Δεν έχουμε τα μέσα να {LF}εφαρμόσουμε μια τέτοια στρατηγική

Δεν είμαι απόλυτα κατά αυτής της στρατηγικής, την έβλεπα άλλωστε θετικά την άνοιξη του 2020. Δεν πιστεύω όμως πλέον σε αυτή διότι κατάλαβα, με βάση τη δοκιμασία του χρόνου, πως δεν είμαστε σε θέση να την εφαρμόσουμε στη Γαλλία. Είχαμε άλλωστε δύο ευκαιρίες να την εφαρμόσουμε, καταρχήν τον Μάιο του 2020, έπειτα από το πρώτο lockdown, ώστε να κάμψουμε τις επίμονες επιδημιολογικές εστίες, κι έπειτα τον Ιούλιο του 2020, όταν ο καθημερινός αριθμός των κρουσμάτων ήταν πολύ χαμηλός, κάτι που θα επέτρεπε να φτάσουμε μέχρι τις αφετηρίες και να σπάσουμε τις αλυσίδες μετάδοσης. Χάσαμε και τις δύο αυτές ευκαιρίες.

Γιατί η στρατηγική της «μηδενικής Covid» προϋποθέτει μία πολιτική δημόσια υγείας και μέσα τα οποία δεν διαθέτουμε. Προϋποθέτει καταρχήν ένα πολύ αποτελεσματικό σύστημα «τεστ ιχνηλάτησης / απομόνωσης», το οποίο θα στηρίζεται πάνω σε έναν επαρκή αριθμό επαγγελματιών της υγείας που δεν διαθέτουμε. Απαιτεί επιπλέον μία ξεκάθαρη στρατηγική αναφορικά με την απομόνωση των ασθενών και τον έλεγχο των συνόρων, που επίσης δεν διαθέτουμε, καθώς και μία σημαντική ικανότητα αντίδρασης, με την εκ νέου επιβολή αυστηρών περιοριστικών μέτρων με την επανεμφάνιση μερικών κρουσμάτων, κάτι που η κυβέρνηση δεν είναι διατεθειμένη να κάνει. Θα πρέπει εξάλλου να αντλήσουμε τα διδάγματα αυτών των ανεπαρκειών, που είναι κοινές και σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες, μόλις τελειώσει αυτή η κρίση.

Το καλύτερο όπλο μας μεσοπρόθεσμα είναι ο εμβολιασμός, με δύο παράγοντες αισιοδοξίας: την ιδιαίτερα υψηλή αποτελεσματικότητα των εμβολίων, που ξεπερνά σε ορισμένες περιπτώσεις το 95%, ένα σημαντικό πλεονέκτημα για τον έλεγχο μιας επιδημίας, και μια νέα τεχνολογία, τον αγγελιαφόρο RNA, που επιτρέπει μία γρήγορη προσαρμογή των εμβολίων στα νέα στελέχη. Ακόμα και χώρες που πόνταραν με επιτυχία στη στρατηγική της «zero Covid», όπως η Νότια Κορέα, έκαναν μαζικές παραγγελίες των εμβολίων αυτών πριν από έναν μήνα.