Οι «τουρίστες» του κορωνοϊού ήρθαν για να μείνουν

Παρά την εθνική γκρίνια για τα lockdown που έφερε η πανδημία, την απομόνωση και τα κλειστοφοβικά – για ορισμένους – περιοριστικά μέτρα απαγόρευσης κυκλοφορίας, υπάρχουν κάποιοι που επιλέγουν την εμπειρία της ελληνικής καραντίνας οικειοθελώς και με μεγάλο ενθουσιασμό. Τη σπάνια ευκαιρία που προσφέρει η δυνατότητα της τηλεργασίας που αποδεσμεύει το σώμα από το πνεύμα, τη φυσική παρουσία από την εργασία, αξιοποιεί μια νέα φουρνιά μεταναστών που επιλέγουν την Ελλάδα ως μόνιμη βάση για την ποιότητα ζωής της, την προσβασιμότητα σε βουνά και θάλασσες, τη φιλοξενία και την ξακουστή ελληνική ομορφιά. Τρεις ψηφιακοί νομάδες που έστησαν το νέο στρατηγείο ζωής και εργασίας τους στις γειτονιές της Αθήνας μιλούν στα «ΝΕΑ» για τη χαρά που αντλούν από το αττικό τοπίο, την προσμονή για το ελληνικό καλοκαίρι αλλά και για τα ελληνικά παράδοξα, όπως το τέρας της γραφειοκρατίας, τον νούμερο ένα κίνδυνο που οφείλουν να μην υποτιμήσουν αν θέλουν να ολοκληρώσουν επιτυχώς αυτήν τη νέα πίστα της ζωής τους.

Megane Bambagha
«Οταν επιτράπηκαν οι μετακινήσεις, είπα “ή τώρα ή ποτέ”»
Γαλλίδα, 29 ετών, σύμβουλος ψηφιακού μάρκετινγκ

Στο πρώτο lockdown στο Μονπελιέ συνειδητοποίησα πόσο δεδομένο θεωρούσαμε ότι μπορούμε να ταξιδεύουμε όπου θέλουμε στον κόσμο. Οταν επιτράπηκαν οι μετακινήσεις, είπα «ή τώρα ή ποτέ». Είχα έναν έλληνα συνεργάτη, οπότε πάντα ήθελα να μείνω Ελλάδα. Με τη δυνατότητα της τηλεργασίας θεώρησα ότι είναι η πιο κατάλληλη στιγμή να έρθω και να δοκιμάσω την τύχη μου. Νοικιάζω ένα σπίτι με έναν φίλο στο Κουκάκι. Το διάλεξα γιατί είναι δίπλα στην Ακρόπολη και κοντά στο κέντρο. Η Αθήνα θα είναι σίγουρα η βάση μου, θέλω να επισκεφτώ και άλλες χώρες, αλλά στην Ελλάδα θα επιστρέφω πάντα. Το lockdown εδώ θα μπορούσε να είναι και χειρότερο, αν και είναι αρκετά σκληρό σε σχέση με τα κρούσματα. Για κάποιον που έρχεται από μια χώρα αρκετά οργανωμένη, η γραφειοκρατία εδώ είναι εφιάλτης. Για μένα που δεν μιλάω ελληνικά, για παράδειγμα, το click and collect μοιάζει βουνό! Πρέπει να είσαι έτοιμος ότι θα ζήσεις μια πρόκληση. Μπορεί να θυμώσεις πολύ, να περιμένεις πολύ, να πληρώσεις πολύ. Στην Ελλάδα είναι δύσκολο να έχεις μια συγκεκριμένη απάντηση. Κανείς δεν ξέρει, εξαρτάται από τον άνεμο, από την ημέρα της εβδομάδας. Επίσης, χρειάζεται προσαρμογή στην κουλτούρα, στον τρόπο που οι Ελληνες δουλεύουν. Αισθάνομαι ότι απολαμβάνουν τη ζωή, το οποίο είναι εξαιρετικό, αλλά μερικές φορές προτιμούν να πάνε για καφέ από το να ολοκληρώσουν μια δουλειά, το οποίο είναι εκνευριστικό. Προφανώς, είναι η πιο όμορφη χώρα στον κόσμο, οι άνθρωποι είναι υπέροχοι, είναι ένα μέρος γεμάτο δυνατότητες που σε εμπνέει να δημιουργήσεις νέα πράγματα και να συνεργαστείς με ανθρώπους. Είναι μια συναρπαστική χώρα.

Letizia Sebregondi
«Ανυπομονώ να απολαύσω την Αθήνα χωρίς lockdown»
Ιταλίδα, 36 ετών, σύμβουλος ψηφιακών πωλήσεων οινοποιείων

Η εταιρεία μου Gr@pes έχει έδρα το Μιλάνο, εκεί πέρασα το πρώτο lockdown. Ηταν από τις πόλεις που χτυπήθηκε περισσότερο κι ήταν δύσκολο να ζεις εκεί, ειδικά για μένα που αναγκάστηκα για δύο μήνες να μείνω μόνη σε ένα διαμέρισμα. Από την άλλη, επειδή εργαζόμαστε διαδικτυακά, η δουλειά μου απογειώθηκε και έπρεπε να ανταποκριθώ. Πριν από τρία χρόνια επισκέφθηκα την Αθήνα και την ερωτεύτηκα. Επέστρεψα το καλοκαίρι, έκανα φίλους και αποφάσισα να μείνω μόνιμα. Σκέφτηκα ότι τουλάχιστον εδώ δεν θα είμαι μόνη μου. Ηρθα τον Οκτώβριο και όλα πήγαν καλά. Αρχικά έμεινα στο Μετς, μετά στο Κουκάκι, τώρα μετακομίζω Εξάρχεια. Βρίσκω την Αθήνα πολύ γοητευτική, είναι μια πόλη που εμπεριέχει την Ανατολή με τη Δύση, το μοντέρνο με το αρχαίο, δεν είναι τέλεια αλλά έχει μια ισχυρή δύναμη, πολλούς νέους ανθρώπους που δίνουν ζωή με την κίνησή τους και είναι πολύ πιο αληθινή από πολλές ευρωπαϊκές πόλεις. Μου αρέσει να φτάνω ως την παραλία με τα πόδια και αν το επιτρέπει ο καιρός να κολυμπάω. Μου αρέσει να περπατάω στα Αναφιώτικα γιατί μου θυμίζουν τα ελληνικά νησιά. Βρίσκω την Αθήνα πολύ πράσινη και ανυπομονώ να την απολαύσω χωρίς lockdown. Ηδη πρότεινα σε φίλους μου να έρθουν κι εκείνοι. Επειδή είμαι ψηφιακός νομάς, δεν βασίζομαι στο να βρω δουλειά εδώ, ξέρω ότι δεν είναι εύκολο, είναι μεγάλο θέμα για την Ελλάδα. Καταλαβαίνω ότι η κυβέρνηση – εφόσον μπορείς να εργαστείς από όπου θες – προσπαθεί να προσελκύσει χρήμα, είναι λογικό με την υψηλή ποιότητα ζωής που υπάρχει εδώ σε σχέση με άλλες χώρες. Βλέπω τις δυνατότητες, αλλά βλέπω ταυτόχρονα ότι είμαι πολύ τυχερή γιατί έχω δουλειά και δεν χρειάζεται να συναγωνιστώ με Ελληνες.

Ben Jacobs
«Ηταν μία από τις καλύτερες αποφάσεις που πήρα στη ζωή μου»
Αγγλος, 32 ετών, ξεναγός – συγγραφέας

Τον Μάρτιο έκανα την τελευταία μου ξενάγηση στο Λονδίνο. Στο lockdown προσπαθούσα να φανταστώ πώς θα ήταν ο κόσμος τα επόμενα δύο χρόνια κι ήταν ξεκάθαρο ότι δεν θα επιτρέπονταν οι μετακινήσεις. Πάντα ήθελα να μείνω κάπου αλλού, ίσως στον ευρωπαϊκό Νότο, όπου θα είχα μια πιο ποιοτική διαβίωση. Εφτασα εδώ τον Σεπτέμβριο με μία βαλίτσα και ήταν όλα όσα χρειαζόμουν. Με την Αθήνα ένιωθα πάντα μια ιδιαίτερη σύνδεση, είναι σαν ποίηση όταν νιώθεις άνετα σε ένα μέρος. Υπήρχε χώρος στο σπίτι ενός φίλου, οπότε ζω εκεί, στην Κυψέλη. Ενας λόγος που μετακόμισα ήταν μια χρόνια ισχιαλγία που με υποχρεώνει να είμαι σε κίνηση. Η Αθήνα είναι ένα μέρος με πολλές επιλογές, ποδήλατο, ανάβαση, θαλάσσια σπορ. Ο σκοπός της ζωής μου είναι να γίνω συγγραφέας. Εδώ μπορώ να διαβάσω, να επισκεφτώ τα αρχαία θέατρα, υπάρχει μεγάλο ενδιαφέρον για το μυαλό και το σώμα. Προς το παρόν γράφω κείμενα για αγγλικές ιστοσελίδες, κάνω επιμέλεια σεναρίων και δίνω μεγάλη προσοχή στο προσωπικό μου γράψιμο, ένα επικό ποίημα στο Λονδίνο του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Στην Αθήνα, το πιο αξιοσημείωτο είναι η παρουσία της Αστυνομίας. Εχω ταξιδέψει σε πολλά μέρη και δεν έχω ξαναδεί τόσους αστυνομικούς πουθενά. Ισως κάποιοι νιώθουν πιο προστατευμένοι έτσι, εμένα με κάνει να νιώθω κάπως άβολα. Εκτός αυτού, ήταν μία από τις καλύτερες αποφάσεις που πήρα στη ζωή μου. Πολλοί μου είπαν να είμαι προσεκτικός στις επαφές μου με τις δημόσιες υπηρεσίες. Το να αποκτήσω κάρτα διαμονής ήταν μια εμπειρία ενηλικίωσης. Ακόμα δεν έχω καταφέρει να εξερευνήσω τα ελληνικά νησιά. Ενας φίλος που ήρθε να γράψει στην Αίγινα είπε ότι η Αθήνα είναι ένα σύγχρονο ερείπιο χτισμένο πάνω σε ένα αρχαίο. Καταλαβαίνω τι εννοεί, αλλά διαφωνώ εντελώς. Εγώ στα εγκαταλελειμμένα κτίρια βλέπω μια ευκαιρία. Στα γκραφίτι βλέπω την ανάγκη νέων ανθρώπων να εκφραστούν, στις διαφορετικές φυλές βλέπω την ευκαιρία να γίνουν νέα σπουδαία πράγματα. Η Αθήνα γοητεύει συγκεκριμένους ανθρώπους με έναν τρόπο αναπάντεχο.