Για πόσο καιρό θα δέχονται οι πολίτες τη στέρηση των ελευθεριών τους;

Εκείνο που με έκανε να αλλάξω γνώμη αναφορικά με τη στρατηγική της zero Covid σε σύγκριση με πέρυσι, και να είμαι πλέον υπέρμαχος της εισαγωγής της στην Ευρώπη, ήταν η εξέλιξη της επιδημιολογικής κατάστασης αυτούς τους τελευταίους μήνες. Ενώ η Ευρώπη, η Ασία, η Νέα Ζηλανδία και η Αυστραλία είχαν όλες φτάσει σε μία πολύ περιορισμένη διασπορά του ιού μετά τα αυστηρά lockdown της περασμένης άνοιξης, μόνο η Ευρώπη βρέθηκε αντιμέτωπη το φθινόπωρο με ένα σημαντικό δεύτερο κύμα και εξακολουθεί να μην κατορθώνει να ζήσει φυσιολογικά.

Γιατί τα πάνε καλύτερα οι ασιατικές χώρες, η Αυστραλία και η Νέα Ζηλανδία; Γιατί εφάρμοσαν αυτή τη στρατηγική. Ας πάρουμε το παράδειγμα της Ιαπωνίας, που δεν αντιλαμβάνεται εντούτοις την έννοια της «zero Covid» με τον πλέον δογματικό τρόπο: μετρά πέντε θανάτους ανά 100.000 κατοίκους από την αρχή της πανδημίας έναντι 120 θανάτων ανά 100.000 κατοίκους στη Γαλλία…

Δεν είναι βέβαια μια εύκολη απόφαση η εφαρμογή ενός νέου αυστηρού lockdown, όμως ποιες είναι οι εναλλακτικές επιλογές; O δείκτης μετάδοσης του ιού στη Γαλλία είναι σήμερα 1. Αυτό σημαίνει πως θα συνεχίσουμε να έχουμε 18.000 νέα κρούσματα καθημερινά αν δεν ληφθούν νέα μέτρα. Σε αυτό το επίπεδο διασποράς, είναι αδύνατο να επιστρέψουμε σε μια κανονικότητα. Μπορούμε λοιπόν να ζήσουμε εις το διηνεκές με απαγορεύσεις κυκλοφορίας, χωρίς κοινωνική ζωή, χωρίς πολιτιστική ζωή, χωρίς αθλητική ζωή, και με 400 νεκρούς καθημερινά; Μου φαίνεται πως το ερώτημα που πρέπει να θέσουμε είναι το εξής: για πόσο καιρό θα δέχονται οι πολίτες τη σημερινή κατάσταση στέρησης των ελευθεριών τους;

Είναι αλήθεια πως ο εμβολιασμός θα μας βγάλει ενδεχομένως από αυτή την κρίση, σε πόσο καιρό όμως; Η Γαλλία, η Ευρώπη ολόκληρη, εμβολιάζουν με πολύ αργούς ρυθμούς. Οι πολίτες έχουν όμως ανάγκη από μία προοπτική και επί του παρόντος, δεν έχουν καμία.