Με τους ανέργους {LF}ή με τις ταυτότητες;

Ταξικές πολιτικές ή πολιτικές ταυτότητας (identities politics); Η κουβέντα κρατά χρόνια στον ΣΥΡΙΖΑ και εντείνεται ανά πολιτική συγκυρία. Πιο πρόσφατο παράδειγμα, ο πολιτικός γάμος για όλους που ο ΣΥΡΙΖΑ σύμφωνα με πληροφορίες θα ανοίξει ως συζήτηση, θα αναζητήσει μέτωπα υπέρ του και θα δρομολογήσει ένα πλέγμα προτάσεων μέσα και έξω από τη Βουλή. Εξάλλου και το τμήμα Δικαιωμάτων του αλλά και οι ομάδες εργασίας των LGBT μελών του και συμμάχων του επεξεργάζονται καιρό ένα τέτοιο θέμα – όπως και άλλα. Η συζήτηση όμως άναψε φωτιές στο εσωτερικό της αξιωματικής αντιπολίτευσης.

Είναι καιρός για τέτοια και γιατί τώρα; Ηταν ένα ερώτημα κυρίως από δυνάμεις πιο πασοκογενείς. Οι τελευταίοι, θεωρούν πως στρατηγικά ο ΣΥΡΙΖΑ – ΠΣ πρέπει να έχει στην αιχμή του δόρατός του τη μεγάλη προοδευτική και αντιδεξιά δεξαμενή και να απευθύνεται σε μεσαία στρώματα, σε επαγγελματικούς φορείς, στους «ριγμένους» των μνημονίων ή της σημερινής πολιτικής αλλά και σε ό,τι συνιστά ένα ακροατήριο που για χρόνια έδιδε την ηγεμονία στη μεγάλη δημοκρατική παράταξη. Βεβαίως, κανείς εξ αυτών δεν διαφωνεί με θέματα όπως ο πολιτικός γάμος για όλους, απλώς η ιεράρχηση αλλάζει.

Πειστικό σχέδιο

Κοινώς, όπως λέει στέλεχος με διαδρομή στον προοδευτικό χώρο που πλέον ανήκει στην Προοδευτική Συμμαχία, «τώρα πρέπει να αναδείξουμε πολιτικές που θα συσπειρώνουν και θα φτιάχνουν συμμαχίες κατά της Δεξιάς». Είναι δεδομένο, εξάλλου, πως υπάρχει μια άποψη εντός ΣΥΡΙΖΑ που θέτει με επείγον τρόπο την ευρεία απεύθυνση, το πειστικό σχέδιο, το μέτωπο κατά της κυβέρνησης και των πολιτικών της. Σύμφωνα με αυτούς υπάρχει ένας διαχωρισμός των λεγόμενων θεμάτων με μείζονα σημασία και των δευτερευόντων.

«Μια υψηλή ατζέντα και μία άλλη που τώρα δεν μπορεί να ιεραρχούμε», συμπληρώνει ο ίδιος παράγοντας της Προοδευτικής Συμμαχίας. Μια πιο σχηματική ακόμη γνώμη, κοντά σε αυτή θέλει όσους μιλούν για πολιτικές ταυτοτήτων και δικαιωμάτων να είναι το παλιό κόμμα του 3% που δεν θέλει πια εξουσία και έχει βυθιστεί σε μια προοδευτική ή δικαιωματική αυταρέσκεια. Κορυφαίο στέλεχος πάλι της τάσης των 53, του βασικού εσωκομματικού πυρήνα που μάχεται για θέματα ταυτοτήτων και δικαιωμάτων, έχει μια πιο σύνθετη γνώμη: «Τα περισσότερα, που αφορούν δικαιώματα έχουν έντονο ταξικό στοιχείο, όπως οι ανάπηροι, οι πρόσφυγες, οι ρομά κ.λπ. Ακόμα και σε ό,τι έχει να κάνει με τη ΛΟΑΤΚΙ κοινότητα η ταξικότητα είναι παρούσα», σημειώνει. «Αυτά είναι του 3%», αποφάνθηκαν κάποιοι. Και κάποιοι άλλοι «η προοδευτικότητα (!!!) πρέπει να γίνει με τρόπο (!!!), υπάρχουν συντηρητικοί πολίτες». «Σωστά, μην τους τρομάξουμε… Μη νομίζουν ότι είμαστε τίποτα αριστεροί του παρελθόντος, που θέλουν ισότητα, δικαιοσύνη, ελευθερία, δικαιώματα», έγραψε πρόσφατα στο Facebook ο Πάνος Λάμπρου, εκ των 53 επίσης και υπέρμαχος των παραπάνω θέσεων.

Τα «ταξικά θέματα»

Σύμφωνα με μια ανάγνωση, εξάλλου, οι 53, μέρος σήμερα του διατασικού ρεύματος της Ομπρέλας, μιλούν και για τα λεγόμενα «ταξικά θέματα», για ζητήματα φτώχειας, επισφάλειας, ανεργίας, στήριξης των ασθενέστερων. Οι ίδιοι απλώς έχουν και διατηρούν επιφυλάξεις για ένα θολό αντιδεξιό μέτωπο που θα τα χωράει όλα και δεν θα φοβίζει με τις θέσεις του τους πιο προσφάτως μετατοπισμένους προς τον ΣΥΡΙΖΑ προοδευτικούς ψηφοφόρους. «Μα αν φοβούνται ή διαφωνούν με τα θέματα δικαιωμάτων ομόφυλων κ.λπ. τι σόι προοδευτικοί είναι;», λέει με νόημα έτερος εκ των φυλάρχων της τάσης των 53. Η διαμάχη έχει να κάνει με το ίδιο το άνοιγμα του κόμματος, τον μετασχηματισμό του, τα χαρακτηριστικά του. Μια διαμάχη που είναι σε εξέλιξη αυτές τις ημέρες στις νομαρχιακές οργανώσεις και που σε ένα βαθμό η σύνθεσή της είναι αποτυπωμένη στο σχέδιο Προγράμματος του ΣΥΡΙΖΑ που τώρα συζητείται στις οργανώσεις και στα μέλη του ενόψει συνεδρίου.

Η μία ανάγνωση που θέλει τα δικαιωματικά και τα ταξικά θέματα ενιαία ως μάχη ιδεών και πράξεων και μια έτερη που θέλει πιο μετωπικές λογικές που θα ιεραρχούν, ιδίως σήμερα σε μια «αντιδεξιά» λογική. Οι πρώτοι συχνά επικαλούνται τα κεκτημένα της διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ στο πεδίο αυτό. Οι δεύτεροι στέκονται αυτοκριτικά σε θέματα όπως τα δημοσιονομικά, το «μαξιλάρι» που «έμελλε να στεγνώσει τη μεσαία τάξη» και που σε κάθε σημερινή τους διατύπωση, σημειώνουν την αναγκαιότητα ενός κόμματος μεγάλου και ανοιχτού που θα έχει σε προτεραιότητα τα εθνικά, την Οικονομία, τους μεσαίους κ.λπ. «Και όμως τολμήσαμε. Και προχωρήσαμε. Γιατί στην πολιτική, αν θέλεις να αφήσεις αποτύπωμα, οφείλεις να ανοίγεις δρόμους και όχι να χαϊδεύεις αυτιά. Οφείλεις να τολμάς ακόμα και αν η κοινωνία δεν είναι ακόμη έτοιμη», ανέφερε προσφάτως η τέως βουλεύτρια και εκ των 53 Αννέτα Καββαδία, συνοψίζοντας τον δικαιωματικό πυρήνα της λογικής που περιγράφουμε.