατικές ζώνες και αγορές, οι επιρροές σε χώρες της Μέσης Ανατολής και της Κεντρικής Αφρικής, είναι εκτός από στρατήγημα και μορφή οικονομικής ολοκλήρωσης διά της διεισδύσεως.

Η «υλική» μορφοποίηση της πολιτικής της Τουρκίας έδωσε μια νέα ποιότητα στο φαντασιακό της. Μικρά και μεγάλα επεισόδια τηλεοπτικών απειλών προς τη χώρα μας είναι μέρη ενός προπαγανδιστικού πολέμου, όχι μόνο ανοησίες απόστρατων πορθητών.

Σε πρόσφατο κείμενο στα «ΝΕΑ» έγραψα ότι η Τουρκία όπως χρησιμοποίησε τη Ρωσία για να «απειλήσει» το ΝΑΤΟ, έτσι θα χρησιμοποιήσει τη Ρωσία για να φανεί πολύτιμη στο ΝΑΤΟ και να αμειφθεί. Ηδη έθεσε θέμα Κριμαίας, Τατάρων κ.λπ. Το κόστος από την αδρανοποίηση των S400 είναι μικρότατο σε σχέση με το όφελος σε πολιτικό και στρατιωτικό επίπεδο. Και F-35, και αναθέσεις πολιτικοστρατιωτικών υπεργολαβιών στην περιοχή, και ενίσχυση των τεχνικών εταιρειών της, να παίρνουν έργα στις ερειπωμένες χώρες.

Η απάντηση; Βεβαίως εμμονή στις κεντρικές στρατηγικές αποφάσεις, αλλά εμπλουτισμός τους και ποιοτική βελτίωση. Ενίσχυση συμμαχικών αντιαξόνων (αυτό που διακομματικά γίνεται), αλλά και αναπροσανατολισμό της θεώρησης στο πεδίο της αμυντικής βιομηχανίας. Ναι μεν νεκρές βιομηχανικές περιοχές από την προσπάθεια του ’80 και του ’90 είναι δύσκολο να αναστηθούν εν όλω, αλλά από την άλλη, σήμερα, υπάρχει ένα τεράστιο απόθεμα στα πανεπιστήμια και ερευνητικά κέντρα, σκέψης, έρευνας, που δίνει μεγάλες δυνατότητες ανάπτυξης ηλεκτρονικής άμυνας, ανάπτυξης μιας μεγαλύτερης βιομηχανικής, ηλεκτρονικής αυτάρκειας, μέσα σε συμμαχικό πλέγμα.

Πολύτιμος δεν γίνεσαι μόνο με γη, με παραχώρηση χώρου (πολιτικού και γεωγραφικού) σε συμμάχους, αλλά με ουσιώδη και αυτενεργό εμπλοκή σε ερευνητικό, σχεδιαστικό και παραγωγικό επίπεδο. Τεχνογνωσία.

Στο άμεσο μέλλον, στα πεδία εξωτερικών, άμυνας κ.λπ., πρέπει να υπάρξει οργανωτική αλλαγή. Οχι μόνο διπλωματική επετηρίδα. Θα πρέπει να απελευθερωθεί η σχεδιαστική ικανότητα για παραγωγή στρατηγικής. Δεξαμενές σκέψης, ένταση της ανάλυσης, πρωτότυπη πληροφορική έρευνα, εφαρμογές. Δεν είναι ποσοτικού χαρακτήρα η λύση.