Επίπεδο

Στο πρόσφατο παρελθόν δεν έχει ξαναζητηθεί κοινοβουλευτική συζήτηση σε επίπεδο αρχηγών για την ποιότητα του δημόσιου διαλόγου. Παρότι το επίπεδο του τελευταίου από το πρώτο μνημόνιο κι έπειτα έγινε πολλές φορές επίπεδο. Η αναπληρώτρια κυβερνητική εκπρόσωπος – που την ανακοίνωσε – εξήγησε το πρωθυπουργικό κίνητρο: «Ενα πρόβλημα κοινωνικό κινδυνεύει να χάσει την ουσία του, να οδηγήσει σε πλαστούς διχασμούς και να εκτροχιάσει τον δημόσιο διάλογο». Οντως, αφού κάθε συριζαϊκή φυλή έχει και από μια κατηγορία για τους κυβερνητικούς – από εκείνες που μιλούν «θεσμικά» για απόπειρα συγκάλυψης μέχρι τις άλλες που «επιχειρηματολογούν» σαν τρολ υπονοώντας ότι οι πολιτικοί τους αντίπαλοι είναι παιδεραστές ή ακόμη και προαγωγοί ανηλίκων. Αλλά και κάποιοι νεοδημοκράτες απαντούν στο ίδιο στυλ, τιτιβίζοντας για τον «κίναιδο και παιδεραστή Αρη Βελουχιώτη», τη φωτογραφία του οποίου είχαν υπουργοί της κυβερνώσας Αριστεράς κρεμασμένη στα γραφεία τους. Η κυβέρνηση, λοιπόν, την αιτήθηκε στον Πρόεδρο της Βουλής ώστε «να αναλάβουν όλοι τις ευθύνες τους». Από την άλλη όμως, πώς μια συνεδρίαση στην Ολομέλεια θα καθαρίσει τη νοσηρή ατμόσφαιρα;

Ευθύνες

Ειδικά μια στην οποία η αξιωματική αντιπολίτευση έχει ήδη δείξει ότι θα προσέλθει με στόχο να λερώσει την κυβέρνηση με κάτι πιο βαθύ από πολιτικές μομφές. Η επιλογή του Πρωθυπουργού ενέχει έναν κίνδυνο. Γιατί το ύφος που ο αρχηγός του ΣΥΡΙΖΑ συνηθίζει να υιοθετεί στο βήμα του βουλευτηρίου προκειμένου να επιτεθεί ενδέχεται να ακυρώσει το «προεξέχον θέμα», εφόσον η άλλη πλευρά παρασυρθεί σε έναν καβγά, θυμίζοντας π.χ. πως δεν ζήτησε από «τον κ. Τσίπρα» να λογοδοτήσει «για τον κ. Χαϊκάλη που με την υπογραφή του τον διόρισε υπουργό». Παρ’ όλα αυτά, εμπεριέχει και ευκαιρίες. Η Κουμουνδούρου δεν εξασφάλισε ποτέ πόντους στο τερέν του προγραμματικού λόγου – βασιζόταν πάντα στην κερκίδα της μικροκομματικής κόντρας. Εξ ου ίσως κι ο Μητσοτάκης, σύμφωνα με στενούς του συνεργάτες, σκοπεύει να παρουσιάσει προτάσεις ενίσχυσης του νομικού πλαισίου για τα θύματα κακοποίησης. Οποιοι πάντως σκέφτονται πράγματι να επωμιστούν τις ευθύνες τους μπορούν να ξεκινήσουν από τα εύκολα: από την παραδοχή πως τίποτα δεν υποβιβάζει μια συζήτηση όπως οι κραυγές και τίποτα δεν στηρίζει μια καταγγελία όπως τα ντοκουμέντα.