Το μέλλον είναι ήδη εδώ

Η περασμένη ήταν μια εβδομάδα εκκωφαντικών κραυγών και υποχθόνιων ψιθύρων. Ενας αχταρμάς παραπλανητικών βίντεο, κακοχωνεμένου Ελύτη (αφού δεν το έχει, γιατί το γυροφέρνει;) και νέων «συνταγματικών ευρημάτων» όπως, για παράδειγμα, ότι η δημοκρατία τεκμηριώνεται στον δρόμο, στις διαδηλώσεις και τα συλλαλητήρια και όχι, ας πούμε, από τη λειτουργία των θεσμών της. Μια εβδομάδα όπου έγινε μια συντονισμένη προσπάθεια να επικρατήσει εκείνο το μαοϊκό «Μεγάλη αναταραχή, υπέροχη κατάσταση». Μόνο που ο Μάο έχει πεθάνει προ πολλού και οι φρουροί της επανάστασής του δεν πρέπει να αισθάνονται και πολύ καλά τελευταία.

Μέσα σε αυτόν τον αχταρμά των εντυπώσεων, λοιπόν, την ημέρα που άνοιξε η πλατφόρμα για το εμβόλιο της Astra Zeneca, μπήκα στο emvolio.gov.gr. Για να είμαι ειλικρινής, λίγο – πολύ για πλάκα το έκανα ή, αν θέλετε, από περιέργεια. Σε ένα διάλειμμα για διαφημίσεις ενώ έβλεπα το αγαπημένο μου σίριαλ. Είχα, εκ των προτέρων, αποφασίσει ότι δεν θα έβρισκα άκρη, ότι θα έβριζα, ότι την επόμενη μέρα θα απευθυνόμουν στον γιατρό ή τον φαρμακοποιό μου για να κάνουν τη δήλωση, ότι ποιος ξέρει πόσες μέρες θα περνούσαν, ότι, ότι, ότι…

Συμπλήρωσα τα στοιχεία που ζητούσε – ονοματεπώνυμο, τηλέφωνο και ΑΜΚΑ – και ενώ περίμενα να μου βγάλει κάτι σαν το «I’m not a robot» και να διαλέξω, από εννέα φωτογραφίες, ποιες απεικονίζουν τρακτέρ ή σηματοδότη, ήρθε μήνυμα στο κινητό μου. Εγραφε τις ημερομηνίες, την ώρα και τον τόπο της πρώτης και της δεύτερης δόσης εμβολιασμού. Ολο αυτό δεν πήρε πάνω από δύο λεπτά. Και όλο αυτό το οφείλουμε στον Κυριάκο Πιερρακάκη.

Το καινούργιο
και το παλιό

Ο υπουργός Επικρατείας και Ψηφιακής Διακυβέρνησης, μέσα σε λιγότερο από ενάμιση χρόνο, έχει πάει τη χώρα μας πολλά βήματα μπροστά σε σχέση ακόμη και με το άμεσο παρελθόν. Και, μακριά από τις κραυγές και τους ψιθύρους που λέγαμε πριν, έχει συμβάλει σε κάτι που εξασφαλίζει πόντους δημοκρατίας. Στην άμεση επικοινωνία του πολίτη με το κράτος. Χωρίς, παντός τύπου, «διαμεσολαβητές» όπου θα χωρούσαν χατίρια, «σπρωξίματα», να προηγηθεί αυτός που έχει μέσον, να πάρει κάποιος τη σειρά ενός άλλου, να εξυπηρετηθεί εκτός σειράς ο φίλος, του φίλου, ω φίλε. Απέναντι στην ηλεκτρονική διακυβέρνηση του Κυριάκου Πιερρακάκη είμαστε όλοι ίσοι. Και αυτό είναι δημοκρατία.

Από την άλλη, τις ίδιες μέρες, είχαμε την ομολογία του προέδρου της ΠΟΕΔΗΝ ότι απέδωσε στο εμβόλιο ένα πρόβλημα υγείας που παρουσιάστηκε σε νοσηλεύτρια, στην Κέρκυρα, ώστε να πάρει αποζημίωση. Εξαπατώντας το κράτος και διεκδικώντας, εν ονόματι του συνδικαλισμού, κάτι που η νοσηλεύτρια δεν δικαιούτο. Και κλονίζοντας, το σημαντικότερο, την εμπιστοσύνη του κόσμου στον εμβολιασμό. Απέναντι στον συνδικαλιστικό κυνισμό δεν είμαστε όλοι ίσοι. Και αυτό είναι θλιβερό και παλιό. Και, το κυριότερο, δεν είναι δημοκρατία.

Η Ελενίτσα
και ο Αντωνάκης

Τον παλιό ελληνικό κινηματογράφο πολλοί εμίσησαν (θα ξεχάσω εγώ πώς την έπεσαν στην υπ. Πολιτισμού Λίνα Μενδώνη όταν είπαν πως την ξεκουράζουν οι παλιές ελληνικές ταινίες;). Τη μυθολογία του ουδείς. Διότι είναι σμιλευμένη από πολύ δυνατούς «μάστορες» του λόγου και του κινηματογραφικού φακού. Και δεν έχει απολύτως καμία σημασία που κάποιοι επαΐοντες δεν θεωρούν αυτόν τον κινηματογράφο πολιτιστική μας κληρονομιά. Πρόκειται για συναισθηματική κληρονομιά και αυτό είναι πιο σημαντικό.

Για του λόγου το αληθές, το νέο σποτ του υπουργείου Υγείας για τον εμβολιασμό με τίτλο «Το ραντεβού», μας συγκίνησε όλους. Διότι έμοιαζε με σίκουελ μίας από τις πιο αγαπημένες μας ταινίες. Ο «Αντωνάκης» και η «Ελενίτσα» από το «Η γυνή να φοβήται τον άνδρα», δηλαδή ο Γιώργος Κωνσταντίνου και η Μάρω Κοντού, προετοιμάζονται και ξαναβρίσκονται, λόγω εμβολιασμού, σε ένα περιβάλλον και ένα σενάριο που, χωρίς να καπηλεύεται, παραπέμπει στη σπουδαία ταινία του Τζαβέλλα. Λίγη σκέψη – ούτε καν φαντασία – και λίγο συναίσθημα χρειάζεται για να έχουμε τέτοιες καμπάνιες.