Χιόνισε, χιόνισε κι όλα κάψ’ τα

Χθες, για πρώτη φορά ύστερα από ένα, σχεδόν, χρόνο, δεν υπήρχε Covid, δεν υπήρχαν κρούσματα, δεν υπήρχαν διασωληνωμένοι και εντατικές. Υπήρχε μόνο το χιόνι – φρέσκο, άσπιλο και αμόλυντο. Σκέπασε τα πάντα. Αυτοκίνητα, κάγκελα, βεράντες, παγκάκια, θάμνους, δένδρα, ελληνοτουρκικά, καταγγελίες, νομοσχέδιο για την παιδεία, την απεργία πείνας του Κουφοντίνα, τους «κωλοδεξιούς» του Ξυδάκη, ακόμη και τους αντιεμβολιαστές και τους αρνητές της πανδημίας. Εως και τα «φλεγόμενα» πληκτρολόγια των μέσων κοινωνικής δικτύωσης πάγωσαν προσωρινά.

Οι παντός τύπου οθόνες γέμισαν με λευκά τοπία. «Χαλάνδρι, οκτώ το βράδυ», «Γλυφάδα, οκτώ το πρωί», «Μαρούσι, τώρα», «Παπάγου, χθες», «Αγία Παρασκευή ή Μπάντεν Μπάντεν;», «Αγιος Στέφανος, είκοσι πέντε πόντοι», «Παγκράτι, απίστευτο», «Βριλήσσια, χαλάει ο κόσμος», «Ζωγράφου, αποκλειστήκαμε». Και δώσ’ του φωτογραφίες και βίντεο προς τεκμηρίωση, λες και κάτι όγκοι σκεπασμένοι με χιόνι που δεν καταλαβαίνεις αν από κάτω είναι καρέκλες ή παγκάκια ή γλάστρες ή κουβάδες ή βαρέλια, λες και έχει διαφορά αν αυτοί οι λευκοί όγκοι βρίσκονται στον Χολαργό, το Μενίδι ή τις Κουκουβάουνες. Και δώσ’ του οι χιονάνθρωποι σε δρόμους, κήπους, βεράντες, μπαλκόνια, αυλές, πρόχειρα φτιαγμένοι να προλάβουμε το χιόνι, μη λιώσει και λιώσει μαζί και η χαρά μας.

Είναι εντυπωσιακό πόσο εκστασιαζόμαστε μπροστά σε καιρικά φαινόμενα που είναι εκτός της καθημερινότητάς μας. Πόσο μια χιονόπτωση – στην προκειμένη περίπτωση μεγάλη – μας γυρνάει πίσω στην παιδική ηλικία. Οσο και να μου αρέσει η φράση του Τσέχοφ από τις «Τρεις αδελφές» που λέει ότι «Οι ευτυχισμένοι άνθρωποι δεν προσέχουν αν είναι χειμώνας ή καλοκαίρι», ενίοτε, όπως τώρα, αντιστρέφεται. Μια φωτογραφία από το μπαλκόνι σου που παραπέμπει στις Αλπεις – με ό,τι αυτό, συνειρμικά και συμβολικά συνεπάγεται – μπορεί να σου χαρίσει λίγες στιγμές έστω και διαδικτυακής ευτυχίας.

Η αντιπολίτευση της νιφάδας

Εντάξει βέβαια, μην είμαστε και απόλυτοι. Υπήρξαν και κάποιοι αντιπολιτευτικοί αλαλαγμοί. Εντός του τριπτύχου που, τον τελευταίο καιρό, παίζει ανάμεσα στο «Χούντα Κούλη», «Χρυσοχοΐδη παραιτήσου» και «Μενδώνη παραιτήσου». Με παραλλαγές που θέλουν άλλοτε η χούντα να είναι πατέντα του υπουργού Προστασίας του Πολίτη, άλλοτε η διαταγή για παραίτηση να απευθύνεται στον «Κούλη» και άλλα τέτοια χαριτωμένα.

«Δεν μας ρώτησε πριν κλείσει την Εθνική οδό» τα έσουρναν, για παράδειγμα, οι επαναστάτες του πληκτρολογίου στον Χρυσοχοΐδη, λες και για να παρθούν μέτρα, και μάλιστα σε συνθήκες εκτάκτου ανάγκης, θα πρέπει ο αρμόδιος υπουργός να παίρνει έναν έναν τους πολίτες και να τους ρωτάει τη γνώμη τους. Εντάξει, η αξιωματική αντιπολίτευση μία λαγνεία με την καταστροφολογία την έχει. Εχασε την ευκαιρία για αντιπολιτευτικό σόου με σκηνές από εγκλωβισμένα αυτοκίνητα και τους αστυνομικούς να μοιράζουν στους οδηγούς γαλέτες και ζαμπονάκι Ζβαν. Αφού και κάτι καλό να αναγνωρίσει, από ‘κει θα το φέρει, από ‘κει θα το πάει, κάπως θα το γυρίσει. Εξαλλος ο ευρωβουλευτής Στέλιος Κούλογλου, σου λέει, γιατί, όπως έγραφε σε άρθρο του, το τεράστιο έργο του Κυριάκου Πιερρακάκη, θα έπρεπε να είχε γίνει από την προοδευτική Αριστερά και όχι από την «επάρατο».

Οι νέοι με τα πρησμένα πόδια

Το φάουλ του προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ που θεωρεί ότι οι «νέοι με τα πρησμένα πόδια που τους έλεγαν αλήτες» από το «Αξιον Εστί» του Ελύτη είναι οι Λαμπράκηδες, έγινε αιτία να αναδημοσιευτούν φωτογραφίες από εκείνο το συλλαλητήριο για το οποίο γράφτηκαν οι στίχοι. Ηταν 25 Μαρτίου 1942, ο πρώτος εορτασμός της εθνικής επετείου εν μέσω γερμανικής κατοχής. Τότε που χιλιάδες νέοι και νέες της Αθήνας βγήκαν αυθόρμητα στους δρόμους, αψηφώντας τις διαταγές της Κομαντατούρ. Και έτσι όπως τους βλέπω, με την ελληνική σημαία, με τα κουστούμια τους τα αγόρια και τα καλά τους ρούχα τα κορίτσια, οι συγκρίσεις με τις σημερινές «αυθόρμητες» συγκεντρώσεις είναι μοιραίες.