Μάθημα ιστορίας

Με ένα μικρό μάθημα ιστορίας λέω να ξεκινήσω σήμερα. Στις 3 του Σεπτέμβρη του 1843, επαναστατικές δυνάμεις υπό τον στρατιωτικό διοικητή Αθηνών, συνταγματάρχη Δημήτριο Καλλέργη, πολιόρκησαν τα ανάκτορα της Αθήνας (εκεί όπου σήμερα στεγάζεται η Βουλή) και απαίτησαν από τον βασιλιά Οθωνα και τους βαυαρούς συμβούλους του, οι οποίοι είχαν παραγκωνίσει τους αγωνιστές του ’21 από τη διακυβέρνηση της χώρας, να παραχωρήσουν εξουσίες στον λαό. Ητοι Σύνταγμα, πολιτικές ελευθερίες και εκλογές. Καθοδηγητής του κινήματος ήταν ο στρατηγός Μακρυγιάννης, ο οποίος κατάφερε να μυήσει στο μεγάλο όραμα της διεκδίκησης πολιτικών δικαιωμάτων και ελευθεριών για τον λαό το σύνολο σχεδόν των επιζώντων αγωνιστών της Επανάστασης, καθώς και τους περισσότερους από τους πολιτικούς της εποχής του.

Η επανάσταση εκδηλώθηκε τη νύχτα της 2ας προς την 3η Σεπτεμβρίου 1843, όταν ο Καλλέργης, επικεφαλής μιας στρατιωτικής δύναμης περίπου 2.000 ανδρών και ακολουθούμενος από πλήθη κόσμου, εμφανίστηκε στον προ των βασιλικών ανακτόρων χώρο, που έμοιαζε με πλατεία. Ο Οθων, ευρισκόμενος μπροστά σε αυτή την πρωτοφανή εξέγερση λαού και στρατού, με το κοινό αίτημα της παροχής λαϊκών ελευθεριών, υποχώρησε, έκανε δεκτά όλα τα αιτήματα των επαναστατών και όρισε εκλογές, οι οποίες πραγματοποιήθηκαν το επόμενο δίμηνο. Οι εκλεγμένοι πληρεξούσιοι του έθνους συγκρότησαν Εθνοσυνέλευση, η οποία και κατάρτισε το πρώτο Σύνταγμα της χώρας.

Με απόφαση της τότε κυβέρνησης, υπό τον Α. Μεταξά, η 3η του Σεπτέμβρη καθιερώθηκε ως εθνική γιορτή και η πλατεία μπροστά από τα ανάκτορα έλαβε την ονομασία ΠΛΑΤΕΙΑ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ.

Προς τι όλο αυτό το εν τάχει μάθημα περί των συνταγματικών ελευθεριών που απολαμβάνουμε σήμερα και της ονομασίας της ομώνυμης κεντρικής πλατείας των Αθηνών; Α, τίποτε το σοβαρό (λέμε τώρα…): για να αναφέρω ότι σε αυτή εδώ την κατεστραμμένη χώρα και την ακόμη πιο κατεστραμμένη κοινωνία υπάρχουν κάποιοι τύποι που διαδηλώνουν ανεμπόδιστα στο κέντρο της Αθήνας, με το σύνθημα «Οταν οι αντάρτες θα μπαίνουν στην Αθήνα, το Σύνταγμα θα λέγεται πλατεία Κουφοντίνα»!

Παράλυτη πολιτεία

Ανεμπόδιστα, και χωρίς το παραμικρό πρόβλημα. Σουλατσάρουν πάνω – κάτω, μας ενημερώνουν ότι υπάρχει ένας αγωνιστής (που δεν είναι αγωνιστής, μακελάρης είναι – 11 έχει «φάει» μόνος του, και γύρευε πόσους ακόμη σε συνεργασία με τους υπολοίπους), και η συντεταγμένη πολιτεία κάθεται και τους κοιτάει. Η πολιτεία αυτή, που μπορεί με μεγάλη ευκολία να ρίξει 300 ευρώ πρόστιμο στη γιαγιά που πουλάει άγρια χόρτα για να ζήσει και δεν είχε χαρτιά να κυκλοφορεί ελεύθερη, αλλά κάνει πως δεν βλέπει ότι σε περίοδο έξαρσης της πανδημίας 3.000 και 4.000 άτομα κάνουν μέρα πάρα μέρα πορεία συμπαράστασης στον κατά συρροή δολοφόνο Κουφοντίνα, στο κέντρο της πόλης. Μιας πόλης που τα νοσοκομεία της στόμωσαν πια και δεν έχει τι να κάνει τους ασθενείς της από την πανδημία…

Και δεν είναι που αυτή η παράλυτη πολιτεία δεν τους μαζεύει έναν έναν αυτούς τους λεβέντες να τους βεβαιώσει το πρόστιμο, στην Εφορία, στους ίδιους, στις μανάδες τους ή στους πατεράδες τους, τους αφήνει να βεβηλώνουν ανεμπόδιστα και την ιστορία του τόπου. Με αναφορές όπως η προηγούμενη, της μετονομασίας της πλατείας Συντάγματος σε πλατεία… μακελάρη Κουφοντίνα.

Αίτημα, για το οποίο κανονικά θα έπρεπε να τους χώσει και ένα πρόστιμο ακόμη για προσβολή… δημοσίας αιδούς – άκου να συγκρίνουν τον Κουφοντίνα με τους αγωνιστές του ’21. Είμαστε με τα καλά μας; Τι ζούμε τελικά, ρε παιδιά;

Παραλογισμός

Ζούμε τον απόλυτο παραλογισμό – αυτό ζούμε. Εγινε κεντρικό θέμα της πολιτικής μας ζωής η απεργία πείνας ενός κατά συρροή δολοφόνου, ο οποίος για μεγάλο διάστημα ταλαιπώρησε τη χώρα, την κοινωνία, τον δημόσιο βίο, κάθε φορά που με τους άλλους ημίτρελους συντρόφους του αποφάσιζαν με το πιστόλι στο χέρι να κάνουν πράξη το, για… Δρομοκαΐτειο, όραμά τους. Την ταλαιπώρησε τότε, την ταλαιπωρεί και τώρα. Γιατί του κάνουν πλάτες, ο ΣΥΡΙΖΑ κυρίως, αλλά και οι… παραφυάδες του. Μέχρι και δήλωση του Γιάννη Ραγκούση υπέρ Κουφοντίνα διάβασα χθες – του Ραγκούση. Πού να το πεις και ποιος να σε πιστέψει. Και δεν σου λέω άλλων και άλλων, όπως ο Τζουμάκας – αυτός ο δυστυχής βρήκε ότι έπρεπε να εκθειάσει τον πρόεδρο της Ενωσης Δικαστών και Εισαγγελέων για την ανακοίνωση υπέρ Κουφοντίνα που εξέδωσε το συγκεκριμένο συνδικαλιστικό όργανο, ξεχνώντας ότι οι ημίτρελοι της 17 Νοέμβρη, στις εκτελέσεις που έκαναν, είχαν κατά σειρά προτεραιότητας επιχειρηματίες, πολιτικούς και δικαστές. Αλλα ‘ντ’ άλλα, της Παρασκευής το γάλα – χάθηκε εντελώς η μπάλα και πήρε μαζί της και τη λογική, και άντε να τη βρεις τώρα ανάμεσα στα μνήματα που την έχουν πετάξει…

Εκείνοι που δεν ξεχνούν

Ωραία όλα αυτά, δεν λέω, αλλά υπάρχουν και οι άλλοι, οι συγγενείς των ανθρώπων που μακέλεψε ο Κουφοντίνας, που με το πιστόλι στο χέρι αποφάσισε ότι παιδιά θα ζουν χωρίς τον πατέρα τους πλέον, γυναίκες χωρίς τον άνδρα τους, μανάδες χωρίς τα παιδιά τους. Ανθρωποι που από τη μια στιγμή στην άλλη, σε δέκατα του δευτερολέπτου, όσο διαρκούσε ο χρόνος από το τράβηγμα της σκανδάλης από τον Κουφοντίνα, είδαν τη ζωή τους να καταρρέει. Να χάνονται όλα. Αυτοί οι άνθρωποι εξέδωσαν χθες μια ανακοίνωση. Απομόνωσα το τελευταίο της σκέλος. Το μεταφέρω εδώ για να καταλάβουμε όλοι ότι, εκτός από αυτούς που στηρίζουν το αίτημα του μακελάρη να μεταφερθεί στον Κορυδαλλό, υπάρχουν και οι άλλοι, τα αθώα θύματα της εγκληματικής δράσης του:

«(…) Το Κράτος Δικαίου είναι ακρογωνιαίος λίθος της έννομης τάξης. Δεν εκβιάζεται, γιατί αλλιώς δεν υπάρχει τίποτα πάνω στο οποίο να βασιστούμε όλοι εμείς που, σε αντίθεση με τον δολοφόνο, πιστεύουμε στη Δημοκρατία και στον τρόπο λειτουργίας της.

Και κάτι τελευταίο προς όλους αυτούς που κάνουν δηλώσεις και διαδηλώσεις για τον δολοφόνο:

ΟΤΑΝ ΜΙΛΑΤΕ, ΣΑΣ ΑΚΟΥΜΕ ΚΑΙ ΕΜΕΙΣ. Αναρωτιόμαστε εάν το έχετε σκεφτεί έστω και μία φορά».

Σιγά να μην το έχουν σκεφτεί, ποτέ. Πλάκα κάνουμε;

Προνόμιο

Στο μεταξύ, και για να αποδειχθεί ότι η κυβέρνηση έχει υποστεί βαρύτατη ήττα σε επικοινωνιακό επίπεδο για το θέμα Κουφοντίνα, ενημερωτικά αναφέρω ότι είναι τέτοια η σύγχυση που έχει δημιουργηθεί, που κανείς δεν ξέρει γιατί αυτός ο δολοφόνος κάνει απεργία πείνας, γιατί τον στηρίζει ο ΣΥΡΙΖΑ και ο «λεγάμενος» αρχηγός του και γιατί η κυβέρνηση κρατάει αυτή τη στάση. Να το ξαναπούμε λοιπόν: ο δολοφόνος διεκδικεί να μεταφερθεί στις φυλακές Κορυδαλλού, αντί να παραμείνει στις φυλακές Δομοκού. Επικαλούνται μια διάταξη που ψηφίστηκε και η οποία λέει ότι αν απομακρύνεται από αγροτικές φυλακές ένας κρατούμενος, επιστρέφει εκεί απ’ όπου είχε μετατεθεί. Ε, και λοιπόν; Ισχύει η διάταξη, αλλά η πολιτεία έχει περί τους δύο χιλιάδες λόγους να τον στείλει στις φυλακές που εκείνη πιστεύει. Υπάρχει συμφωνία για το ποια φυλακή αρέσει σε έναν καταδικασμένο, ώστε να μεταφερθεί εκεί; Οχι, φυσικά. Πουθενά στον κόσμο, σε καμία χώρα, όσο προηγμένη και να είναι, δεν έχει παραχωρηθεί ακόμη στους κρατουμένους το δικαίωμα να επιλέγουν τη φυλακή στην οποία θα εκτίσουν την ποινή τους. Ο Κουφοντίνας κάνει απεργία πείνας ακριβώς γιατί θέλει να γίνει παγκοσμίως ο πρώτος κρατούμενος που κέρδισε αυτό το ιδιαίτερο προνόμιο. Αρα για ποιο πράγμα ακριβώς μιλάμε; Ηρεμα ρωτάω…