Ο Μπάιντεν είναι εκείνος που αλλάζει την Αμερική

Καθώς το μεγαλύτερο μέρος του επίσημου σκηνικού είχε στραμμένη την προσοχή του στη δίκη που διεξαγόταν στη Γερουσία, ένα άλλο τμήμα της Ουάσιγκτον προετοιμάζεται για μια από τις πιο σημαντικές αλλαγές που θα έχουν συντελεστεί στην Αμερική σε επίπεδο κοινωνικής πολιτικής εδώ και μια γενιά.

Το Κογκρέσο προχωρεί με το σχέδιο διάσωσης του Τζο Μπάιντεν, το οποίο επεκτείνει τις παροχές σε επίπεδο υγείας και ανεργίας, ενώ εμπεριέχει και μια από τις πλέον φιλόδοξες προσπάθειες για μείωση της παιδικής φτώχειας από την εποχή του New Deal. Αμέσως μετά ακολουθεί το σχέδιο για τις υποδομές και τις θέσεις εργασίας.

Η αντίστιξη ανάμεσα στη δίκη του Τραμπ και τα φιλόδοξα σχέδια του Μπάιντεν δεν αποτελεί σύμπτωση. Ο Τραμπ έχει αφήσει τους Ρεπουμπλικανούς επώδυνα κατακερματισμένους και σε αμυντική θέση. Το κόμμα είναι έτοιμο να εκραγεί.

Το πολιτικό κενό επιτρέπει στον Μπάιντεν και στους Δημοκρατικούς, οι οποίοι ελέγχουν τον Λευκό Οίκο και τα δύο Σώματα του Κογκρέσου, να απαντήσουν αποφασιστικά στην πιο σοβαρή και βαθιά κοινωνική και οικονομική κρίση από την εποχή της Μεγάλης Υφεσης. Εχει δε ιδιαίτερη σημασία το γεγονός ότι είναι πλέον ελεύθεροι να αγνοήσουν τις συντηρητικές φωνές που έχουν περιορίσει την ικανότητα της Αμερικής να ανταποκριθεί στις ανάγκες της κοινωνίας, από τότε που ο Ρόναλντ Ρίγκαν έπεισε το έθνος ότι το πρόβλημα ήταν το μέγεθος του κράτους.

Το πρώτο που προβάλλουν αυτές οι φωνές είναι ο πανταχού παρών κίνδυνος του πληθωρισμού, ενώ προειδοποιούν και για τη συνακόλουθη απειλή υπερθέρμανσης της οικονομίας από τις δημόσιες δαπάνες. Ανοησίες!

Σε κάθε περίπτωση, τα φιλόδοξα σχέδια του Μπάιντεν αξίζουν το όποιο μικρό ρίσκο. Η αμερικανική οικονομία γίνεται καθημερινά ολοένα πιο άνιση. Η ελπίδα συνίσταται στο να δημιουργηθεί, μέσω των ιστορικά χαμηλών επιτοκίων και των τεράστιων δημόσιων δαπανών, επαρκής ζήτηση που θα κάνει τους εργοδότες να αυξήσουν τους μισθούς προκειμένου να βρουν τους εργαζόμενους που θα έχουν ανάγκη.

Ενας άλλος ύπουλος ισχυρισμός των συντηρητικών είναι ότι η μεγέθυνση του δημόσιου χρέους περιορίζει τις ιδιωτικές επενδύσεις και επιβραδύνει την ανάπτυξη. Αυτή η αντίληψη κατέστησε δέσμιες τις κυβερνήσεις Κλίντον και Ομπάμα.

Ευτυχώς, ο Μπάιντεν δεν δείχνει να πέφτει ούτε σε αυτή την παγίδα. Τέσσερις δεκαετίες χρόνιας υποαπασχόλησης και στάσιμων μισθών έχουν αποδείξει πόσο σημαντικές είναι οι δημόσιες επενδύσεις για να υπάρξει βιώσιμη ανάπτυξη. Δεν είναι τυχαίο ότι η ανάπτυξη περιορίζει το χρέος ως ποσοστό του ΑΕΠ. Ο πραγματικός κίνδυνος είναι ο ακριβώς αντίθετος: Η δημοσιονομική λιτότητα συρρικνώνει τις οικονομίες και αυξάνει το ποσοστό του χρέους.

Το τρίτο βασικό επιχείρημα των συντηρητικών είναι ότι όσο πιο γενναιόδωρο είναι το δίχτυ ασφαλείας τόσο αποθαρρύνεται η εργασία. Ο Μπιλ Κλίντον και ο Μπαράκ Ομπάμα συνθηκολόγησαν απέναντι σε αυτή την ανοησία. Οχι, όμως, ο Μπάιντεν. Πρόκειται, άλλωστε, για κοινή λογική.

Παραμένει, βεβαίως, ασαφής η μορφή που θα πάρουν τα σχέδια του Μπάιντεν στον δρόμο προς το Κογκρέσο. Πάντως, τα άστρα φαίνεται να είναι πιο ευνοϊκά παρά ποτέ από την εποχή Ρίγκαν για να υπάρξει μια θεμελιώδης μεταρρύθμιση.

Ο Ρόμπερτ Ράιχ είναι πρώην υπουργός Εργασίας, καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Μπέρκλεϊ της Καλιφόρνιας