Η επένδυση στη λήθη

Οι πρώτες δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι η κυβέρνηση θα πληρώσει κομμάτι τις δικαστικές περιπέτειες του Δημήτρη Λιγνάδη, που η ίδια διάλεξε για διευθυντή του Εθνικού Θεάτρου. Η ιστορία σόκαρε πολύ κόσμο, που πραγματικά «δεν ήξερε». Ολες αυτές τις μέρες ακούω κυβερνητικούς παράγοντες που ρωτάνε όσους ισχυρίζονται πως κάτι γνώριζαν γιατί δεν μιλούσαν. Οντως η σιωπή στην προκειμένη περίπτωση είναι καταδικαστέα – ειδικά αν οι καταγγελίες οδηγήσουν τον σκηνοθέτη σε καταδίκη. Από την άλλη, όμως, η όποια σιωπή όσων συνεργάζονταν με τον Λιγνάδη και σήμερα τον δείχνουν με αποστροφή, δεν ακυρώνει τις ευθύνες μιας κυβερνητικής επιλογής, που αποδείχτηκε καταστροφική. Οποιος διαλέγει στελέχη, οφείλει να γνωρίζει ποιους εμπιστεύεται. Η κυβέρνηση ευθύνεται για μια κακή, όπως αποδείχτηκε, επιλογή ενώ και τα αντανακλαστικά της ήταν και παραμένουν αργά. Η υπουργός Πολιτισμού Λίνα Μενδώνη μπορεί να έχει κάνει εξαιρετική δουλειά σε άλλους τομείς, όμως στην περίπτωση του Λιγνάδη έδωσε δικαιώματα κι έπρεπε να αναλάβει τις ευθύνες της. Η ευθύνη της έχει να κάνει με την επιλογή κι όχι με μια κακή συνέντευξη Τύπου. Ακόμα κι αν η Μενδώνη δεν έκανε την τεράστια κουταμάρα να δηλώσει ότι την ξεγέλασε ένας επικίνδυνος άνθρωπος χάρη στην υποκριτική του ικανότητα, πάλι το λάθος της να τον προσλάβει όφειλε να το αποδεχτεί και να υποβάλει την παραίτησή της. Κι ας μη γινόταν αποδεκτή.

Η κυβέρνηση πρέπει να καταλάβει κάτι: ο κόσμος είναι κουρασμένος από δικαιολογίες. Εχει προβλήματα νεύρων με το lockdown και την οικονομική κρίση, κατανοεί ότι η διακυβέρνηση σε συνθήκες πανδημίας είναι δύσκολη υπόθεση, αλλά την ίδια στιγμή απαιτεί σοβαρότητα γιατί σε άλλες περιπτώσεις την έχει δει. Οι χειρισμοί στην υπόθεση του Λιγνάδη ήταν και είναι κακοί: για παράδειγμα έχουν περάσει τόσες μέρες και το Εθνικό Θέατρο παραμένει χωρίς διευθυντή. Και παρά τα πάρα πολλά που ακούστηκαν στη Βουλή δεν υπάρχει για την ώρα και κανένας νέος μηχανισμός επιλογής που να δημιουργεί την ελπίδα ότι δεν θα ξαναγίνει το ίδιο λάθος.

Η εμπιστοσύνη του πολίτη κλονίζεται από την υποψία του ότι τον κυβερνούν άνθρωποι, που δεν ξέρουν να διαλέγουν στελέχη, που βάζουν τα προβλήματα κάτω από επικοινωνιακά χαλιά, που νοιάζονται όχι για τη λύση κάποιου προβλήματος, αλλά για το πώς αυτό θα ξεχαστεί. Βλέπω τελευταία ότι η επένδυση στη λήθη συμβαίνει συχνά. Για παράδειγμα δεν έχω καταλάβει ακόμα με ποιο σχέδιο και χάρη σε ποιους χειρισμούς δεν θα ξαναμείνει χωρίς ηλεκτρικό ρεύμα η μισή Ελλάδα στην επόμενη θεομηνία. Αυτό θα έπρεπε να ενδιαφέρει περισσότερο από το γιατί πρόσφατα έμεινε κόσμος χωρίς ρεύμα για μέρες: για αυτό ζητάς συγγνώμη. Κι εξηγείς τι θα κάνεις για να μην ξανασυμβεί.

Είναι αλήθεια ότι στην υπόθεση του Λιγνάδη και η αντιπολίτευση έκανε λάθη πολλά. Στη συζήτηση στη Βουλή π.χ. ο Αλέξης Τσίπρας κατάφερε να φανεί απολογούμενος για μια ιστορία στην οποία δεν έχει ευθύνη: πρόκειται για κατόρθωμα. Παρασυρόμενος από τα τρολ του Διαδικτύου και όσους έχουν αναλάβει εργολαβία την παραγωγή λάσπης, ο Τσίπρας εγκλωβίστηκε χωρίς να καταφέρει να ασκήσει το είδος της κριτικής που μπορούσε να κάνει. Αλλά η αδυναμία σοβαρού και υπεύθυνου αντιπολιτευτικού λόγου δεν αποτελεί άλλοθι για την κυβέρνηση. Ο κόσμος διέκρινε μια νευρικότητα – τη νευρικότητα όποιου αντί να πει συγγνώμη ψάχνει δικαιολογίες.

Οταν άκουγα τη συζήτηση στη Βουλή σκεφτόμουν πως αν είχε χιούμορ ο Μητσοτάκης θα του πρότεινε του Τσίπρα αν συμφωνεί να επιστρέψει ως διευθυντής του Εθνικού ή ως υπουργός Πολιτισμού ο Γιαν Φαμπρ. Που τον καιρό του υπουργού Αριστείδη Μπαλτά, ήρθε να αναλάβει το Φεστιβάλ Αθηνών με τις δόξες της παράστασης «Παλλόμενα πέη». Τον διώξανε τον άνθρωπο, γύρισε στη Γαλλία και σήμερα αντιμετωπίζει κατηγορίες για παρενοχλήσεις, εκβιασμούς και εκφοβισμούς από είκοσι χορευτές και χορεύτριες. Αλλά δυστυχώς η ιστορία δεν προσφέρεται για χωρατά. Ο κόσμος ένιωσε αποστροφή. Και η αποστροφή πάντα σε οδηγεί στο να σκέφτεσαι τα χειρότερα…