Εναν χρόνο μετά

Τέτοιες μέρες ακριβώς ήταν. Το θυμάμαι εκείνο το βράδυ που έβαλα το κλειδί στην πόρτα του σπιτιού μου επιστρέφοντας, για τελευταία φορά, από την κανονικότητα. Κρέμασα το παλτό μου, έβγαλα τα παπούτσια μου, γδύθηκα, ξεβάφτηκα, είδα λίγο τηλεόραση κι έπεσα να κοιμηθώ χωρίς να φαντάζομαι τη συμβολικότητα που θα αποκτούσαν στο μέλλον αυτές οι ρουτινιάρικες κινήσεις. Πού να ήξερα ότι θα ήταν η αυλαία σε ό,τι είχα, έως τότε, στο μυαλό μου, ως το αυτονόητο της καθημερινότητάς μου; (Αλίμονο αν γνωρίζαμε εκ των προτέρων την κατάρρευση των αυτονόητων, δεν θα μπορούσαμε να ζήσουμε ούτε μέρα).

Τις προηγούμενες ώρες ήμουν με φίλους σε ένα εστιατόριο. Στην ατμόσφαιρα σέρνονταν κάτι υπόλοιπα Αποκριάς. Ούτε που τους δίναμε σημασία. Εμείς μιλούσαμε για τα γεγονότα στον Εβρο, για τον κορωνοϊό, για τον Βουτσά, τον Κοτανίδη, τη Δημουλά, τη Ζέη, τη Ρουκ που είχαμε αποχαιρετήσει απανωτά τις τελευταίες εβδομάδες (τώρα που το σκέφτομαι, σαν να βιάστηκαν να φύγουν για να μη δουν αυτό που ερχόταν). Θυμάμαι ότι ενώ τρώγαμε ήρθε στο τηλέφωνό μου ένα μήνυμα για τη ματαίωση κάποιας εκδήλωσης στην οποία επρόκειτο να συμμετάσχω – και θυμάμαι και τον αναστεναγμό ανακούφισης που έβγαλα. Θεωρούσαμε δεδομένη την αναβολή ακόμη και ιδιωτικών γιορτών, τη φίλη μας που την επομένη επρόκειτο να φύγει για το Εκουαδόρ τη λέγαμε τρελή (πήγε και γύρισε μια χαρά). Ανίδεοι κι αθώοι, «προγραμματίζαμε» ανώδυνες ανατροπές, όσο αντιφατικό κι αν ακούγεται.

Κι ύστερα άρχισε το έργο. Με όλους εμάς θεατές και πρωταγωνιστές συγχρόνως. Μουδιασμένοι και αμήχανοι, σαν να ακούγαμε τα ρολά που κατέβαιναν. Με φόβους και αβεβαιότητες αλλά και ένα σκίρτημα, έτσι, για το γαμώτο. Ακόμη και οι διαδικτυακές κλωτσοπατινάδες ήταν, κυρίως, επί του συγκινησιακού, ας πούμε για τα χειροκροτήματα στα μπαλκόνια. Συντονιστήκαμε στο καθημερινό ραντεβού των 6 μ.μ., αναλύσαμε τον προχριστιανικό Τσιόδρα και τον τσεκουράτο Χαρδαλιά, ξεσπάσαμε στο ζύμωμα και στον Αγκάμπεν, λιώσαμε στο Netflix, παραγγείλαμε παντόφλες, πλακωθήκαμε με τις εταιρείες διανομής, συμφιλιωθήκαμε με την άβαφη ρίζα και τα ακούρευτα μαλλιά, τρολάραμε τα σποτάκια του «Μένουμε σπίτι», ανακαλύψαμε το Ζουμ, αρχίσαμε να κάνουμε διαδικτυακά γενέθλια. Η «χαρά» του πρωτάρη παρεισφρέει παντού. Ή, αλλιώς, η εποχή της «καραντιναϊκής» αθωότητας.

Πόσο μακρινό φαίνεται σήμερα αυτό το τόσο κοντινό «πέρυσι». Από τότε που τραγουδιστές κάνανε βίντεο με το «Θα μείνω σπίτι» του Κηλαηδόνη, από τα «πώς περνώ στην καραντίνα» του TikTok ή από τη συζήτηση για τη στρατιωτικής πειθαρχίας εκδήλωση του ΠΑΜΕ στο Σύνταγμα την Πρωτομαγιά, μοιάζει να έχει περάσει μια αιωνιότητα και κάτι μήνες. Κουρασμένοι, ζαλισμένοι, «γκουντουριασμένοι» όπως έλεγε η γιαγιά μου, απεγνωσμένοι, διχασμένοι, δηλητηριασμένοι από τις περιρρέουσες τοξίνες, τρώμε τις σάρκες μας και ακούμε απαθείς για κρούσματα και νεκρούς κατά πολύ πολλαπλάσιους από πέρυσι. Στα πρώτα κεράκια της «ζωής με τον κορωνοϊό» και παρότι μεθαύριο εμβολιάζομαι, νοσταλγώ εκείνες τις πρώτες μέρες. Εξάλλου οι παντόφλες που είχα αγοράσει τότε πάλιωσαν.