Η δικαίωση {LF}του Χρυσοχοΐδη

Δεν ξέρω και σχεδόν δεν με νοιάζει ποιος είχε την αρμοδιότητα για το κλείσιμο των εθνικών δρόμων. Αν ήταν ευθύνη του γενικού γραμματέα Πολιτικής Προστασίας, του περιφερειάρχη ή του ίδιου του Πάπα… Χωρίς αυτή την απόφαση, χιλιάδες ζωές θα είχαν απειληθεί από εγκλωβισμένους από την κακοκαιρία. Δυνάμεις του κρατικού μηχανισμού θα είχαν διασπαστεί. Θα ήταν αποδυναμωμένος ο όποιος μηχανισμός εντός των αστικών κέντρων. Ηταν από τις σπάνιες φορές, που μια απόφαση ενός ανθρώπου μπορεί να μετριάσει τις αρνητικές επιπτώσεις μιας τόσο δυσμενούς κατάστασης. Τις αποφάσεις στα δύσκολα, τις παίρνουν αυτοί που έχουν το ειδικό βάρος να το κάνουν. Αυτοί που έχουν μάθει να βγαίνουν μπροστά στα δύσκολα, αδιαφορώντας για το πολιτικό κόστος. Μια τέτοια περίπτωση είναι ο υπουργός Προστασίας του Πολίτη Μιχάλης Χρυσοχοΐδης.

Θα μπορούσε να μην του βγει. Να περάσει και να μην αγγίξει ο χιονιάς. Αδιάφορο. Κάποιοι λένε ότι πρόκειται για τακτική βγαλμένη από τη δεκαετία του ’80. Δείχνει ότι δεν λειτουργούν τα αρμόδια όργανα και είμαστε ακόμα στην εποχή που κάθε υπουργός αποφασίζει κατά το δοκούν και με προσωπικές εντολές. Η αλήθεια όμως είναι ότι πολλά πράγματα ως προς την λειτουργία του κράτους πράγματι δεν έχουν αλλάξει τα τελευταία 30 χρόνια. Σε κάποια άλλα έχουμε προοδεύσει, αλλά αυτό γίνεται αργά, όπως τα περισσότερα στην Ελλάδα. Αρα πολιτικοί σαν τον Μ. Χρυσοχοΐδη είναι υπερπολύτιμοι.

Ο χειρισμός μια φυσικής καταστροφής είναι υπόθεση πολλών προσωπικών αποφάσεων ανθρώπων σε θέση ευθύνης, υπό μια κεντρική καθοδήγηση. Αυτό είναι δουλειά της κεντρικής διοίκησης. Το κεντρικό οδικό δίκτυο, οι βασικές κρατικές λειτουργίες.

Ολα τα άλλα αφορούν το υπόλοιπο κράτος, δηλαδή την τοπική αυτοδιοίκηση και κάθε έναν πολίτη ξεχωριστά. Τα όρια είναι ξεκάθαρα. Αν μείναμε χωρίς ηλεκτρικό επειδή έπεσαν κλαδιά στα καλώδια του ρεύματος, η ευθύνη είναι του ΔΕΔΗΕ αλλά ευθύνεται και ο δήμαρχος. Οφειλε να προβλέψει και να έχουν κλαδευτεί τα δέντρα που βρίσκονται πάνω στα καλώδια. Αν οι κεντρικοί δρόμοι είναι απροσπέλαστοι, είναι επίσης δική τους ευθύνη να τους κρατούν ανοικτούς. Οπως και η φροντίδα των πιο ευάλωτων πολιτών τους.

Αν όμως το πεζοδρόμιο μπροστά στο σπίτι ή την επιχείρησή μας μας είναι γεμάτο χιόνι, κάνοντας επικίνδυνη την πρόσβαση, τότε η ευθύνη είναι όλη δική μας. Εμάς των πολιτών. Με ένα φτυάρι, μια σκούπα, οφείλουμε να βγούμε και να κάνουμε τον χώρο λιγότερο επικίνδυνο. Σε κάποιες χώρες υπάρχουν πρόστιμα για τον πολίτη που δεν έχει φροντίσει να είναι καθαρός από χιόνι ο χώρος μπροστά στο σπίτι του. Ή για κάποιον που βγήκε στους δρόμους χωρίς αλυσίδες για το αυτοκίνητό του ή τις απαραίτητες προφυλάξεις.

Στην Ελλάδα έχουμε μάθει να φωνάζουμε σε κάθε περίπτωση «πού είναι το κράτος». Σε πολλές περιπτώσεις δεν το φωνάζουν μόνο οι πολίτες, αλλά και πολλοί εκπρόσωποι του τοπικού… κράτους. Των δήμων και των περιφερειών.

Περιπτώσεις σαν την κακοκαιρία που περάσαμε τις τελευταίες μέρες είναι μια καλή αφορμή να ξανασυστηθούμε. Να δούμε τα όρια των δικών μας ευθυνών, με την ελπίδα ότι για τις «μεγάλες» αποφάσεις θα υπάρχουν στη θέση τους άξιοι πολιτικοί. Ανθρωποι που προλαβαίνουν το κακό και να είναι σε θέση να σηκώσουν το πολιτικό κόστος των αποφάσεών τους. Που δεν παρακολουθούν απλά τα γεγονότα και μοιράζουν κατόπιν εορτής… μαντήλια να κλάψουν οι πληγέντες…